مصاحبه با استاد | مهاجرت از مدار فعلی به مدار بالاتر

درود بر بانی خلق این فضای آگاهی دهنده و پر از انرژی مثبت و همه دوستان عزیزی که در این جمع بینظیر حضور دارند.

در ابتدا سپاس گزار تک تک عزیزانی هستم که وقت ارزشمندشان را صرف خواندن و یا پاسخ به نوشته من می¬کنند. من در ادامه مهم ترین سوالاتی که تمایل دارم نظر آقای عباس منش را جویا شوم مطرح میکنم. البته به دنبال پاسخ آنها در تعدادی از فایل ها و همچنین بخش عقل کل بوده ام. اما جوابی که با همه وجود درک کنم و پذیرای آن باشم نیافتم.

1- من خداوند را به عنوان خالق جهان هستی و قدرتی لایتناهی و قادر به همه چیز باور دارم. اینکه خداوند انرژی است و جهانی که آفریده است قوانینی ثابت و همیشگی دارد و بهترین دیدگاه برای درک این قوانین دیدگاه سیستمی است، کاملا قابل درک است و جز این نیست. اما در برخی از نظرات میخواندم که همه چیز در جهان انرژی است و ما زیر مجموعه ای از این انرژی که خدا نام دارد هستیم. یا گفته می شود که ما جزئی از خدا هستیم. خداوند کل است و ما جزئی از آن. این تعریف، خدا و کائنات و سیستم جهان هستی را یکی میداند. اما از دیدگاه من خداوند خالق است و هر چیزی غیر از آن مخلوق او. خداوند نمیتواند با مخلوق خود یکی باشد. خداوند سراسر خیر و نیکی است و منفی هایی مانند وجود فرکانس منفی نمیتواند جزئی از وجود خدا باشد. خداوند نمیتواند کلی باشد که تشکیل دهنده آن اجزاء آن هستند. چنین خدایی که وجودش نیازمند اجزاء اش است،چطور می تواند بر همه امور توانا باشد؟ از نظر من خداوند انرژی است که این کل یا سیستم یا جهان را آفریده است و بر طبق قوانینی بر آن احاطه کامل دارد و اداره میکند. آیا دیدگاه من درست است؟ بهترین تعریفی که کمک میکند تا برداشت های متناقضی نشود چیست؟ (من فایل های خدا را بهتر بشناسیم را چندین بار گوش داده ام.)

2- معنی درست شفاعت چیست؟ من تا اینجا درک کرده ام که انسان برای ارتباط با خدا نیاز به هیچ شفیع و واسطی ندارد. این نعمتی است که خداوند به ما داده است. به راستی چه نعمتی از این بالاتر که هر انسانی ورای از جایگاهش و اعمالش این فرصت را دارد که مستقیما خدا را ملاقات کند! اما گویی خداوند به همین نعمت بسنده نکرده است و شفیعانی را بر ما قرار داده است که مسیر را بر ما هموار میکنند و سرعت و کیفیت این ارتباط را بیشتر. در قرآن نیز از شفاعت و شفیعان و شفاعت شوندگان صحبت شده است. میدانیم که هیچ شفاعتی بدون اذن خداوند صورت نمی گیرد و هیچ کس جز به اذن خدا نمیتواند شفیع باشد. همچنین شفاعت شونده باید ویژگی هایی داشته باشد که با ادبیات قوانین آفرینش چنین معنی میشود که باید در مدار درست قرار داشته باشد و لا غیر. این ها همه به معنی آن است که شفاعت به معنای بر هم زدن قوانین ثابت جهان نیست. اما معنای درست این شفاعت چیست؟ و ما با فرض داشتن ویژگی های لازم شفاعت شونده، چطور میتوانیم از آن بهره مند شویم؟ آیا شفیع صرفا به معنای الگویی است که در نزدیک ترین فرکانس به خداوند قرار دارد و در واقعی آیینه ای از اوست؟ و راه او راهی تضمینی و صراط مستقیم است؟ یا نه علاوه بر این، شفیع میتواند واسطه ای باشد برای رسیدن انسان به خواسته هایش یا رسیدن به خدا؟ اگر چنین است این وساطت چطور باید باشد که نه به معنای شرک به خداوند تلقی شود و نه بر خلاف قوانین آفرینش باشد؟

3- دعا برای دیگران و در واقع اثر آن بر طبق قوانین جهان چطور توضیح داده میشود؟و چطور باید دعا کرد؟ منظور من کمک به دیگران یا داشتن خواسته ای از خداوند که مربوط به فردی غیر از خود ما هست (مثلا آرزو مادری برای ازدواج فرزندش جدای از خواسته و باور خود فرزند) نیست. بلکه وقتی از صمیم قلب آرزوی سعادت و نیکی و ثروت و … برای دیگران میکنیم این آرزوو اثر آن بر طبق چه قانونی و چطور تفسیر می شود؟ جدای از اینکه آن فرد در آن فرکانس باشد یا نباشد چه کمکی به او میکند؟ برای مثال چرا اولیا خداوند همیشه برای هدایت امت خود دعا میکردند.

بی صبرانه منتظر نظرات ارزشمند و آگاهی دهنده شما هستم.