شیوه مدیریت انتقادات

به نام خداوند مهربانم

سلام خدمت استاد عزیز و دوستان آگاهی‌جو

یه درک عمیق درمورد انتقاد برام روشن شده که دوست دارم با شما به اشتراک بذارم:

من فهمیدم وقتی مدام مورد انتقاد قرار می‌گیرم، این یه بازتاب از باوری درون خودمه؛

باوری که شاید ناخودآگاه می‌گه “من اشتباه می‌کنم”، “باید درست باشم تا پذیرفته بشم”، یا اینکه “آدما دنبال عیب گرفتن هستن.”

وقتی توجه‌م روی این افکار باشه، طبیعی‌ـه که وارد مدار آدم‌هایی بشم که همون انرژی رو به سمتم برمی‌گردونن: انتقاد، قضاوت، وادار شدن به توضیح دادن و دفاع کردن.

حالا دارم یاد می‌گیرم که ریشه‌ی این توجه رو در خودم بشناسم؛

یعنی هر بار که واکنش نشون می‌دم یا احساس ناراحتی می‌کنم، یه لحظه مکث کنم و از خودم بپرسم:

«من الان دقیقاً دارم از چی می‌ترسم؟ چرا نیاز دارم خودمو توضیح بدم؟ نکنه دارم دنبال تأیید می‌گردم؟»

این سؤالا کمکم می‌کنه تا کنترل کانون توجه رو کم‌کم از بیرون به درون برگردونم.

از طرفی دارم تمرین می‌کنم که فرق انتقاد سازنده و مخرب رو تشخیص بدم؛

انتقاد سازنده نیتش کمک و رشد منه، حتی اگه تلخ باشه. اما انتقاد مخرب می‌خواد منو کوچک کنه یا تخریب کنه.

من انتخاب می‌کنم فقط اون چیزی که به رشدم کمک می‌کنه رو بگیرم، و باقی رو مثل برگ خشک بریزم دور.

و نهایتاً یاد گرفتم: از انتقادهای سازنده برای بهتر شدنم استفاده کنم

و از انتقادهای مخرب، بدون جنگیدن، فقط عبور کنم و انرژیمو حفظ کنم.

سپاسگزارم از استاد و این بستر ارزشمند

که باعث می‌شه هر روز آگاه‌تر از قبل خودم رو بشناسم و خلقی تازه بسازم.

یا حق