مصاحبه با استاد | مدیریت 2 خرابکار ذهنی با نامهای «ترس» و «طمع»

سلام و درود فراوان به استاد عزیزم مریم جان عزیز و تمامی دوستان گرامی.

«ترس» بزرگترین حربه و سلاح مخرب شیطانه!

به میزانی که ایمان ما ضعیفه، ترسهامون بیشتره !ترس‌ها ریشه در تمام مشکلات و بدبختی‌های زندگی ما دارن.

خود ترس شاخ و برگهای زیادی داره :

بعضیا از خدا و مجازاتهای خدا می‌ترسن .

خیلیا به خاطر آینده می‌ترسن .

خیلیا از تنهایی ترس وهراس دارن.

و خیلیا ترس از مرگ دارن.

افرادی هم داریم که به خاطر وابستگیهاشون همیشه ترس دارن.

عده ای هم هستن، انقد ضعیفن که از قضاوت یگران می‌ترسن.

در کنار این ترسها ،ترسهای مجاز و جهت‌داری هم داریم. مثل : ترس از غرق شدن. ترس از ارتفاع. ترس از عدم امنیت و…..

که منظور ما از ترس، این مباحث نیستن. بلکه مباحثی که پاراگراف بالا اشاره کردم هستش.

وقتی کسی از روی ترس دست به عملی میز‌نه تمام افکار و باورهاش جنبه ی منفی پیدا میکنه .

حتی خیلی وقتا به خاطر این ترسها از خیلی از خوشی‌ها و لذتها گذشتیم به امید اینکه روزی برسه بتونیم به ترسهامون غلبه کنیم . هرچی بیشتر گذشت، بیشتر تو دام افکار و باورهای غلطمون افتادیم و با نتایج‌های ناجالب مواجه شدیم.

تو زمینه مالی میترسیدیم خرج کنیم. میترسیدیم زیاد بخریم .خوب بخوریم .خوب بپوشیم.خوب بگردیم و بچرخیم . چون همیشه نگران و بر این باور بودیم که پول کمه ! پول سخت بدست میاد! باید پس اندازی برای آینده داشته باشیم. به خاطر ترسهامون ،همیشه تو ذهنمون روز مبادایی وجود داشت. که اگه یه وقت مریض شدیم پول دوا و دکترو داشته باشیم .

اگه یه وقت ورشکست شدیم بتونیم از پس خودمون بر بیایم .

اگه یه وقت تنها شدیم منت کسیو نکشیم.

کلاً ترس از دست دادن مال را داشتیم .به همین جهت با قناعت زندگی میکردیم . فکر میکردیم این بهترین راه حل، برای نگهداری پول هستش.

سال‌ها و سال‌ها و سال‌ها گذشت به امید ثروتمند شدن .در حالی که نه تنها ثروتی به دست نیومدو نه تنها پولی برای روزهای خوشو و برای تفریحات و لذت‌ها استفاده نشد، دقیقاً برای همون باورهای کمبود خرج شد.

عدم باور فراوانی که ریشه در ضعف ایمان داره باعث بروز این محدودیتها و این کمبودها میشد.

خیلی‌ها ثروت‌های زیادی داشتن، ولی به خاطر همین باورهای کمبود، دلشون نمیومد خرج کنن .انقدر این پولها رو نگه داشتن تا مردن و بعد از مرگشون بازماندگان به جونش افتادن.

دیدن ،چنین الگوهایی باید برای ما درسها و پیامهای قشنگی داشته باشه. که با ایمان و قدرت و اعتماد به اینکه جهان ما پر از فراوانیه نعمت هستش، پیش بریم و خدا را بزرگ و قدرتمند و بخشنده و رزاق ببینیم.

سعی کنیم نعمتهای خدا رو ببینیم و به خاطر داشته‌هامون سپاسگزار باشیم و با باور فراوانی پیش بریم تا ثروت زیادی بدست بیاریم که درش آرامش و لذت وشادی هم باشه.

مایی که باور کردیم خالق اتفاقات زندگیمون هستیم بیایم با تمرکز کردن روی افکار و باورهامون غلبه به ترسهامون داشته باشیم و شناخت بیشتری نسبت به خدا پیدا کنیم. به میزانی که خداوند رو بیشتر می‌شناسیم به همون اندازه از ثروت و نعمتهای زیادی بهره‌مند میشیم.

