آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 3

الهی و ربی من لی غیرک

روز 38 سفرنامه

حقایق پنهانی هم هست که تو نمیدانی….

مشکلات زندگی را به صورت 1 عادت پذیرفته ای…

پذیرفته ای که تو این شرایط باید ناراحت باشی ،خوب همه تو این شرایط همین جور هستن و این طبیعی است….

واقعا همین طوره که دنیای هر آدمی حاصل ورودی هایی که به مغزش داده و اون ها تبدیل شدن به 1 باور

یادمه اون سالها که دانشجو بودم یکی از رفیق هام یه ماکسیما خریده بود و چندتا از دوستارا جمع کرد که به ما سور ماشین را بده، و من چقد ذوق زده بودم که واووو ماکسیمااا خریده، بعد یادمه یکی از رفیق ها امد تو کافی شاپ با خنده در امد به اون دوستمون گفت ، دیگه این لکنته خریدن سور دارررره……

من خشکم زد اون ماشینی که واسه من the best بود را اون میگفت بهش لکنته….

علتش هم این بود که اون موقعه باباش bmw528سوار میشد و خودش هم پرادو داشت (سال 1390)

اره واقعیت همینه، دنیای آدم ها با ورودی هاشون و اون اتفاقاتی که وارد زندگیشون میشه، تشکیل میشه

و باورها اینجوری تشکیل میشه

اما مشکل از جایی شروع میشه که من فکر میکنم حقیقت این زندگی و این دنیا همین باورهای منه، نه اون چیزی که اطرافم هست

یعنی اینکه بلاخره آدم مریض میشه، بدهکار میشه، 1 زندگی بخور نمیر باید داشته باشه،باید از خودش بکنه ،بده به بچه هاش و….

اینها واسه من طبیعیه ،چون پدر مادرم هم اینطوری بودند چون اتفاقا رفیق هام و اکثر فامیل ام هم همینطور بودند….

پس اگه 1 نفر به غیر از این چیزها میرسه اون غیر طبیعیه و 1 جای کارش مشکل داره

و این میشه که من باتلاقی را واسه خودم درست میکنم و تا اخر عمرم توش دست و پا میزنم

و سر منشا همه اینها از جایی میشه که من ، خود لایتنهایی ام را فراموش میکنم، از جایی شروع میشه که من ارتباطم را با خالق و منشا تموم قدرتها ونیرو ها قطع میکنم و اصل خودم را فراموش میکنم و درگیر این عادتها و این باورهای محدود کننده ای که واسه خودم ساختم و لحظه ای هم به غلط بودنش حاظر نیستم شک کنم، میشوم

یادم رفته که من خالق هستم

یادم رفته که روح خداوند در من دمیده شده

یادم رفته که من خلیفه الله ام

یادم رفته که من اشرف مخلوقاتم

یادم رفته که زمین و آسمان و آنچه بین آنهاست مسخر من شده

یادم رفته حسبی الله را

یادم رفته من حیث لایحتثب را

یادم رفته الا بذکرالله را

یادم رفته اذا سالک عباد انی فانی قریب را….

یادم رفته انا علینا الهدی را

صحبت هامو با 30 ثانیه آخر این فایل تموم میکنم، که درک همین 30 ثانیه میتونه در هایی از خوشبختی را وارد زندگیمون کنه.

تموم پریشانی های تو زمانی آغاز میشود که فراموش میکنی لا یتناهی هستی

و تو تنها وقتی سقوط میکنی که از ابدیت خود و از اصل خود از تو لایتنهایی ، از من دور میشوی.

و آنچه تو را به سعادت میرساند، بازگشت به اصل خویش است

ی