آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 2
آگاهی های این فایل، مراقبه ای است با صدای استاد عباس منش برای به صلح رسیدن با خود. همچنان که متن را می خوانید،حتماً بارها فایل صوتی را گوش دهید و به مفاهیم آن فکر کنید.
دیدی که هر اتفاق خوب تنها نتیجه قلبی پاک بوده است و خواهد بود و قلبت را پاک کردی و سادهتر شدی و سادگی و رهایی و همین است که اینجایی و هنوز مشتاقی و حالا میشنوی صدای خود ابدیت را که از درونیترین لایههای وجودت با تو حرف میزند.
من جانم و آگاهی، تو جسمی و ذهن و من اصل تو ام، خود متعالی تو، خود لایتناهی تو، توی بینهایت، توی مقدس. وقتی فراموشم میکنی و فراموش میکنی که این زندگی تنها یک تجربه کوچک در ابدیت توست، سقوط میکنی و همین است که جامعه بشری، همه بشر امروز در سراشیبی سقوط هست و همین است که ارزشهای امروز همه بیارزشی است.
و تو تنها وقتی نجات مییابی که مرا دوباره پیدا کنی، خود لایتناهیت را، اصلت را و همین است که تو هرچند موفق، هنوز درون به دنبال چیزی میگردی. هنوز به آرامش نمیرسی، هنوز یک چیزی کم داری و آن قداست تو، ابدیت تو، اصل توست.
بیا این دیدار را گرامی بداریم. این دم را که برای همه پیش نمیآید و چه میشد اگر پیش میآمد؟ بیا بیشتر آشنا شویم. حکایت من و تو که حکایت جان است و جسم و من که از ازل بودم، این بار در تو تجلی یافتم؛ خیلی پیش از تولد، پیش از جنین، پیش از تصمیم و تو از من زاده شدی، از سکوت، از ابدیت، از قداست.
من آگاهی تا اینکه جسم آمد، جنین نوزاد و آگاه بودی و ساده، جز شادی و رهایی نمیشناختی و لحظهها را یکی یکی زندگی میکردی.
سکوت بودی و در گفتگویی آرام با من. تا نفس پیدا شد تا مشغولت کند، تا در شلوغی اندیشه صدایی از من نشنوی. نفس، خشم را به تو آموخت. کینه را، حسد را، اندوه را، قالب را تا گفتگوهای درونی تو را، ذهن تو را آشفته کرد و ناپاکیها که از طبیعت نبودند، از خدا نبودند و جسم تو آنها را نمیشناخت، به این آشفتگی دامن زدند.
تصاویر آلوده، افکار آلوده، صداهای آلوده، گفتار آلوده و غذاهای آلوده، جسم و ذهن تو را پریشان کردند و قیل و قال نفس را بیشتر و بیشتر تا سکوت را از تو گرفتند و سکوت زبان گفتگوی من بود با تو و من آرام آرام فراموش شدم و تو حتی فراموش کردی که لایتناهی هستی، مقدسی، ابدی هستی و سقوط کردی.
دست و پا زدنهای بینتیجه، روابط آزرده، تحقیرها، خشمها، کینهها، حسادتها، پریشانیها، بیشترخواهیها، فرافکنیها و مشکلاتی که به آنها عادت کرده بودی و فکر میکردی زندگی همین است; برای همه تلخ است; همه حقیقت همین است; غافل بودی که آرامش و سعادت چنان به تو نزدیک است که در توست، در ذره ذره تو، و من آنقدر فراموش شدم که حتی نمیپذیری که زمانی بودهام. چنان که آمدند و گفتند و گوش نکردی.
اما چه باک حالا سکوت کردهای که بشنوی و مرا تجربه کنی و سعادت را و این بیشک، بزرگترین اتفاق زندگی توست. همان که همیشه در انتظارش بودهای. همه آنچه تو را به سعادت میرساند بازگشت تو به اصل خویش است. بازگشت به من، توی لایتناهی، خود مقدس تو و تو تنها در سکوت و آرامش است که میتوانی به من بازگردی، وقتی نفس را و گفتگوهای درونیت را آرام میکنی.