«باورهای فراوونی رو جایگزین باورهای کمبود کنیم تا کم کم ترسهامون نسبت به این موضوع از بین بره.

بیشترین ترسهایی که نسبت به افراد وابسته به خودمون داریم، به این موضوع برمی‌گرده .

اینجا هم به خاطر کوچیک شمردن خدا و باورهای کمبود می‌خواهیم خودمون چارچنگولی مراقب و مواظب عزیزانمون باشیم.

البته وابستگی میتونه هم تو زمینه ی مالی باشه و هم تو زمینه ی روابط.

وقتی نگران حال بقیه هستی ،وقتی فکر می‌کنی تو خدا و نجات دهنده ی کسی هستی، خودت رو فراموش میکنی و خودتو قربانی و فدای دیگرانی میکنی که تو مسئولش نیستی .

ما متوجه شدیم که مسئول خودمون هستیم و بیشترین توان جسمی و ذهنی رو باید روی خودمون بذاریم. زمانی که متوجه بشم خودم چ ارزشی دارم و اینکه موظف اول به خودم خدمت کنم ، اون وقته که تمرکزم رو از روی دیگران برمیدارم.

باید باور داشته باشم که خداوند یه همه ی ،ما انسانها به یک اندازه نزدیکه و قدرت خداوند فراتر از اون چیزیه که من فکرشو میکنم .

با ایمان و یقینی که به وجودش دارم باید تمام عزیزانم رو به خاطر هر نگرانی و هر ترسی که تو وجودم هست به خداوند بسپارم.

من، توانایی و قدرت مراقبت و نگهداری کسیو ندارم. هر کسی خودش مسئوله که از خودش مراقبت کنه.

وقتی که به این باور برسیم به خیلی از ترسها و نگرانیهامون خاتمه بخشیدیم.

به خاطر همین ترسهامون ،خارج از سهم و نقشمون دست به هر کاری ز‌دیم و به جای اینکه اوضاع رو بهتر کنیم بد‌تر و داغونترش کردیم .

همگیمون این تجربه رو داشتیم هر جایی که بیش از حد توانمون و به خاطر ترسها و نگرانیها دست به هر عملی زدیم، بعدش پشیمون شدیم.

ترس دیگه‌ای که خیلی باهاش درگیر بودیم ترس از مجازاتهای خداوند بوده که اینم به خاطر عدم شناختمون نسبت به خدا بود.

هر چقدر خدا رو بیشتر شناختیم بیشتر متوجه شدیم که اشتباه فک می‌کردیم و ما، با خدایی بزرگ و بخشنده و مهربان و رئوف و رحیم طرف هستیم.

اینکه خداوند رو در مقابل اشتباهاتمون مجازاتگر می‌دیدیم به خاطر این بود که افکار و باورهای غلطی نسبت به هم خودمون و هم خدای خودمون داشتیم می‌دونستیم هر آنچه که در دنیای بیرون می‌بینیم اتفاقاتی هستش که خودمون خلقش کردیم.

هیچ مجازاتگری وجود نداره .این خودمون بودیم که با افکار و باورهای غلط ،خودمون رو تنبیه و مجازات میکردیم. اگه ترسی هم، بابت این موضوع داشتیم به خاطر افکار غلط خودمون بود.

به قول استاد عزیز ،خداوند فقط یه جا عذاب علیم به ما وارد میکنه، اونم زمانی هستش که بش شرک می‌ورزیم.

البته که به خاطر ناآگاهی‌هامون خیلی به خداوند شرک ورزیدیم، هنوزم شاید بورزیم ،اما باید آگاهانه تمرکز کنیم و نگاهمون رو به خداوند تغییر بدیم و به خدا و قوانینش از زاویه بهتری نگاه کنیم.

یه ترس دیگه ای که خیلی باهاش درگیر بودیم ترس از قضاوت دیگران بود.

اینکه از ترس‌های خانمان سوز بود از اون دسته ترسهایی بود که به نظرم تمام وجودمون رو می‌سوزوند.

