راهکاری برای ایجاد باور قدرتمندکننده‌ی «فراوانی» - صفحه 49 (به ترتیب امتیاز)

به نام خدای مهربان

سلام به استاد عزیز و خانم شایسته جان و دوستان عزیز سایت🪴

“ذهن ما به خاطر سالها تمرکز بر محدودیت‌ها و مشاهده‌ی کمبودهای زندگی آدمهای اطرافمون و تقلای پایان ناپذیرشون نا آگاهانه‌ برنامه ریزی شده تا بدترین سناریوی ممکن رو درباره‌ی سهمی بچینه که می‌تونیم از فراوانی‌ بی‌ انتهای نعمت‌های جهان تجربه کنیم.

ذهن ما ناآگاهانه کدنویسی شده‌، تا بدبینانه‌ترین نگاه رو به دستاوردها و کیفیت زندگی افرادی داشته باشه که‌، احتمالا تجربه شون هیچ سنخیتی با کمبودها و محدودیت‌هایی که با اونها دست به گریبان هستیم، نداره.

پس باید به دنبال عواملی بگردم که بین من و اون نعمت‌ها سدّ ساخته و این تفاوت رو در نتایج‌، بوجود آورده.

عاملی که بیرون از من و خارج از دسترسِ من نیست.

بلکه درون من و کاملاً تحت امر و کنترل آگاهانه‌‌ی خودمه.

باید به عنوان موجودی که همتا و مانند خداوند‌ه، آگاهانه‌ ذهن محدودم رو از مدار خارج کنم و قدرت و سلاحی رو به خدمت بگیرم که برای خلق آگاهانه‌ی زندگیم در وجودم قرار داده شده.

این سلاح کنترل ذهن و کنترل کانون توجهِ

همون که قرآن اونو تقوا میدونه

و عامل برتری آدمها نسبت به یکدیگر به حساب میاره.

پس میزان موفقیتم، به اندازه تواناییم در کنترل ذهنه.

میزان تجربم از نعمت‌ها و برکت‌های بی انتهای این جهان‌، به اندازه‌‌ایه که بتونم فراوانی نعمت‌های جهان رو باور کنم.

‌پس حالا ذهنم که سالها در محاصره‌ی محدودیت‌ها و کمبودها بوده‌، چگونه فراوانی نعمت‌ها رو باور کنه؟!

پاسخ اینه که:

“باید برعکس عمل کردن و وارونه رفتار کردن نسبت به شیوه‌ها و عادت‌های کهنه‌ی قبلی رو شروع کنم

باید به جای حسادت‌ به دستاوردهای دیگران‌، تحسین اون نعمت‌ها رو انتخاب کنم؛

باید از کذّب بالحسنی بودن دست بردارم و به جای برچسب زدن‌ به اون دستاوردها‌‌ یا جعلی‌، غیر انسانی و دروغ دونستنشون، اونها رو به عنوان سند و شاهدی در ذهنم نگه دارم که فراوان بودن نعمت‌ها و فرصت‌ها و امکان پذیری تحقق خواسته‌هام رو بهم نوید میده.

باید از تمرکز کردن بر نشانه‌های کمبود‌‌، روی بر‌گردونم و با تأیید کوچکترین نشانه‌های فراوانی‌، به اونها قدرت بدم؛

باید شروع به لیست کردنِ افرادی کنم که در هر دقیقه با پیوستن به جمع ثروتمندان‌، پایان ناپذیر بودن نعمت‌ها‌، فرصت‌ها و بازارها رو شهادت میدن؛

اینها همون کدهایی هست که آرام آرام‌، ذهنم رو برای فراوانی برنامه ریزی میکنه و درهای نعمت و برکت رو به روی زندگیم باز نگه میدارن.

باور به فروانی یعنی‌، تغییرِ آرام آرامِ ریشه‌‌های محدودکننده‌ای که افکار‌، رفتار‌، راهکارها‌، ایده‌ها و نگاه محدودکننده‌ام رو درباره پول و ثروت‌ شکل داده‌ و منو در مدار تجربه‌ی کمبودها و احاطه شدن با محدودیت‌ها قرار داده و شرایط نادلخواه الان رو برام ساخته.

ساختن باور فراوانی یعنی‌، برپا کردن جهادی اکبر برای تغییر برنامه‌ای که منو به این باور رسونده که

همه‌ی چیزهای خوب‌، کم و ناکافی‌ان.