هرگاه با مشکلی مواجه میشوی به من بازگرد. به درون و به خاطر بیاور که تو موجودی الهی هستی و همه این زندگی تنها یک تجربه کوچک فیزیکیست در زندگی ابدی و مقدس تو. تجربهای که بارها و بارها تکرار میشود و به خاطر داشته باش که تو، لایتناهی هستی. تو، ماندگاری و پایدار.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 25MB6 دقیقه














بنام خالق و تنها قدرت مطلق جهان هستی.
روز شمار تحول زندگی من روز 35 سفر (روز سوم)
سپاسگزارم از خداوندی که صدایش و تصویرش و حضورش را در اطرافم حس میکنم و نعمات بی دریغش را میبینم و تلاش میکنم که شکرگزار باشم.
سپاسگزارم از استاد عباسمنش عزیزم که من را با زیبایی ها و زندگی بهشت گونه در این دنیا آشنا کرد، بهشتی که از ابتدای عمرم به من وعده میدادن البته نه در این دنیا باید می مردم تا به بهشت بروم اگر آدم خوبی باشم اگر تمام احساس گناهان را بدوش می کشیدم و با التماس و سختی در این دنیا خدا به من ترحم میکرد و مرا دلسوزانه میبخشید.
یا به درگاه بندگان نیکش متوسل میشدم چون من لایق نزدیک شدن و درخواست از خدا نبودم و شاید آنها من را شفاعت میکردن و من بخشیده میشدم.
عمر زیادی را گذراندم تا به جایی رسیدم که از همه بریدم و منکر زمین و زمان شدم.
خدا را در لحظه های تاریک زندگیم یافتم و استاد عزیزم خدایی را به من شناساند که از رگ گردن به من نزدیک است و در هر لحظه مرا اجابت میکند وقتی که میخوانم او را.
سوره مبارکه البقره آیه 186
وَإِذا سَأَلَکَ عِبادی عَنّی فَإِنّی قَریبٌ ۖ أُجیبُ دَعوَهَ الدّاعِ إِذا دَعانِ ۖ فَلیَستَجیبوا لی وَلیُؤمِنوا بی لَعَلَّهُم یَرشُدونَ﴿186﴾
و هنگامی که بندگان من، از تو درباره من سؤال کنند،من نزدیکم! دعای دعا کننده را، به هنگامی که مرا میخواند، پاسخ میگویم! پس باید دعوت مرا بپذیرند، و به من ایمان بیاورند، تا راه یابند.
من خدایی را میخواهم که صاحب عرش عظیم است.
من خدایی را میخواهم که صاحب فضل عظیم است.
من خدایی را میخواهم که وقتی مرا آفرید به خودش تبریک گفت و مرا جانشین خود قرار داد.
خدایی که برایم به شدت کافی است.
میخواهم بنده اش باشم و بخوانمش تا مرا اجابت کند و بی نیازم کند.
میخواهم بنده اش باشم و عاشقانه بندگی اش کنم نه به خاطر وعده ی بهشت و ترس از جهنم.
میخواهم در وجودم احساسش کنم و در آغوش پر مهرش آرام گیرم.خدایی که وهاب است رزاق است ستار العیوب است و برای هم صحبتی با اون نیازی به واسطه ندارم.
خدایی که بی نیاز است و منتظر است تا وقتی میخوانمش عاشقانه در آغوشم گیرد و دستی بر سرم کشد و بگوید جانم بنده من ، به وجودم و اینکه بنده اش هستم افتخار کند و اینکه خدای من است به خودش افتخار کند.
خدایی که به بنده او بودن افتخار میکنم.
سپاسگزارم استاد عزیزم
سپاسگزارم سپاسگزارم و سپاسگزارم