خودمان را هم قضاوت نکنیم، چه برسد به دیگران
بعضی وقتها، در حالیکه در اتاق گرم نشسته و چای مینوشیم و اشتباهاتمان را از یاد بردهایم، خیلی راحت واکنشها و تصمیمات فردی را قضاوت میکنیم و به او برچسب ترسو، بیرحم، خائن و…. میزنیم که، در سرما و یخبندان، گرفتار گرگهای وحشی شده است.
در حالیکه تا به حال بدهکار نبودهایم، خیلی راحت تصمیمات و ایدههای غیر منطقی فردی را قضاوت میکنیم که در شرایط دشوار بدهکاری و فشار طلبکارها، مجبور به انجام چنین واکنشهایی شده است.
در حالیکه نه چیزی از جنگ میدانیم، نه حتی یک تصمیم سرنوشت ساز گرفتهایم، از پشت میزمان و فقط با کلیک چند دکمه در کیبورد کامیپوتر، فعالیتها و تلاشهای افرادی را به باد انتقاد میگیریم و قضاوت میکنیم که، در شرایط دشوار و غافلگیرانه جنگ و با حداقل امکانات، مجبور به اخذ تصمیماتی شدهاند.
هرچقدر دستاوردهای فردی کمتر باشد، راحت تر دیگران را قضاوت میکند. هرچقدر خودش مسائل کمتری را حل کرده باشد، بیشتر از روشهای دیگران برای حل مسائل، انتقاد میکند.
ما جای آدمهایی که قرار است قضاوتشان کنیم، نیستیم و شرایط آنها را نداشتیم، اما بارها مرتکب خطاهای متعدد شدهایم، تصمیمات غیر عاقلانه گرفتهایم، کارهای غیر منطقی انجام دادهایم.
باید از خودت بپرسی:
«اگر در شرایط منفورترین و بدترین آدم تاریخ قرار میگرفتم و بحرانهایی را از سر میگذراندم که او تجربه کرده، آیا میتوانم ادعا کنم که میتوانستم عملکرد بهتری داشته باشم؟
آیا میتوانم خودم را آنقدر وارسته، بدون خطا و معصوم بدانم که، اگر صاحب قدرت بودم، هرگز اشتباهات آن صاحب منصب را تکرار نمیکردم؟»
حقیقت این است که: همه ما آدمها، در شرایطی خاص مرتکب اشتباهاتی میشویم، ناراحت و عصبانی میشویم، از عهده کنترل ذهنمان بر نمیآییم و دست به اقدامات غیر عاقلانهای میزنیم و بعدها که به آن رفتارها فکر میکنیم، نمیتوانیم درک کنیم که، با چه عقل و منطقی به چنین نتیجهای رسیدیم!.
یعنی حتی نمیتوانیم خودمان را دوباره در شرایط گذشته خودمان قرار دهیم،
ما حتی توان قضاوت صحیح درباره خودمان را هم نداریم، چه برسد به قضاوت شرایطی که حتی در آن نبودهایم!
اگر بتوانیم خود را در شرایط آن آدمها قرار دهیم، اگر هنگام قضاوت آدمها، بتوانیم به خود بگوییم:
«من چنین شرایطی را نمیشناسم اما میدانم که بارها مرتکب اشتباه شدهام»
و اگر همزمان، اشتباهات گذشته خود را نیز به خاطر بیاوریم، و مهمتر از همه به یاد داشته باشیم تصمیمات آدمها هیچ تأثیری در زندگیما ندارد، بلکه زندگی ما حاصل فرکانسهای خودمان است، آنوقت با جدّیت بیشتری قضاوت را خط قرمز زندگیمان میدانیم.
و همانگونه که خودمان را بخشیدیم و به خودمان آسان گرفتیم و خطاهامان را تبرئه کردیم، به دیگران هم آسان میگیریم.
هرچه خودمان و دیگران را کمتر قضاوت کنیم، هرچه نگاه مهربانانهتری نسبت به خودمان، آدمها و شرایطی که در آن قرار میگیریم داشته باشیم، برایمان منطقی میشود که:
این اجتناب ناپذیر است که هر انسانی در شرایطی مجبور به اخذ تصمیماتی شود که، بعدا وقتی شرایط تغییر میکند، آن تصمیم اشتباه به نظر میرسد. پس نباید به خودمان حق قضاوت آن شرایط را بدهیم و با جنین جریاناتی همراه و همداستان شویم.
هرچه این شیوه نگرش را تبدیل به عادت زندگیمان نماییم، هرچه به دنبال تمرکز بر نکات مثبتِ هر اتفاق و انسانی باشیم، بیشتر از نگاه خداوند به دنیا نگاه میکنیم، خداگونه تر عمل میکنیم و با کل زندگی در صلح و هماهنگی قرار میگیریم و به خودشناسی و خداشناسی نزدیکتر میشویم.
نکته مهم:
این فایل حاوی نکات مهمی درباره رسیدن به خودشناسی است که در این نوشته فقط یکی از نکات آن توضیح داده شد.
برای درک بهتر مطالب، حتماً فایل صوتی یا تصویری را ببینید.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD436MB37 دقیقه
- فایل صوتی خودمان را هم قضاوت نکنیم، چه برسد به دیگران33MB37 دقیقه
با عرض سلام وادب واحترام خدمت استاد عزیز ومریم جان وسایر دوستان در این سایت الهی.
واین بار قضاوت. که چه بار سنگینی دارد.
چه حرف هایی که قضاوت شد.
