دولت ها و ایجاد شغل!؟ واقعاً؟!

بنام خالق بی همتا ،بنام اوکه هرچه دارم از اوست

الَر کِتَابٌ أُحْکِمَتْ آیَاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِن لَّدُنْ حَکِیمٍ خَبِیرٍ

أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ اللّهَ إِنَّنِی لَکُم مِّنْهُ نَذِیرٌ وَبَشِیرٌ

الف لام را، (قرآن) کتابى است که آیات آن استوار گشته، آنگاه از جانب حکیمى آگاه، شرح و تفصیل داده شده است.

که جز خداوند یکتا را نپرستید، همانا از طرف او براى شما هشدار دهنده و بشارت دهنده هستم.

خدایا…

این روز سرد زمستانی، با آن‌که هوا سنگین است و زمین خسته،

اما خورشیدت چنان گرم و زنده می‌تابد که دلم نرم می‌شود.

احساس می‌کنم نورت بر گونه‌هایم، نشانه‌ی لبخند توست.

انگار می‌گویی: هنوز در کنارتم، هنوز تو را دوست دارم.

خدایا، سپاسگزارم…

سپاس از آن‌که اجازه دادی دوباره صبحی را ببینم،

که نفسی دیگر بکشم،

که هنوز فرصت دارم خوب‌تر، آرام‌تر، و مهربان‌تر باشم.

سپاس از خورشیدت که سردی دنیا را به گرمای

عشق تو بدل می‌کند،

از نعمت دیدن، شنیدن، احساس کردن…

از دلی که هنوز می‌تپد و نام تو را به یاد دارد.

سپاس از چشمی که در پشت همه‌ی آشفتگی‌ها، نوری از تو را می‌بیند.

از لبخندهایی که از سوی مردم می‌بینم؛ می‌دانم همه‌شان نشانه‌هایی از مهربانی توست.

از صبری که در دلم می‌کاری،

از امیدی که بی‌دلیل در درونم قد می‌کشد وقتی همه‌چیز خاموش به نظر می‌رسد.

خدایا…

من می‌دانم خطاهایم بسیار بوده…

آرامش را گاهی فراموش کردم، چون تو را فراموش کردم.

به جای توکل، ترسیدم؛

به جای شکر، شکایت کردم؛

به جای محبت، قضاوت.

اما باز که برمی‌گردم، می‌بینم تو هنوز همان خدایی هستی که آغوشت باز است…

همان خدایی که بهانه‌ای کوچک کافی‌ست تا دوباره بخشی‌ام.

پس ای خالق مهربانی‌ها،

از تو می‌خواهم مرا ببخشی

برای لحظه‌هایی که از یاد بردم حضورت را،

برای دل‌هایی که ندانسته آزردم،

برای نعمتی که داشتم و قدرش را ندانستم.

به من بیاموز که شکرگزارتر باشم،

که قبل از هر گلایه‌ای، لبخند بزنم و بگویم: «خدایا، شکر!»

ای مهربان‌ترین،

راه زندگی مرا با نورت روشن کن،

نگاه مرا زلال‌تر ساز تا خوبی‌ها را ببینم،

قلبم را وسیع کن تا جای خشم و اندوه در آن نباشد،

و دستی به من عطا کن که ببخشد، نه بیازارد.

در این روز سرد زمستانی،

با نورت گرمم کن،

و بگذار هر دم، حضور تو را در رگ‌های جانم حس کنم.

که بدانم اگر تمام جهان نیز خاموش شود،

عشق تو هنوز فریاد می‌زند: من اینجایم… من با توأم.

الهی، شکر…

برای تمام آن‌چه دادی،

برای آن‌چه گرفتی و بعد فهمیدم رحمت بود،

برای لحظه‌های امتحان، و برای اشک‌هایی که پاکم کردند.

شکر برای تمام ساده‌ترین چیزهایی که از آنها

زندگی ساخته‌ای:

هوایی که می‌چرخد، دستی که کار می‌کند، دلی که هنوز امید می‌خواهد.

و در آخر، خدایا…

هرگاه از مسیرت دور شدم،

یادم بیاور که تو هیچ‌وقت از من دور نمی‌شوی.

بگذار تمام زندگی‌ام،

سپاس‌نامه‌ای بی‌پایان برای نام تو باشد ….