جایی که دیگران رو ،نظراتشون رو، ایده‌هاشونو، سلیقه‌هاشونو،عقایدشونو، مهمتر از نظر و ایده و سلیقه و عقاید خودت ببینی،بایدم از قضاوت‌هاشون بترسیم.

وقتی از قضاوت بقیه بترسی، تو اونی که باید باشی نیستی!

همیشه انکار و ناصداقتی و نقاب زدن باید همراه تو باشه تا تایید و تحسین بقیه رو جذب کنی و این ینی برای دیگران زندگی کردن و لذت نبردن از زندگی !!

به میزانی که عزت نفس خودمو بالا می‌برم و احساس لیاقت رو در خودم تقویت می‌کنم از قضاوتهای دیگران رهایی پیدا می‌کنم .

هر چقد ارزش‌ها و توانمندیها و مهارتهای خودم رو بیشتر می‌بینم و هر چقد به نقاط مثبت خودم بیشتر توجه دارم قضاوتهای دیگران برام ،بی‌ارزش‌تر و کمرنگ‌تر میشن.

هر چقد خودمو ،اولویت قرار بدم ، حس خود ارزشمندی رو در خودم بالاتر بردم.

شناخت هرچه بیشتر خودم ،شناخت حد و مرزهام ،داشتن ثبات شخصیتی، باعث میشه که هم به خودم احترام بزارم و هم به حد و مرز و چارچوبهای دیگران احترام بذارم.

و اما «ترس از مرگ».

چیزی که این روزا خیلی باش درگیرم. من از مرگ می‌ترسم بخصوص از مرگ خودم!

مردن رو دوست ندارم .دوست ندارم زود بمیرم .

دوست داشتم به جایگاه خیلی خوبی میر‌سیدم و از تمامی تغییرات خودم در حدی احساس رضایت داشتم که با قاطعیت تمام فریاد میز‌دم من بهترین خودم هستم. در واقع دنبال رضایت پروردگارم هستم و از اونجایی که خودم از درون و بیرونم خبر دارم فکر می‌کنم هنوز از اون احساس رضایت خبری نباشه شایدم باشه! نمی‌دونم دارم به خودم سخت می‌گیرم یا چی!!!!!!

تو این چند سالی که با استاد عزیز بودم، خیلی سعی کردم بهترین خودم باشم. تغییرات خیلی زیادی تو همه ی زمینه ها داشتم. منتهی هنوز از درون اون چیزی که خودم میخوام نیستم .فک میکنم با این دنیا حالا حالاها کار دارم .

مید‌ونم باید طوری زندگی کنم که همیشه آماده برای رفتن باشم. سعیمم بر همینه. مشکل من اینه که از رفتن خوشم نمیاد،اینم یه جور وابستگیه که باید روش کار کنم.

همیشه از خدا عمری طولانی و پر عزت برای خودم خواستم. برنامه‌های زیادی برای آینده دارم. هنوز اتفاقات اونطور که من میخوام پیش نرفته. البته که با گذشته ،کلی فرق کرده .

طبق قانون تکامل اتفاقات زیادی رو تجربه کردم ولی هنوز کافی نیست. هنوز خیلی از نیازها و عطش‌ها و خواسته‌هام برآورده و رفع نشده!

خیلی تغییرات در خودم به وجود اووردم و خیلی عملکردهای خوبی داشتم .منتظر وقوع نتایج خیلی خوبی هستم. دوست دارم این نتایج رو ببینم تا از زندگی لذت بیشتری ببرم .

در حال حاضر، الان هم راضی هستم. همه چیز خوب پیش میره. تو هیچ زمینه ای ،خدا رو شکر مشکلی ندارم. نمی‌دونم شاید توقع من زیادیه.

