شناسایی «ترمزهای مخفی ذهن» درباره ثروت

به نام رب العالمین

سلام به دو استادعزیزم، و سلام به همه دوستان .

رب‌العالمین هدایت کرد و من به این فایل رسیدم، و یک بار براش کامنت نوشته بودم و فهمیدم واقعاً بهش سطحی نگاه کرده بودم و انگار نفهمیدمش.

من خودم، چون پدرم خداروشکر از همون چند سال اول رشد مالی خوبی داشت، هیچ‌وقت این احساس رو نداشتم که ثروتمندان بدجنس هستن یا باید بهشون فحش داد.

برای همین متوجه یه چیزایی نشدم و از فایل سرسری رد شدم، و الان می‌خوام درک اولیه‌م رو برای خودم باز کنم.

وقتی به لطف خداوند تو باورام گشتم و خداوند بهم جواب رسوند، یادم اومد: چیزی که هست، من متوجه شدم در عمق وجودم شوقی برای ثروت ندارم.

من ثروت رو می‌خوام که به خانوادم کمک کنم و همش به‌طور ناخودآگاه این فکر میاد که براشون بهترین زندگی رو رقم بزنم و کمکشون کنم و کاری کنم بهشون خوش بگذره.

یه احساس دین و مدیون بودن همراه با احساس گناه دارم و قبلاً تو اهدافم می‌نوشتم که با پولم به بقیه کمک می‌کنم و صد نوع نقشه داشتم، ولی رو تردمیل بودم و دلیلشو نمی‌دونستم که چرا همیشه بی‌پولم.

زمانی که مدرسه می‌رفتم، منظورم دوره ابتدایی و راهنمایی هست، و تو مدرسه منطقه محروم درس می‌خوندم چون نزدیک به خونه بود، و مادر و پدر چون منو دوست داشتن برام لباس‌های خیلی شیک و زیبا می‌خریدن یا خوراکی می‌ذاشتن.

اما نمی‌دونم از کی، چه احساس بدی در من شکل می‌گرفت که وقتی می‌دیدم بقیه لباس خوب ندارن یا ساندویچ ندارن بخورن، احساس عذاب وجدان می‌کردم که من اون نعمت رو دارم ولی بقیه ندارن.

واسه همین، به‌خاطر همدردی، اون لباس‌های شیک رو نمی‌پوشیدم یا ساندویچم رو تو مدرسه نمی‌خوردم، و مثل روز، روز برام روشنه، خصوصاً تو دوره راهنمایی، که الان هم که دارم می‌نویسم، اون احساس گناه اون موقع رو تو قلبم حس می‌کنم.

در ادامه، خب، پدر من درآمدش خوب بود، ولی مادرم خیلی ازش گلایه داشت که خسیسه و پول نمی‌ده، و همین‌طور بقیه افراد فامیل هم انتظار و کنایه می‌زدن که پدرم کمک کنه یا پول بهشون قرض بده، برای مراسمات، افطاری، ختم و خرج.

ولی پدرم خیلی قدر پولشو می‌دونست، چون خودش با صفر شروع کرده بود، و من که بزرگ‌تر شدم، این احساس رنج مادرم و بقیه گفتگوهای معلما و جامعه و… منو برد به سمت کارهای کمک‌رسانی به مردم و مذهب و هیئت و اینا.

و شدم کسی که ارزش رو تو خدمت کردن می‌دیدم و همین‌جوری اومدم جلو، اما چقدر از این دلسوزی و احساس گناه آسیب دیدم و دقیقاً ورشکست شدم.

دیشب فکر کردم که آره، منم تو ذهنم تضادی هست بین ثروت و خداوند و معنویت.

—

1. اینکه من ناخودآگاه باوری ساختم که سختی مساوی است با ارزشمندی:

ناخودآگاه من دنبال سختی کشیدنه و ارزش رو در سختی می‌بینه، و چون ثروت نشونه آسایشه، پس ذهنم می‌گه: اگه راحت زندگی کنی، مثلاً ثروتمند باشی، پس آدم ارزشمندی نیستی.

—

2. احساس گناه از داشتن:

وقتی بچه بودم و لباس نو یا میوه‌ی خوب داشتم، احساس گناه می‌کردم چون بقیه نداشتن.

این از کودکی بهم گفته: «داشتن = ناراحت کردن دیگران، پس داشتن = گناهه»، و این باور هنوز هم توی ذهنم فعاله.

حالا وقتی دوست دارم پولدار شم، بخشی از ذهنم می‌گه: «اگه من داشته باشم و بقیه نداشته باشن، باید عذاب بکشم.»

—

3. ناجی‌گری و فداکاری:

یکی از الگوهای قوی ذهنی من «ناجی‌گری» و «فداکاری»ه؛ یعنی باید به بقیه کمک کنی، باید دلسوز باشی.

اما اگه خودم ثروتمند بشم، حس می‌کنم از جایگاه «فداکارِ فقیر» به «آدم خودخواهِ ثروتمند» منتقل شدم.

—

4. معنویت اشتباه تعریف شده:

خیلی جاها (توی جامعه، مدرسه، خانواده) شنیدم: «پولدارها خدا رو یادشون می‌ره»، «پول حرامه»، «ساده‌زیستی یعنی نزدیکی به خدا» و از پیامبرا مثال زدن.

این‌ها باعث شده که من فکر کنم ثروت با گناه، دنیاپرستی، خودخواهی یا دور شدن از خدا گره خورده و اینکه «اگه پول داشته باشم، دیگه آدم معنوی یا خوبی نیستم.»

—

می‌خوای به خانواده کمک کنی؟ ثروت باعث می‌شه بقیه ناراحت شن، پس ثروت گناه داره.

می‌خوای زندگی آسوده داشته باشی؟ فقط سختی کشیدن ارزشمنده، پس راحتی = بی‌ارزشی.

می‌خوای معنوی باشی؟ معنویت یعنی فقر و سختی، پس ثروت = بی‌معنویتی.

و در نهایت به این رسیدم که: «اگر نمی‌خوای عذاب وجدان بگیری، بهتره تو هم نداشته باشی.»

درود بر استاد عزیز و دوستان خوب خانواده عباسمنش

چند باور مخرب من

1. بذای پولدار شدن باید سختی کشید

2. برای هر کاری باید سرمایه داشت

3. پولدار شدن دردسر داره

4. باید ادم خاص یا فلان اموزش را دیده باشی که پولدار بشی

5. رفتن دنبال مشاغل ثروت ساز

6.پول خرج نکنم که کم نیارم تا اخر ماه

7. نگاه به دست دیگران داشتن

8. دید برنده شدن در قرعه کشی و باور نداشتن به

ثروت ساختن خودم

9 محدودیت و ظرفیت باور ثروت مند شدن در ذهن

و مورد های دیگه هست که اینا قویتر هستن و بقیه که چندین صفحه در سالنامه خودم نوشتم

سپاس