جهادی اکبر که رفتارهام رو از کنترل ذهنم خارج و تحت رهبری‌ و هدایتِ قلبم قرار بده.

یعنی اساس اون رفتارها رو از باور به کمبود به باور به فراوانی تغییر بده تا‌:

به جای تلاش برای پایین کشیدن دیگران و جعلی و بی ارزش دونستن دستاوردهاشون به منظور بالا نگه داشتن خودتم،

«نگاهِ ارزشمندانه و کاربردی» به علائقم رو یاد بگیرم و با تمرکز بر علائقم، خودم رو رشد بدم.

و به جای رقابت سرسختانه با دیگران‌ و کپی کردن ایده‌های اونها‌، پتانسیل منحصر به فرد علائقم رو درباره خلق ثروت‌، ببینم و باور کنم، فارغ از اینکه دیگر افراد موفق‌، از چه راهی چنین دستاوردهایی رو ساختن.

جهاد اکبر‌، به معنی سختی و رنج بیشتر نیست‌،

بلکه به معنی تعهد جدّی‌تر برای کنترل ذهن و گذاشتن نگهبانی تا دندان مسلح برای ورودی‌های ذهنمه که اجازه‌ی ورود هر نگرش‌، فکر‌، ایده‌‌، خبر‌، باور و نگاهی رو نمیده.

نگهبانی از جنس ایمان به امکان پذیر بودن تحقق رویاهامه.

ایمانی که اونقدر سریع عمل بیاره که فرصتی برای دوباره فکر کردن و سنجیدن محدودیت‌ها یا کمبودها‌ رو نده.

نگهبانی از جنس‌ِ

بیش از نیاز نوع بشر عشق‌، سلامتی‌، ثروت‌‌، فرصت و خوشبختی وجود داره.

نگهبانی از جنس ایمان به فراوانی که خودش رو در تحسین‌ دستاوردهای دیگران نشون بده و کوچکترین نشانه‌های فراوانی رو ارج بذاره و به عنوان سندی در ذهنم نگه داره که بهم امکان پذیر بودن رویاها و تحقق خواسته‌هام رو یادآور بشه.

چون فروانی نعمت‌ها‌، ثروت‌ها‌، فرصت‌ها‌، آدمها طبیعتِ این جهانه.

فقط  این خودمون هستیم که باورها و نگرش‌های متفاوتی درباره‌ی «رفاهِ در حال گسترش این جهان» داریم و همین تفاوت‌، سهمِ ما از میزان تجربه‌ی این رفاه رو تعیین کرده.

برای افراد موفق فرقی نداره که دستاوردهاشون تحسین بشه یا دروغ و جعلی سنجیده بشه،

ولی وقتی به جای تحسین‌، حسادت رو انتخاب کنم و بخل بورزم و به جای تأیید و آشکار ساختن اون نعمت‌ها‌، پوشاننده‌ی اونها بشم،

اونوقت دنباله رو محدودیت‌های ذهنم میشم و با طناب اون به چاه محدودیت‌های بیشتر میرم و با کمبودهای بیشتر احاطه میشم.

باید بدونم که با برچسب زدن به موفقیت‌های دیگران و جعلی دونستن ثروتشون‌، نعمت‌ها و ثروت‌ها از اون افراد گرفته نمیشه.

اما موندن در این فرکانس‌، آنچنان بهم ضربه میزنه و در مدار محدودیت‌ها نگه میداره که‌ به سختی از عهده‌ی تأمین نانی بخور و نمیر بربیام.

باید بدونم که نگاه حسادت‌ آمیز‌، محال و ناباورانه به نعمت‌ها و امکاناتی که دیگران در زندگی‌شون تجربه میکنن، باور کمبود رو توی ذهنم میکاره و ذهنم رو برای تجربه‌ی کمبودهای بیشتری از سلامتی‌و خوشبختی و رفاه‌، کدنویسی میکنه.

پس باید قبل از اینکه ذهنم فرصتی برای حسادت یا انکار اون نعمت‌ها و ثروت‌ها پیدا کنه، به خودم لطف کنم و با کلام‌، نگاه و باور خودم، به خودم ظلم نکنم و خودم رو از اینهمه فراوانی‌ و رفاهی که جهان رو در برگرفته‌، محروم نکنم.

بلکه‌ با تحسین‌‌ و سپاسگزاری‌‌، وجود نعمت‌ها و فراوانی رو تأیید و باور کنم تا به سمت تجربه شون هدایت بشم. این الگوریتم ورود ثروت به زندگیه.