آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 1 - صفحه 73 (به ترتیب امتیاز)

بنام خالق بی همتا ،بنام او که هرچه دارم از اوست

وَالطُّورِ

وَکِتَابٍ مَّسْطُورٍ

فِی رَقٍّ مَّنشُورٍ

وَالْبَیْتِ الْمَعْمُورِ

وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِ

وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِ

إِنَّ عَذَابَ رَبِّکَ لَوَاقِعٌ

مَا لَهُ مِن دَافِعٍ

به (کوه) طور سوگند.

به کتابى نوشته شده در صفحه اى گشوده سوگند.

به آن خانه ى آباد (خانه خدا) سوگند.

به سقف برافراشته (آسمان) سوگند.

به دریاى شعله ور سوگند.

که عذاب پروردگارت قطعاً واقع شدنى است.

و براى آن هیچ مانعى نیست.

خدای من…

در میان همه‌ی صداهای دنیا، فقط تویی که در عمق جانم زمزمه می‌کنی:

«من برای تو کافی‌ام…»

تویی که به من قدرت دادی تا زندگی‌ام را بیافرینم،

تا از میان تاریکی‌ها، نوری بسازم به نام ایمان.

تویی که همیشه نگاهم می‌کنی با نوری از عشق،

و مهر بی‌پایانت را چون نسیمی نرم بر جانم می‌وزانی.

خدایا، سپاسَت برای این چشمان که می‌بینند زیبایی خلقتت را،

برای نوری که از گلبرگ تا آسمان در آنها می‌تابد.

سپاس برای گوش‌هایم که صدای باران را می‌شنوند،

و نجواهای آرام تو را در لحظه‌های سکوت درک می‌کنند.

سپاس برای این دلِ تپنده که به عشق تو زنده است،

که هر ضربانش نام تو را نغمه می‌کند.

خدایا،

من عاشق توام ، بی‌واسطه، بی‌پایان.

تو مِهر بی‌کرانی،

تو خدای همیشه‌حاضر و همیشه‌کافی.

و من، قطره‌ای از عشقِ بی‌پایان توام

سلام به استاد شایسته ام

سلام به استاد شایسته نازنینم

سلام به دوستان بهشتی ام

گوش دادن آگاهی‌های این فایل مراقبه ،چقدر زیبا به من یاد آور شد که من از پیش لایق هستم ،چون بخشی از اصل هستی ام

وقتی می‌گه ،ما پاره‌ای از خدا یا آگاهی مطلق هستیم، یعنی ارزش و شایستگی ما از بیرون به ما داده نمی‌شود؛ بلکه یک حقیقت ازلی و ذاتی است. ما شایسته‌ی عشق، احترام و آرامش هستیم، نه به خاطر کارهایی که انجام می‌دهیم یا چیزهایی که داریم، بلکه صرفاً به این دلیل که هستیم.

احساس لیاقت یک دستاورد بیرونی نیست، بلکه هویت درونی ماست.

«این قید و بندهای زمینی را، این طبقه‌بندی‌های نفسانی را کنار بزن. نام را، مکان را، باور را و هر تفاوتی را…»

نداشتن احساس لیاقت، اغلب ناشی از همین قید و بندهاست؛ یعنی مقایسه‌ی «منِ واقعی» با «تصویری که جامعه یا نفس من می‌خواهد» (مثل موفقیت مالی، تأیید دیگران، یا پیروی از یک باور خاص).

وقتی این قالب‌های محدودکننده کنار می‌روند، تنها آنچه باقی می‌ماند آگاهیِ آزاد و مقدس است که به طور طبیعی خودم را ارزشمند می‌دانم و نیازی به دفاع از هویت خود ندارم

«او پاره‌ای از من است. پاره‌ای از خداست.»

با دیدن خدا در دیگری، عشق ورزیدن به او آسان می‌شود، زیرا او یک «دیگریِ بیگانه» نیست.

اگر هر موجودی پاره‌ای از خداست ومن هم پاره‌ای از خدا، پس با دوست داشتن و پذیرفتن دیگری، در واقع دارم خودِ مقدس خود را (که همان خداست) می‌پذیرم.

خدایا شکرت…..شکرت…..شکرت

عاشقتونم …..

در پناه الله یکتا همواره شاد وثروتمند وسعادتمند وسلامت باشید