آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 3

ردپای سی و هشتم

چقدر دلم تنگ شده بود برای کامنت های روزانه روزشمار تحول.

بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم و احساسات بد و کسالتم که گاهی من مغلوب میشدم وگاهی اون اومدم که بنویسم. البته که الان احساسات بدم مغلوب و شکست خورده است.

همراهی با روز شمار تحول تا اینجا خیلی برایم با برکت بوده. توی فصل اول با فایل چگونه درآمد خودم را سه برابر کنم، تعهد دادم و الان بعد از کمتر از یکماه، بدون اینکه اصلا حواسم به تعهدم باشه یا راجع بهش با کسی صحبت بکنم، رئیسم خودش اومده و میگه میخوام یه تغییراتی بدم که تو حقوقت خیلی بیشتر از این بشه.( اون لحظه است که من توی ذهنم میگم اوکییی! دیدی قانون جواب داد.)

بعد نتیجه تمرکزم روی روز شمار تحول و تضادی که ازارم میداد من رو هدایت کرد به سمت دوره قانون آفرینش و اون احساس زیبای آرامش و قدرتمندی بعد از گوش کردن به محصول.

من فهمیدم ذهن و روحم هنوز کامل کامل پاک نشده و کاری که تا حالا انجام میدادم شبیه این بود که انگار مثلا من یه دندون کرم خورده داشتم که دردش دیونم کرده بود و امونم رو بریده بود.بعد که ناامید از همه روش های درمانی اومدم و راه حلم رو از استاد گرفتم، تونستم دندونم رو ترمیم کنم و دردی نداشته باشم. بعدش خیلی خیلی خوشحال شدم. احساس قدرتمندی کردم و همه کارهایی رو که کرده بودم یادم رفت. دوباره با دندونم آجیل شکستم، دوباره با خیال اینکه دیگه دندونم قوی شده مسواک نزدم و فقط آب نبات و شکلات خوردم. جوری کار رو پیش بردم که علاوه بر یه دندون ده تا دندون هم زمان درد می کردند. واکنش من چی بود این وسط. اومدم و خودم رو سرزنش کردم که دیگه چرا مراقب نبودم و بعدش هی زور میزدم که درد دندونم رو مثل روش قبلی درست کنم. درست نمی شد که نمی شد.

اعصابم خورد شده بود و ناامید خودم رو سرزنش می کردم که خوبت شد؟ خیالت راحت شد.

غافل از اینکه کم کم این دو روزه فهمیدم که بابا جان اون دندونا دندونای شیری بودن و دردی که گرفته بخاطر این بود باید می افتادن و دندون های زیبا و سالم و قدرتمندی که سال ها اون زیر خودشون رو قایم کرده بودن می زدن بیرون. فهمیدم که من مقصر نیستم.

فهمیدم که من اشتباه نکردم و فقط تکاملم رو کم کم طی طی می کنم تا به اون شایستگی و بالندگی که خدا برام در نظر گرفته برسم. در واقع من توی مسیری قدم گذاشتم که هیچ اطلاعی ازش نداشتم و رفته رفته توی مسیر و زمانی که دقیقا با خودم و ترمزهام گلاویز هستم به جواب می رسم.

در مورد ناراحتی های بزرگی که این چند وقت اذیتم کرده متوجه شدم که من مسیرم رو درست اومدم و ناخودآگاه بدون اینکه هیچ اطلاعی داشته باشم، دارم ریشه بزرگترین ترمز هام رو خشک می کنم و برای همین یک مقدار کار به اون راحتی قبلی نیست. این ترمزهام و ضعف های باوری و شخصیتیم دقیقا شبیه اون غذای زغالی شده که عین چسب به کف قابلمه( که روح من باشه) چسبیده و اول کار کنده نمیشه. الانم کارهایی که روی باورهام انجام میدم شبیه این هست که آب داغ و مایع ظرفشوی ریختم توی قابلمه و منتظرم خیس بخوره تا قشنگ یه دست کنده بشه.

الان من در مرحله خیس خوردنم هستم و چون تا حالا همچین مسیری رو جلو نیومدم و آگاهی و تجربه ای ندارم نسبت بهش برای همین یکمی گیج شدم. امیدوارم که خدا مثل همیشه کمکم کنه تا این مرحله رو هم با موفقیت پشت سر بذارم.

ازتون ممنونم.