سلام به استاد توحیدیم

سلام به استاد شایسته مهربانم

سلام به دوستان بهشتی ام

بزرگ‌ترین سؤال این است: چرا عده‌ای بر این باورند که دولت بایدبرای آنها شغل ایجاد کند؟

دنیا ،پراز نیازهاست؛ نیازهایی که با عرضه، خلاقیت و نوآوری برطرف می‌شوند. هر فردی با شناسایی یک نیاز، می‌تواند خدمتی ارائه دهد، فرآیندی را بهبود بخشد، یا محصولی نو خلق کندکه نه تنها برای خودش وخانواده اش بلکه برای هزاران نفر دیگه هم میتونه کار ایجاد کند

نگاهی که منتظر است “یکی از بالا” بیاید و برای او کاری کند، شرک‌آمیزترین نگاه به جهان است.

اگر جهان به فرکانس‌ها پاسخ می‌دهد، پس کل کار اینه که من فرکانسهای مناسب ارسال کنم وباورهای مناسب ایجاد کنم واتفاقات رو آنجوری که دوست دارم رقم بزنم ومیتونم همه زندگی ام رو بر همین روال انجام بدم ونتیجه بگیرم

این نگاه که فلانی این کار رو نکرد ،بهمانی اون کار رو نکرد ،نگاهی است که مارو همیشه فقیر نگه خواهد داشت ،این باور مارو ضعیف نگه می‌دارد

این نگاه ،که هر عامل بیرونی باید برا من یکاری میکرد ،تا به جایی برسم نگاه شرک آمیزهست ،نگاهِ آدمهای ضعیف هست ،آدمهایی که هیچ کاری نمیتونند انجام بدهند

اگر میخوام در زندگی ام موفق بشم باید همیشه بگم این منم که تصمیم میگیرم تا زندگی ام رو آنجوری که دوست دارم رقم بزنم ،بقیه اصلا مهم نیستند ،بقیه هیچ تاثیری نه در موفقیت من ونه در شکست من ،ندارند ،بقیه یک ابزاری اند که من با باورهام بهشون شکل میدم که در جهت من باشند یا مخالف جهت من

اینکه دیگران بیان کاری برای من بکنند توهم هست تنها کسی که میتونه زندگی من رو تغییر بده خودم هستم ونه هیچ عامل دیگه ای

مشکل از این تفکر هست که بعضی افرادمیخوان بشینند یک‌جایی وهیچ کاری نکنند،یه ربات باشند ودولت به آنها حقوق بدهد حالا چه کار مثبت بکنند وچه منفی

اگر کسی بخواهد کار کند کار هست ،فقط موضوع اینه که واقعا میخوای کار کنی ،اگر سرمایه نداری از کارهای کوچیک شروع کن ،ارام ارام جمع کن وبعد بیزینس خودت رو شروع کن مثل هزاران کار آفرین دیگه که خودشون کار کردند ،مسائل رو حل کردند وموفق شدند

در شرایط سخت ومحدودیت هاست که ایده ها به ذهن انسان می‌رسد وتوانایی هاش بیشتر میشه

نیازها مشخص میکند که انسان چقدر میتونه پیش بره ووقتی نیازش برطرف بشه معلومه که کاری نمیکنه ،

افرادی که نمیخوان حرکت کنند بهانه میارند که توانایی جسمانی ندارند و…

دنبال این نباشیم که عاملی از بیرون به ما کمک کند ،اراده کنیم بازار هرروز داره بهتر میشه ،موقعیتها هرروز داره بیشتر میشه ،ونشونه آن این است که ثروتمندان هرروز دارند بیشتر میشن ،هرروز خانه های گران قیمت داره بیشتر ساخته میشه،ماشینهای لاکچری بیشتر وارد میشه

هرروز داره فرصتها بیشتر میشه ،برای کسانی که باور دارند نه برای همه

من اگر دنبال کار هستم خودم حرکت میکنم وبه خدا توکل میکنم ،هرلحظه بایددنگاهم به درون خودم ،به خدایی که در درون من است هرلحظه با من هست ،به خدایی که از خود من بیشتر میخواد موفق بشم ،ثروتمند بشم ،باید نگاهم به اون خدا باشه ،به بی نهایت فرصتی که پروردگار برای من وبرای تمام مردم جهان فراهم کرده از اول فراهم کرده بود وتا ابد این کار رو ادامه خواهد داد

خدایا شکرت….شکرت…شکرت

عاشقتونم

در پناه الله یکتا همواره شاد وثروتمند وسعادتمند وسلامت باشید