آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 2
آگاهی های این فایل، مراقبه ای است با صدای استاد عباس منش برای به صلح رسیدن با خود. همچنان که متن را می خوانید،حتماً بارها فایل صوتی را گوش دهید و به مفاهیم آن فکر کنید.
دیدی که هر اتفاق خوب تنها نتیجه قلبی پاک بوده است و خواهد بود و قلبت را پاک کردی و سادهتر شدی و سادگی و رهایی و همین است که اینجایی و هنوز مشتاقی و حالا میشنوی صدای خود ابدیت را که از درونیترین لایههای وجودت با تو حرف میزند.
من جانم و آگاهی، تو جسمی و ذهن و من اصل تو ام، خود متعالی تو، خود لایتناهی تو، توی بینهایت، توی مقدس. وقتی فراموشم میکنی و فراموش میکنی که این زندگی تنها یک تجربه کوچک در ابدیت توست، سقوط میکنی و همین است که جامعه بشری، همه بشر امروز در سراشیبی سقوط هست و همین است که ارزشهای امروز همه بیارزشی است.
و تو تنها وقتی نجات مییابی که مرا دوباره پیدا کنی، خود لایتناهیت را، اصلت را و همین است که تو هرچند موفق، هنوز درون به دنبال چیزی میگردی. هنوز به آرامش نمیرسی، هنوز یک چیزی کم داری و آن قداست تو، ابدیت تو، اصل توست.
بیا این دیدار را گرامی بداریم. این دم را که برای همه پیش نمیآید و چه میشد اگر پیش میآمد؟ بیا بیشتر آشنا شویم. حکایت من و تو که حکایت جان است و جسم و من که از ازل بودم، این بار در تو تجلی یافتم؛ خیلی پیش از تولد، پیش از جنین، پیش از تصمیم و تو از من زاده شدی، از سکوت، از ابدیت، از قداست.
من آگاهی تا اینکه جسم آمد، جنین نوزاد و آگاه بودی و ساده، جز شادی و رهایی نمیشناختی و لحظهها را یکی یکی زندگی میکردی.
سکوت بودی و در گفتگویی آرام با من. تا نفس پیدا شد تا مشغولت کند، تا در شلوغی اندیشه صدایی از من نشنوی. نفس، خشم را به تو آموخت. کینه را، حسد را، اندوه را، قالب را تا گفتگوهای درونی تو را، ذهن تو را آشفته کرد و ناپاکیها که از طبیعت نبودند، از خدا نبودند و جسم تو آنها را نمیشناخت، به این آشفتگی دامن زدند.
تصاویر آلوده، افکار آلوده، صداهای آلوده، گفتار آلوده و غذاهای آلوده، جسم و ذهن تو را پریشان کردند و قیل و قال نفس را بیشتر و بیشتر تا سکوت را از تو گرفتند و سکوت زبان گفتگوی من بود با تو و من آرام آرام فراموش شدم و تو حتی فراموش کردی که لایتناهی هستی، مقدسی، ابدی هستی و سقوط کردی.
دست و پا زدنهای بینتیجه، روابط آزرده، تحقیرها، خشمها، کینهها، حسادتها، پریشانیها، بیشترخواهیها، فرافکنیها و مشکلاتی که به آنها عادت کرده بودی و فکر میکردی زندگی همین است; برای همه تلخ است; همه حقیقت همین است; غافل بودی که آرامش و سعادت چنان به تو نزدیک است که در توست، در ذره ذره تو، و من آنقدر فراموش شدم که حتی نمیپذیری که زمانی بودهام. چنان که آمدند و گفتند و گوش نکردی.
اما چه باک حالا سکوت کردهای که بشنوی و مرا تجربه کنی و سعادت را و این بیشک، بزرگترین اتفاق زندگی توست. همان که همیشه در انتظارش بودهای. همه آنچه تو را به سعادت میرساند بازگشت تو به اصل خویش است. بازگشت به من، توی لایتناهی، خود مقدس تو و تو تنها در سکوت و آرامش است که میتوانی به من بازگردی، وقتی نفس را و گفتگوهای درونیت را آرام میکنی.
هرگاه با مشکلی مواجه میشوی به من بازگرد. به درون و به خاطر بیاور که تو موجودی الهی هستی و همه این زندگی تنها یک تجربه کوچک فیزیکیست در زندگی ابدی و مقدس تو. تجربهای که بارها و بارها تکرار میشود و به خاطر داشته باش که تو، لایتناهی هستی. تو، ماندگاری و پایدار.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 25MB6 دقیقه













۳۵مین برگ سفر من. خدارو شکر که هر روز احساسات بهتری رو تجربه میکنم و به مسائل از زاویه ایی نگاه میکنم که احساس بهتری بهم میده …
خانوم شایسته اگه من تو همه کامنتام بابت متنایی که مینویسید ازتون تعرف و تمجید کنم اغراق نکردم اکثرا برا اینکه درکشون کنم ۲ بار میخونمشون خیلی پر محتوا ،عالی و تو چهار چوب موضوع مینویسید به من برای درک بهتر صحبتای استاد خیلی کمک میشه ممنونم
قبلا این موضوع رو شنیده بودم که احساس خوب=اتفاق خوب یا از زاویه به زندگی نگاه کن که احساس بهتری بهت میده اما به قول استاد بیشتر به عنوان یه جمله قشنگ قبولش داشتم عملکردم در حد همین شنیده و حرفش بود فکر نمیکردم انقدر موضوع کیلیدی باشه وخوده همین جمله:احساس خوب=اتفاق خوب بزرگترین قانون کائنات باشه. قبلا من برگی بودم تو باد خزون و با هر اتفاق خوب یا بدی احساساتم بالا پایین میشد با یه کیشمیش گرمییم میشد با یه قوره سردیم میشد کنترل احساساتم دست اتفاقاتی بود که رخ میداد در نهایت نتیجه هامم بزرگ نبودند و بگیر نگیر داشته حتی وقتاییم که همه چیز خوب بود یه چیزی پیدا میشد یا حتی میکردم 😅که حالمو بدکنم ولی الان که این قانونو درک کردم دیگه فرق نداره چه اتفاقی داره میوفته من از زاویه ایی نگاه میکنم که احساس بهتری بهم میده از دله تهدیدا فرصتارو میبینم از استادم یه راهکار یاد گرفتم که خیلی تو این راستا بهم کمک میکنه وقتی میخوام یه موضوعی رو برا خودم انجام دادن یا ندادنشو راحت تر کنم به مرگ فکر میکنم همش به خودم میگم اولا هیچکس تضمینی به من نداده که اگه الان دست از تلاش بردارم دوباره فرصتی باشه رو خودم کارکنم و حواسم هست که من یکبار زندگی میکنم طوری زندگی کنم که حسرت نخورم