طبق اوامر استاد عزیز، سعیو و تلاشم بر اینه که هر روز فقط برای همین روزی که زنده هستم زندگی خوب و شادی داشته باشم .روزم رو خوب سپری کنم و با افکار و باورهای خوبو و مثبت اتفاقات بهتری رو خلق کنم. تا اینجای کار ،خیلی خوبه ! و از خودم راضیم. نتها چیزی که اذیتم میکنه، فکر کردن به مرگه ! از یه زاویه که بهش نگاه می‌کنم خیلی وقتا باعث شده که این نگرشو داشته باشم که این دنیا گذریه و نباید زیاد بهش دل ببندی. همه چیزش چه خوب چه بد موقتیه. هیچ چیز تا ابد ماندگار نیست و این باعث میشه ترسها و نگرانیهام خیلی کمرنگ‌تر بشه وباعث بشه سالم‌تر و قشنگ‌تر زندگی کنم و از مشکلات و اتفاقات ناجالب زود ‌بگذرم و ذهنمو درگیرش نکنم. شاید لحظاتی حالمو بد کنه اما باجهت دهی افکار و انجام قوانینی که یاد گرفتم سریع از اون حالت در میام. قسمت بدش اینه که زیاد تو ذهنم میاد که نکنه بمیری !!! چیکار کنم دوسش ندارم خیلی وقتا غبطه اونایی رو میخورم که اتفاقاً آماده ی رفتنن هستن. اگر چ بعضیا ،آدمهای زیاد خوب وخاصی هم نیستن، اما ازشون که می‌پرسی میگن رفتن خیلی بهتره!

خیلی دوست دارم منم به این درک برسم. از خدا میخوام منو به درک درست، مرگ و جهان آخرت برسونه.

چن ماهه که درگیر این موضوع هستم. شاید با گذشت زمان، حسم نسبت بش خوب بشه و نگاهم به مرگ برای همیشه تغییر کنه و ترسم بریزه.

در کل که تمام ترسهامون، ریشه در عدم ایمانمون داره من اینو خیلی قبول دارم حتی اینو میدونم هرجا خودم هر ضعفی حتی نسبت به همین مرگ دارم به خاطر عدم ایمانمه.

باید توکل کرد و با کنترل ذهن ،مقاومتهایی که نسبت به ترس داریم رو از بین ببریم.

باید رها بود و به خدا اعتماد کرد .

باید به هر طریقی که هست تحت هر شرایطی، احساس خودمونو خوب نگه داریم .بدونیم خدای قدرتمندی داریم که خیلی راحت و آسون می‌تونه همه جا و در تمام لحظات حامی و حمایتگر و هدایتگر ما باشه. به شرط اینکه ،باورش کرده باشیم و به شرط اینکه ازش درخواست کنیم.

ترس سمی هستش که به سرعت در سراسر سیستم بدن و ذهن منتشر میشه و قدرت اراده ی انسان رو فلج میکنه .

ترس بزرگترین دشمن انسانه ! که میشه اونو با سلاح ایمان و کلام خدا از پا در انداخت .

ما به خاطر ترسهامون دروغ گفتیم. تهمت زدیم .قضاوت کردیم .دیگران رو کنترل کردیم.

احترام و محبت و دلسوزی بی‌جا کردیم. عجله کردیم.

مسئولیت خارج از توانمون قبول کردیم .

زیادی حرف زدیم.

با غرور رفتار کردیم. انکار کردیم .گمنامی زندگی خودمون ودیگران رو شکستیم.

عصبانی و خشمگین شدیم. زود واکنش نشون دادیم .استرس و اضطراب و درگیری ذهنی داشتیم.

مشورت نکردیم .

به خاطر ترسهامون وابستگی‌ داشتیم.

احساساتمون رو خفه کردیم .

خیلی جاها حق به جانبی کردیم .

خیلی جاها خودمونو ندیدیم .

خیلی جاها دیگران رو بزرگ کردیم.

و درآخر، تمام در تمام وقت به خاطر ترسها به خودمون ظلم کردیم. آسیب‌ها و خسارتهای زیادی تو همه ی زمینه‌ها چ به لحاظ مالی ، چ تو زمینه ی روابط با همسر یا با دیگران و یا فرزندانمون و چ تو زمینه ی سلامتی ، همه جا ترس باعث سلب آرامشم شده و منو از شادی و خوشبختی دور کرده .

وقتی همه ی اینا رو فقط میشه تو پکیج« ایمان به خدا» پیدا کرد، چرا که نه!!!!!

خدایا تنها تو رو میپرستیم و تنها از تو کمک و یاری می‌جوییم.

استاد جونم مرسی ب خاطر فایل ارزشمندت.

عاشقتم الهی باشی همیشه .