خداوند را بهتر بشناسیم | قسمت 2

با نام و یاد تنها فرمانروای جهانیان

تعهد روز پانزدهم، 26 مرداد 1404

سلام به استاد عزیزم

سلام به خانم شایسته‌ی عزیز

و سلام به همه‌ی دوستان خوبم در این سایت الهی

—

خداوند را بهتر بشناسیم

—

نگاه سیستمی به خدا

خداوند یک انرژیه؛ انرژی‌ای که کل کیهان از اون به وجود اومده.

اگر کمی در مورد شکل‌گیری زمین و اجزای این جهان مطالعه کنیم، می‌بینیم که همه‌چیز از یک نیرو و مواد مشابه ساخته شده و فقط از حالتی به حالت دیگه تغییر پیدا می‌کنه.

مولکول‌هایی که در کرات دیگه هست، در وجود ما هم هست. نیاز بدن ما به مواد معدنی خودش دلیلیه که ما جزئی از همین سیستم هستیم؛ نه فقط از نظر جسمی، بلکه از نظر روحی و انرژی هم بخشی از اونیم. در واقع چیزی جز این نیرو وجود نداره.

—

خداوند مثل یک ظرفه

خداوند مثل ظرفه؛ هر جوری تصورش کنیم، آبی که درونش می‌ریزیم همون شکل رو می‌گیره. خدا انرژی‌ایه که توسط باورهای ما شکل می‌گیره. برای یکی رحمان و رحیم، برای یکی خشن و عذاب دهنده.

اما در عین حال خداوند هیچ‌وقت از قوانینش عدول نمی‌کنه. قانون خداوند تغییرپذیر نیست. مثل اینکه کسی بگه “من باور دارم از کوه نمی‌افتم” و بپره پایین؛ جاذبه قانونه و کار خودشو می‌کنه.

—

قانون فرکانس

یکی از قوانین مهم خدا اینه: هر فرکانسی که بفرستیم، نتیجه‌ای متناسب با همون فرکانس رو دریافت می‌کنیم.

به خاطر همین قانون می‌تونیم زندگیمون رو تغییر بدیم و بهبود بدیم. چون ما قدرت کنترل افکارمون رو داریم. هرچی در کنترل افکارمون قوی‌تر بشیم، نتایج بهتری رو هم تجربه می‌کنیم.

وقتی من بخشی از این انرژی‌ام، می‌تونم توی یک فضا و شرایط مشابه با دوستم زندگی کنم، ولی نتایج متفاوتی بسازم.

انرژی خداوند از شکلی به شکل دیگه تغییر می‌کنه. پس من هم می‌تونم به دنیای اطرافم شکل جدید بدم: موقعیت‌های تازه، رفتارهای متفاوت، تجربه‌های جدید.

این یعنی همون قانونی که می‌گه: “من می‌گویم باش و می‌شود.”

به همین خاطره که دو نفر در شرایط یکسان، زندگی‌های متفاوتی دارن. حتی آدم‌های دیگه در برخورد با این دو نفر واکنش‌های متفاوت نشون می‌دن. و این همونه که آدمها بهش می‌گن “شانس”.

—

احساس؛ نشانگر درونی

ما یک نشانگر درونی داریم به اسم احساس. این احساس در هر لحظه بهمون می‌گه چه فرکانسی رو به جهان می‌فرستیم.

دو نفر ممکنه یک اتفاق یکسان رو تجربه کنن، ولی نتایج متفاوتی بگیرن. یکی با دیدگاه “الخیر فی ما وقع” احساس آرامش و بردباری داره و در نتیجه خیر رو جذب می‌کنه. اون یکی با نگرانی، نتیجه‌های ناخوشایند رو به سمت خودش می‌کشه.

سیستم فقط به فرکانس ما واکنش نشون می‌ده. وقتی با احساس بد و با تضرع انرژی می‌فرستیم، جواب همون فرکانس رو دریافت می‌کنیم. به خاطر همین اگه یکی سالها گریه کنه و با التماس از خدا چیزی رو بخواد، این سیستم جوابی مشابه همین فرکانس یعنی گریه و ناراحتی بیشتر براش ایجاد میکنه.

—

نگاه سیستمی در قرآن

در قرآن وقتی خداوند از ضمیر جمع استفاده می‌کنه، دلیلش اینه که همه چیز خداست (سیستم).

انرژی‌ای که بارون رو می‌آره، بادها رو به وجود می‌آره، جنبندگان رو خلق می‌کنه، رزق می‌ده، تکثیر می‌کنه… همه‌ی اینها جلوه‌های همون انرژی واحد هستن. وقتی همه یک کل هستن، دیگه تفاوتی بین این نیروها وجود نداره، برای همین خداوند از ضمیر جمع استفاده می‌کنه.

اما وقتی صحبت از توحید می‌شه، الله همیشه یکیه. چرا؟ چون نباید دست‌های خدا رو به جای خودش شریک قرار بدیم.

درسته که ما بخشی از این نیرو هستیم، درسته که همه‌چیز جلوه‌ی اوست، ولی نباید فراموش کنیم که ما هستیم چون او هست. وجود ما فقط با وجود خالق معنا پیدا می‌کنه. این همون تفاوت “ما” و “من” در قرآنه.

—

امید و ایمان

امید از ایمان میاد و نگرانی از شرک و بی‌ایمانی.

وقتی باور کنیم که تنها یک نیرو وجود داره و بقیه‌ی سیستم‌ها زیرمجموعه‌ی اون هستن، دیگه ترسی نداریم. نه از تغییر قوانین، نه از دولت‌ها، نه از رئیس و نه از هیچ قدرت دیگه‌ای.

چون می‌دونیم وصل شدیم به تنه محکم، نه به شاخه‌های شکننده و ضعیف. اینه که فقط باید خدا رو پرستید و نه غیر از او رو.

—

مدارها و قوانین زندگی

سیستم خداوند بی‌نقصه. در مدار خاصی اتفاق‌ها می‌افته و فقط کسانی که در همون مدار باشن، اون رو تجربه می‌کنن. بقیه در امان می‌مونن. مثل عذاب‌ها، بلایای طبیعی، جنگ‌ها و دزدی‌ها.

وقتی این قوانین رو باور کنیم، محکم می‌ایستیم. می‌فهمیم که فقط باید روی فرکانسهامون کار کنیم و مسئولیت اعمالمون رو بپذیریم.

چون هر اتفاقی که تجربه می‌کنیم، چه خوب و چه بد، نتیجه‌ی چیزیه که خودمون به جهان ارسال کردیم.

خدا رو شاکرم که این قوانین زیبا رو بنا نهاده و ما رو هم در جمع کسانی قرار داده که با اونها آشنا بشیم و زندگیمون رو با استفاده از این قوانین زیباتر کنیم.

در پناه رب العالمین باشید