چه شوخی هایی که باعث رنجش شد
چه کنایه هایی که به شوخی گفته شد
چه حسرت هایی که بر دل ماند وعقده شد
چه لحظاتی که با قضاوت آدم ها بیهوده شد.
اگر قضاوت کردن کار درستی بود قاضی شدن سخت ترین کار دنیا نبود.
تا وقتی با کفش کسی راه نرفته ایم نباید راه رفتنش را قضاوت کنیم. البته که شعار جالبی است ولی در عمل کار سنگینی است.
چه بسیار سوءتفاهم ها که پیش آمد با یک قضاوت نادرست.
اگر انسان ها فقط مسئول اعمال ورفتار خودشان باشند وبابت رفتار دیگران باز جویی نشوند چقدر زندگی زیبا میشد.
استاد جان کجاست دیدگاه شما وافکار ورفتار ما.
البته که همه دوست داریم این گونه باشیم ولی حیف وصد حیف که زود عصبانی می شویم. زود به زبان می آوردیم وزود تصمیم می گیریم.
کاش انسان ها به همدیگر فرصت دفاع می دادند ویک طرفه به قاضی نمی رفتند.
کاش آدم ها از بالا به همدیگر نگاه نمی کردند وخود را بهتر از بقیه نمی دانستند.
کاش آدم ها ایمان داشتند که هر کسی در مسیر زندگی شان قرار گرفته اومده که ازش درس بگیرند نه اینکه قضاوتش کنند.
یادمه شخصی بود که از خانواده ش جدا شده بود واطرافیان می گفتند که خیلی اشتباه کردی. باید بیشتر فکر می کردی. باید تصمیم بهتری می گرفتی. واون شخص پاسخ داد چرا وقتی از زندگی من خبر ندارید حکم صادر می کنید. دنبال مقصر می گردید.
یونس
قُلْ هَلْ مِن شُرَکَائِکُم مَّن یَهْدِی إِلَى الْحَقِّ قُلِ اللَّهُ یَهْدِی لِلْحَقِّ أَفَمَن یَهْدِی إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَن یُتَّبَعَ أَمَّن لَّا یَهِدِّی إِلَّا أَن یُهْدَىٰ فَمَا لَکُمْ کَیْفَ تَحْکُمُونَ
ﺑﮕﻮ : ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻌﺒﻮﺩﺍﻥ ﺷﻤﺎ ﻛﺴﻲ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺣﻖ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻛﻨﺪ؟ ﺑﮕﻮ : ﻓﻘﻂ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺣﻖ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ; ﭘﺲ ﺁﻳﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺣﻖ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ، ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻴﺮﻭﻱ ﺷﺪﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﻜﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﺶ ﻛﻨﻨﺪ ؟ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺍﻭﺭﻱ ﻣﻰ ﻛﻨﻴﺪ ؟(٣۵)
یونس
وَمَا یَتَّبِعُ أَکْثَرُهُمْ إِلَّا ظَنًّا إِنَّ الظَّنَّ لَا یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئًا إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ بِمَا یَفْعَلُونَ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺟﺰ ﺍﺯ ﮔﻤﺎﻥ ﻭ ﻇﻦ ﭘﻴﺮﻭﻱ ﻧﻤﻰ ﻛﻨﻨﺪ ، ﻳﻘﻴﻨﺎً ﮔﻤﺎﻥ ﻭ ﻇﻦ ﺑﻪ ﻫﻴﭽﻮﺟﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻖ ﺑﻲ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻤﻰ ﻛﻨﺪ ، ﻣﺴﻠﻤﺎً ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺠﺎم ﻣﻰ ﺩﻫﻨﺪ ، ﺩﺍﻧﺎﺳﺖ .(٣۶)
طبق گفته ی استاد اگر لحظهی به این موضوع فکر کنیم که اگر ما جای فلانی بودیم چه می کردیم باعث میشد قضاوت نکنیم.
در مورد کسانی که برای عرض تسلیت می روند وبه صاحب عزا می گن خدا رحمتش کنه راحت شد. یا براش بهتر بود که از دنیا برا وسختی نکشه. یا اینکه سعی کن صبور باشی. بی تابی نکنی. همه ی اینا شعاره.قضاوته ونادرسته.
اگر هر کسی سرش تو کار خودش باشه وبه خواسته های خودش توجه کنه واز ناخواسته ها اعراض کنه اتفاق بدی نمیفته.
المائده
یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا عَلَیْکُمْ أَنفُسَکُمْ لَا یَضُرُّکُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُکُمْ جَمِیعًا فَیُنَبِّئُکُم بِمَا کُنتُمْ تَعْمَلُونَ
ﺍﻱ ﺍﻫﻞ ﺍﻳﻤﺎﻥ ! ﻣﺮﺍﻗﺐِ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ ; ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻴﺪ ، ﮔﻤﺮﺍﻫﻲ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺯﻳﺎﻧﻲ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ . ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺧﺪﺍﺳﺖ ; ﭘﺲ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺠﺎم ﻣﻰ ﺩﺍﺩﻳﺪ ، ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ .(١٠۵)
اگر کسی اشتباه کرد به ما ربطی نداره. اگر ما هم اشتباه کردیم به کسی ربطی نداره. یه قانونی که خوبه تکرارش کنیم قانون به من چه.؟ درمورد دیگران. قانون به تو چه؟ در مورد خودمان.
به امید روزی که قضاوت کردن فقط یک شغل باشد در داد گاه بعد از شنیدن دفاعیات هر شخص.
در پناه خدا باشید.