آیا واقعاً چشم زخم حقیقت دارد؟

سلام.

خیلی برام جالبه.

همین الان تو ذهنم یاد چیزی افتادم و نگاهِ دیگران در موردش که چشم خوردن بود، و بعد همون ثانیه دقیقا، دقیقا همون ثانیه، دیدم روی سایت فایلِ روز شمار این فایله:

آیا واقعاً چشم زخم حقیقت دارد؟

مگه داریم؟

مگه میشه؟

دیگه کمتر تعجب می‌کنم.

ولی همچنان شگفت زده و هیجان زده میشم از این هم زمانی ها.

مخصوصا وقتی انقدر در لحظه اتفاق میوفته.

داستان از این قراره که ما عروسی رفتیم.

خب تو اون عروسی، برخی اقوام برای اولین بار حافظ رو میدیدن.

همه هم محبت داشتن نسبت بهش.

پس فرداش 4 صبح که میخواستم به حافظ شیر بدم متوجه شدم تب داره، خلاصه که استامینوفن دادم و دکتر و …

از ذهن خودم به هیچ عنوان چیزی به اسم چشم زخم عبور نکرد.

چون یاد گرفتم اگه باور کنم، یعنی شرک رو قبول کردم.

یعنی قدرتی بالاتر از خدا وجود داره و اون میتونه بهم اسیب بزنه.

اما اکثر اطرافیان، اینطور حس کردن و البته گفتن که بچه چشم خورده تو عروسی که مریض شده.

اما استدلال من به عنوان مادر بچه این نبوده و نیست.

به هر دلیل منطقی (دندون دراوردن، ویروس، سنگین بودن حجم غذای شب پیش و …) باعث شده بچه تب کنه، بالا بیاره و …

عزیزانم حتی براش تخم مرغ هم شکوندن (همون باوری که میگه اسم افراد رو میگی و به تخم مرغ فشار میاری، اسم هر کی بشکنه یعنی اون چشم زده).

خب من باوری نداشتم، اونا داشتن، چیزی هم نگفتم تا کار خودشونو انجام بدن.

جذابیتش این بود تخم مرغ نشکست.

و من با شیطنت گفتم خب چی شد؟

تخم مرغ رو انداختن تو کوچه…

خب برای من این قضیه ی تخم مرغ شکستن بیشتر خنده داره و اتفاقا گفتم حیف تخم مرغ، همونو بدین صبحانه بخوریم یا بدیم بنده خدایی اون تخم مرغ رو بخوره:)

قبلا اسپند دود کردن رو خودمم قبول داشتم، مدتهاست دیگه اونم قبول ندارم.

چون از اساس یعنی داری قبول میکنی که ممکنه چشم بخوره و با روش های متفاوت میخوای جلوشو بگیری، مثل یه کار دیگه که این مواقع انجام میدن:

میزنن به تخته که مثلا چشم نخوره.

آخه اون تخته زدن دقیقا میخواد چه کاری بکنه برای حفاظت، من نمیدونم :)

من همیشه سپردمش به خدا حافظ رو.

الانم همینطور.

اسم خدا بالای سر حافظه همیشه تو قلب و ذهن من.

ماشاالله رو بهش میگم و وظیفه ی حفاظت ازش رو فقط به خداوند سپردم و میسپرم ولاغیر.

اتفاقا جالبه یکی از عزیزانم در رابطه با همین کسالتی که برای حافظ پیش اومد، ازم پرسید قبول داری چشم خوردن رو یا نه، منم محکم گفتم نه بابا این چیزا چیه.

اتفاقا دیشب هم یه عزیز دیگه ام گفت یه عروسی رفتیم کلی مریض شدیم همگی.

گفتم وا، چه ربطی به عروسی داره!

هر کسی به هر دلیل مشخصی، بیمار شده.

خیلی ریشه ای ادمها درگیر این چشم زدن و چشم خوردن هست تو اطراف همه مون.

خیلی ممنونم از استاد جان، که با این فایل، مدتهاست یادم دادن درست فکر کنم.

خودم خودمو خیلی تحسین کردم و میکنم به خاطر بهبود نگاه و باورم نسبت به مسایل.

این 4_5 روز اخیر مشغولِ مراقبت از قند عسل و دادنِ داروهاش به موقع، بهش بودم.

تو همین بیماری هم من درس های خودمو داشتم.

بهبودهای خودمو داشتم و دارم.

یکی دیگه از موارد تحسین خودم اینه که، ارامش خودمو خیلی خوب کنترل کردم.

خودم به خودم افرین میگم.

الحمدالله برای سلامتیِ حافظِ قشنگم.

برای سلامتیِ همه مون.

وقتی برای سلامتی تشکر میکنم، یه صدایی پشت ذهنم میگه کدوم سلامتی، مثلا فلانی الان که این بیماری رو داره.

بعد میگم نه، کل بدنش سالمه، فقط یه بیماری یا یه مسیله کوچک داره، این باعث نمیشه سلامتیِ کل رو نبینم و فقط به خاطر یه کوچولو بیماری، مُنکرِ کل سلامتیش بشم.

اینم بهبود تفکر هست برام که خیلی براش سپاس گزارم.

گاهی اوقات خیلی دقت میکنم تو افکارم ببینم کجاها دارم به نکات مثبت توجه میکنم کجاها به نکات منفی.

تلاشمو میکنم که اوقاتی هم که تو نکات منفی هستم، خودمو خارج کنم و نمونم توش.

حالا حالاها باید تمرین کنم.

الانم بیدار شدم داروی حافظ رو بدم، یه سر به سایت زدم و از این همزمانی شگفت زده شدم و انگیزه قوی باعث شد این کامنت رو بنویسم.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت