مصاحبه با استاد | فرهنگ ناب «لا اِکْراهَ فِی الدّین»

به نام خدا

آن‌چه من از این گام می‌فهمم این است که مهم‌ترین راه ارتباط با «راهنمای درون» و «راهنمایی درون»، باور به راهنمای درون و هم‌چنین باور به این است که راهنمای درون به درخواست من برای راهنمایی من، پاسخ می‌دهد. برای استفاده از راهنمای درون، من باید خودم را خالی از ذهنم، تجربه‌ام و منطقم و تفکر کنم و در این خلاء درونی، درخواست مطلق داشته باشم که راهنمایی شوم. شرط شنیدن راهنمای درون، ایجاد آمادگی و قابلیت در خودم برای شنیدن است و نه اراده راهنمای درونم؛ زیرا راهنمای درونم همواره من را راهنمایی می‌کند و این من هستم که نمی‌شنونم یا اعتنا نمی‌کنم یا عمل نمی‌کنم و در کل، قابلیت ندارم. دامنه این راهنمایی می‌تواند از کوچک‌ترین و جزئی‌ترین مسائل تا بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مسائل زندگی من باشد. من باید راهنمایی درونم را قطع نظر از قضاوت ذهنم یا داوری دیگران درباره چگونگی و نتیجه اجرای راهنمایی، اجرا کنم؛ یعنی ایمان صددرصد به راهنمای درونم داشته باشم که آن‌چه می‌گوید درست است و باید آن را اجرا کنم. گفت‌وگوی درونی یک تمرین همیشگی است و باید باور به آن را با اعتماد و عمل به آن، تقویت کنم. تشخیص این که آیا این راهنمایی از جانب راهنمای درون من است یا از جانب شیطان، بر عهده قطب‌نمای احساس من است؛ زیرا راهنمایی درون، فقط با احساس امنیت، آرامش و اطمینان همراه است و نه با ترس و نفرت و طمع و دلهره.

وقتی روی باورهایم کار می‌کنم، نشانه‌های آن از همان آغاز ظهور می‌کند؛ همان طور که در مدتی که در این سایت ثبت نام کرده و مشغول کار و تمرین روی خودم هستم، این نشانه‌ها را تقریباً هر روز دیده‌ام. این نشانه‌ها، همانند پدیده‌های طبیعی و عادی هستند و نباید انتظار داشته باشم که معجزه یا اتفاق غیرعادی رخ دهد تا آن را نشانه ظهور باورهای درونی و اجرای قوانین الهی تلقی کنم. نشانه‌های باورها با رعایت قوانین کره خاکی پدیدار می‌شوند؛ ولی این من هستم که با تمرکز و استمرار بر فرکانس ذهنی روی خواسته‌هایم، سازنده و نگهدارنده و تقویت‌کننده این باورها هستم. اگر به نتیجه نرسم و نشانه‌های ثمردهی باورم را با وجود صبر نبینم، اشکال در چگونگی باور من است و نه عوامل دیگر و باید مانع و ترمز ذهنی‌ام را بشناسم و رفع کنم.

مسئولیت من در زندگی و مسیر هدایت و سرنوشتم، فقط در برابر خودم است و هیچ فرد یا موقعیت یا شرایط یا دولت یا حادثه یا … مسئولیت آن را بر عهده ندارد. من هم در برابر هیچ فردی مسئولیتی برای تعیین سرنوشت یا خوش‌بختی یا بدبختی او ندارم. این یک حقیقت و یک قانون است؛ هر چند ممکن است افراد نسبت به این حقیقت و قانون آگاه باشند و یا نباشند. البته این قانون به معنای بی‌اعتنایی یا آسیب به دیگران یا نادیده گرفتن جامعه نیست. ما انسان‌ها در جامعه زندگی می‌کنیم و نعمت‌های خداوند هم از «طریق» همین انسان‌ها و با زندگی در جامعه به هر یک از ما می‌رسد.موضوع درباره مسئولیت من در باره خودم و نتایج آن در شیوه تفکر و طرز رفتارم با خودم است؛ والّا من مکلف به اجرای تمامی قوانین و مقررات و مسئولیت‌های فردی و اجتماعی‌ام در برابر همه افراد و از جمله در برابر خانواده‌ام هستم؛ ولی این تفکر که من مسئول سرنوشت و خوش‌بختی همسرم یا فرزندم باشم، تفکر درستی نیست. من مسئول خودم و رفتارم با خودم و جامعه و افراد هستم؛ ولی تنها کسی که در برابر خودش باید پاسخگو باشد؛ من هستم و نه دیگران. البته بسیاری از افراد ممکن است این را ندانند و مانند من که زمانی از این موضوع آگاه نبودم، در جهل مرکب باشند و بر ایشان (افراد ناآگاه) حرجی نیست. همین الان هم بسیاری موارد است که من نسبت به آنها جهل مرکب دارم و امیدوارم در مسیر هدایت الهی از آنها آگاه شوم.

فکر می‌کنم بزرگ‌ترین لحظه در زندگی هر انسان، آن لحظه بی‌همتا و شگفت‌انگیز است که بر جهل خود واقف می‌شود؛ آن لحظه‌ شکوهمندی که درمی‌یابد تا کنون در چاه تاریکی قرار داشته و در جایی نوری وجود دارد و راهی هست که به سمت آن نور هدایت شود. بدون شک، در آن لحظه، نظر الهی به آن انسان انداخته شده و آن قدر نزد حضرت حق قابل بوده و آن خواست در او جوشیده است که حق تعالی او را از جهل مرکب خارج کند و به اشاره‌ای او را از وجود آن چیز دیگر، از آن نور خبر دهد. چه سعادتمند انسانی است آن که حضرت حق به او نظر کند. فکر می‌کنم بزرگ‌ترین توفیق من هم در زندگی‌ام، تمام آن لحظاتی بوده که بارقه آگاهی و خروج از جهل مرکب را دیده‌ام و جست‌وجو و غوغایی در دلم افتاده است. پس از آن بوده که بر خودم تکلیف کردم تا بجویم، به یاد بیاورم، بیاموزم، درک کنم، باور کنم، تجربه کنم و به قرب الهی برسم. خداوندا از تو سپاسگزارم که نظر لطفت را بر من تمام کردی و به من آموختی که از غیر تو دوری کنم، فقط بر تو توکل کنم و فقط از تو یاری بجویم تا در مسیر هدایت و نعمت بی‌کران تو قرار گیرم. الهی آمین