شناسایی «ترمزهای مخفی ذهن» درباره ثروت

اولین جوابی که میاد تو ذهنم این هست، عدم احساس لیاقت، اینکه ما خودمون رو لایق اون ثروت نمیدونیم و دنبال بهانه ای هستیم برای داشتن اون ثروت، که تو این مورد میشه خرج کردن در راه خدا و کمک به دیگران. یا درمورد خود من، اینکه من دیگران رو از خودم لایق تر میدونم، اینکه ترجیح میدم پول رو بدم به دیگران چون خودم رو لایق داشتن اون پول نمیدونم در مقابل دیگران، یا فکر میکنم دیگران بهتر از من میتونن از اون پول استفاده کنن!!

مورد بعدی باور کمبود هست، اینکه ما فکر‌میکنیم نعمت و ثروت به مقدار کمی در این جهان وجود داره و اگه ما این ثروتی رو که خدا به ما داده رو فقط برای خودمون خرج کنیم، ظلم میشه در حق بقیه، پس ما باید به نحوی این رو با دیگران به اشتراک بزاریم. درحالی که باور درست این هست که جهان سرشار از فراوانی و نعمت هست که هرروز ما به مقدار بیشتری از اون دست پیدا میکنیم و کشفش میکنیم، اینکه اگه گذشته رو با حال مقایسه کنیم، میبینیم که چقدر این ثروت و نعمت افزایش پیدا کرده، چقدر خونه های جدید و بزرگ تری ساخته شده، چقدر ماشین های بیشتر و گر‌ون تر و متنوع تری ساخته شده، چقدر تنوع وسایلی که میشه خرید ، تو هر دسته بندی ، بیشتر شده، چقدر امکانات رفاهای و تفریحی بیشتر شده، چقدر جاهایی که میشه پول خرج کرد بیشتر شده، حتی تو کشوری مثل ایران که همه همیشه حرف از کمبود، فقر و گرونی و رکود میزنن، میبینیم که قدرت خرید مردم روز به روز بیشتر شده بر خلاف چیزی که همه میگن، الان همه نتنها یک ماشین، بلکه موتور ، دوچرخه، اسکوتر، انواع وسایل خونه مثل ماشین ظرف شویی، ماشین لباس شویی، گاز ، فر، مایکروویو، مبل، و هزار تا چیز دیگه تو خونه هاشون دارن، درصورتی که همین 30 سال پیش رو نگاه کنیم، انگشت شمار بودن کسایی که این همه تجهیزات و نعمت داشتن، این فراوانی نعمت و ثروت و بیشتر شدنش رو نشون میده.

من خودم فکر میکردم که باور فراوانی دارم اما یه روز این فکر بهم الهام شد که، من باور کردم که گرونی و تورم ، تاثیر گذاشته رو قدرت خرید مردم، من باور کردم که همه چیز نسبت به قبل گرون شده و برای همین مردم کمتر میتونن خرید کنن، درحالی که این یک دروغ بزرگه که ما اینقدر بهش عادت کردیم و شنیدیمش که نمیتونیم واقعیت افزایش ثروت و نعمت رو ببینیم، این واقعیت که چقدر تعداد مغازه ها بیشتر شده، چقدر تعداد کافه ها ورستوران ها بیشتر شده، درحالی که قبلا اصلا نبودن یا خیلی کم بودن، این واقعیت که چقدر تعداد مشاغل انلاین زیاد هست درحالی که قبلا اصلا وجود نداشتم، یعنی اگه ما بشینیم و حساب کنیم پولی رو که درجریان هست و مقایسش کنیم با گذشته، میبیتیم چندین برابر شده، که رشد ثروت و نعمت رو نشون میده، مردم خیلی خیلی بیشتر از قبل خرید میکنن، و نیاز های خیلی خیلی بیشتری دارن که میخوان برطرفش کنن، که این نشونه ی گسترش ثروت و نعمت هست و این هرروز بیشتر میشه، قبلا شاید یه خانواده چیزی که نیاز داشتن یه لقمه نون ساده بود ، با حداقل امکانات، چیزی که همون موقع بوده، اما الان اینکه فقط نون داشته باشیم برای خوردن دیگه کسی رو قانع نمیکنه، همه دنبال غذای با کیفیت و متنوع هستن، امکانات رفاهی بالایی میخوان، و هزار تا نیاز دیگه که بوجود اومده، که همه ی اینها نشونه ی افزایش ثروت و نعمت هست که هر روز هم بیشتر میشه. هر چقدر ما رشد میکنیم، اگاهی بیشتری پیدا میکنیم از نعمت هایی که هست و میتونیم ازشون بهره ببریم.

خلاصه من فکر میکردم که باور فراوانی دارم ، تا اینکه این فکر اومد تو ذهنم و متوجه شدم که چه باور هایی توی ناخوداگاه من هست و داره کار میکنه بدون اینکه من ازشون خبر داشته باشم ، و شدن بخشی از من و من هم اصلا بهشون شک نمیکنم، اینقدر که ورودی نادرست وارد ذهنم شده و من عادت کردم بهشون و فکر نمیکردم که مشکل دارن.

مورد بعدی این هست که ما عادت کردیم به حداقل ها، درمورد خودم من فکر میکردم همین که خرجی خورد و خوراک خودم رو دربیارم کافی هست، همین که نیاز اولیه خودم رو برطرف کنم، اما بعد که بیشتر رشد کردم ، دیدم که داشتن لباس مناسب هم جزو نیاز های حداقلی هست، داشتن خونه هم حداقلی هست، داشتن وسیله ی نقلیه هم حداقلی هست، داشتن یه زندگی راحت و در اسایش که برای خرید وسایل نیازی به حساب و کتاب نباشه هم حداقلی هست، رفتن به سفر های خارجه هم حداقلی هست، داشتن خونه توی کشور های مختلف حداقلی هست، درواقع داشتن هر چیزی که میخوایم جزو‌ نیاز های اولیه هست.

ما اینقدر در کمبود و فقر بزرگ شدیم که به حداقل های بسیار کم عادت کردیم، اینکه فقط زنده بمونیم.

برای همین حتی وقتی از خدا پولی میخوایم، حاضرین بیشتر اون پول رو خرج به قولی کار خیر کنیم و خودمون با حداقل ها زندگی کنیم.

کاری که خودم دارم انجام میدم این هست که حداقل هام رو گسترش بدم و بخوام که بیشتر داشته باشم، اگه من به فراوانی ثروت و نعمت باور دارم پس باید درخاست کننده ی این ثروت و نعمت هم باشم و بپذیرمش