همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
سفرنامه روز سیزدهم
مهم ترین نکته ای که از این فایل آموختم که نخوام برای دیگران دلسوزی بیجا کنم بدونم جهان بر اساس عدله و هرکسی داره مسیر خودشو میره و اگه به تضادی میخوره فقط برای اینه که خواسته ش براش واضح شه و من به جز خودم مسئول زندگی دیگران نیستم و تا کسی خودش نخواد تغییر کنه من نمیتونم هیچ دخالتی داشته باشم و اگه هم کسی بخواد تغییر کنه راه تغییرشو پیدا میکنه
یه قانون مهم جهان هستی: تک تک ما به یک اندازه به خداوند نزدیکیم مثل رستوران سلف سرویس به همه چیز میتونیم دسترسی داشته باشیم اگه کسی داره با حسرت بهت نگاه میکنه شما بهش میگید برو هر چی میخوای بردار
اگر آدمهایی که خودشون خودشونو محروم کردن و به خودشون دارن ظلم میکنن اگه بیدار شن میتونن هر چی میخوان بردارن
اگه ما میخوایم به بقیه کمک کنیم در واقع داریم کرمو قبل از اینکه به پروانه تبدیل شه از پیله ش در میاریم در واقع اون تلاش و حرکت برای دراومدن از پیله ش بهش کمک میکنه
با پیشرفت خودمون و کمک به خودمون به الگو سازی برای دیگران استفاده کنیم
کی میتونه ایمان به خداوندو افزایش بدم؟ وقتی که خودم از ایمان نتیجه گرفته باشم وقتی خودم مشکل داشته باشم نمیتونم به بقیه کمکی کنم
اگر ما قوانین جهان هستی و بحث مدارهارو درک کنیم و اگه عظمت و مهربانی و بخشندگیشو درک کنیم خیلی شاد و طبیعی زندگی میکنیم
طبیعی یعنی یه زندگی سالمو شاد و پر از نعمت و پر از روحیه خوب پر از یکتا پرستی پر از خوشبختی و سعادت و نعمت
هر چیزی غیر این یعنی غیر طبیعی
و اگه ما تو زندگیمون داریم رنج میبریم یعنی قوانین جهان هستی رو متوجه نشدیم و این رنجهام میان تا به ما کمک کنن که این قوانینو بهتر بشناسیم حالا بعضیا زودتر میفهمن بعضیام دیرتر و ما نمیتونیم دخالتی در این موضوع داشته باشیم
ما باید تسلیم باشیم در مقابل تغییر دیگران اجازه بدیم دیگران راهشونو پیدا کنن و اگه میخوایم به بقیه کمک کنیم مصداق کسی باشیم که به خوشبختی و سعادت رسیده بعد دیگران از ما میپرسن تو چیکار کردی که موفق شدی و وقتی عطش یادگیری داشت میتونیم براش وقت بزاریم و بهش بگیم و حتی اگه ما بهش نگیم خدا از بی نهایت طریق پاسخو بهش میده
ما بی اندازه به خداوند نزدیکیم ما بی نهایت دسترسی داریم به نعمتهای خداوند
اگه آسوده باشیم و تسلیم پرودگار باشیم و ایمان داشته باشیم انقد راحت دریافت میکنیم که دیگه عادی میشه
خدایا شکرت برای این آگاهی های جدید کمکمون کن که عمل کننده بهشون باشیم
ممنونم استاد عزیز و خانوم شایسته مهربان برای اشتراک این آگاهی ها