آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 1 - صفحه 51 (به ترتیب امتیاز)

الهی و ربی من لی غیرک

روز33 سفرنامه

وقتی این فایل را گوش کردم دیدم، من قبلا تموم این کارهارا انجام میدادم،یعنی کلا اینجوری زندگی میکردم با تموم این آگاهی ها ،من تموم این آگاهی ها را تجربه کرده بودم.

البته نه که من فقط این آگاهی هارا زندگی کرده باشم،بلکه تموم انسان ها این آگاهی هارا یه مدتی باهاش هماهنگ بودن و زندگی کردن.

دوران کودکی

آری

فقط کافی برگردیم عقب

کافیه یادمان بیاید

اون روزها بشدت حالمون خوب بود

فقط دنبال 1 بهونه برای بازی و شادی میگشتیم

انموقعه ها همه را دوست داشتیم،

هیچوقت از خودمون بدمون نمیومد، بشدت با خودمون در صلح بودیم

انموقعه ها همه آدم ها برایمان 1جنس و 1 شکل داشتن، ما همونقدر که بچه همسایمان را دوست داشتیم،عمویمان را که فلان منسب و فلام مقام را هم داشت به همان میزان دوست داشتیم(مثل الان نبودیم که وقتی 1 آدم مهمی را ببینیم، 1جور دیگه احترام بزاریم،1جور دیگه بهش اهمیت بدیم) ،حتی گربه توی حیاطمان را هم به همان میزان دوست داشتیم

واسمون فرق نداشت، ما همه را به 1میزان دوست داشتیم،یادمه من 1جوجه داشتم ،میرفتم غذاما کنار اون میخوردم، یکم خودم میخوردم یکم به اون میدادم.

انموقعه ها انگار این اگاهی را داشتیم که همه پاره ای از ما هستن و پاره ای از خداوند

انموقعه ها فقط میشنیدیم اصلا نمیدونستیم قضاوت چیه

انموقعه ها رفیق صبح تا شب ما ،خیالاتمان بودند

اکثرا موقعه ها تو خیالاتمون بودیم و چقدر خوش میگذشت

واسمون هیچ چیزی نشد وجود نداشت

هیچ چیزی

هر چیزی که میخواستیم را راحت درخواست میکردیم،هر خونه یا ماشین یا هرچی میدیدم ،سریع میگفتیم به مامان یا بابامون، که من این را میخوام با جدیت کامل….

بدون اینکه فکر کنیم چقدر دور از دسترس یا غیر منطقیه

1مثال از خودم بزنم، من توی بچگی عاشق تفنگ بودم، مامانم تعریف میکرد بچه که بودم،من را برده بودن آرامگاه نادرشاه در مشهد، میگفت وقتی توی موزه نادرشاه تو تفنگشا دیدی ،گفتی من اینا میخام و اینقدر بیچارمون کردی و گریه کردی ،که بابات رفت 1تفنگ خرید و اونا بجاش بهت داد تا راضی شدی که بریم.

اما ذهن منطقی من مگه اینروزا وقتی 1 خواسته ای را میخاد ،اینجوری بهش نگاه میکنه؟؟؟

خیر

اول میگه میدونی این قیمتش چقدره

میدونی تو نمیتونی اینا داشته باشی

میدونی این مال از تو بهترونه

میدونی این غیر قابل دست یافتنی

واقعا ما چرا اینقدر از اصل خودمون دور شدیم

شاید بهتره تصمیم بگیریم دوباره بچه شویم

در ذهن و منطق راببندیم و در احساس و خیال را باز کنیم

دوباره دنبال هر فرصت و بهونه ای باشیم برای بازی و خوش گذرونی، دنبال این باشیم که همه را دوست داشته باشیم، خودمون را دوست داشته باشیم

اینقدر تو گذشته و آینده زندگی نکنیم، فقط فقط از الانمون لذت ببریم

به امید اینکه دوباره کودک شویم

و به آگاهی های خداییمون برگردیم و بیاد بیاوریم که چی بودیم وچه طور زندگی میکردیم