live | رعایت قانون تکامل = هموار شدن مسیر رشد

با سلام و احترام

آن‌چه من از این گام می‌فهمم این است که تکامل، قانونی ازلی و ابدی دنیای مادی است. تکامل به معنای زمان بردن و طولانی بودن و تحمل کردن نیست. تکامل در بستر زمان رخ می‌دهد؛ زیرا امری مرتبط با تدریج و آمادگی برای پیمودن هر پله است تا به هدف غایی منتهی شود. هر امری نیازمند تکامل است و تکامل هم نیازمند صبر است. صبر، یعنی انتظار برای روییدن دانه‌ای که کاشته‌ام. وقتی قانون تکامل به درستی رعایت شود، حالت تصاعد در رشد هم ایجاد خواهد شد؛ یعنی سرعت ایجاد تغییرات و حصول نتایج بسیار بالا می‌رود.

طمع، حرص و عجله، بزرگ‌ترین دشمنان تکامل هستند. این عوامل مانع تعهد من برای طی کردن درست و تدریجی و کامل مسیر هستند و منتهی به سقوط و شکست می‌شوند؛ به طوری که آرزو می‌کنم به نقطه صفر برسم تا مگر دوباره بتوانم آغاز کنم. شتاب در طی کردن مسیر و عدم رعایت تدریج (حرکت گام به گام)، موجب زجر ومشقت در طی کردن مسیر می‌شود و بجای این که در طی مسیر و در زمان حصول هدف، احساس خوب داشته باشم، با حساس عدم امنیت و پوچی و افسردگی و بیهودگی مواجه خواهم شد. به همین علت، حتی اگر هدف مورد نظر بدون اصول حاکم بر قانون تکامل حاصل شود، ماندگار نخواهد بود و احساس خوبی هم به همراه نخواهد داشت.

انگیزه، موجب کوتاه شدن دوره تکامل یا دور زدن قانون تکامل نمی‌شود. انگیزه به من شور و اشتیاق و انرژی برای طی کردن مسیر را می‌دهد، ولی نباید آن را با عجله در رسیدن به هدف مخلوط کنم؛ در غیر این صورت، بجای این که انگیزه یاور من در رسیدن به هدف باشد، به عاملی بر ضد هدف تبدیل خواهد شد و من را از هدفم دور خواهد کرد.

در حقیقت، قانون تکامل با اصل توازن مرتبط است؛ زیرا آن‌چه در بیرون از من رخ می‌دهد، مرتبط با همان چیزی است که در درون من جریان دارد و حصول ناگهانی خواسته، با درون من که هنوز تکامل نیافته و به آن حد نرسیده، متوازن نخواهد بود و موجب می‌شود که یا احساس عدم لیاقت و یا پوچی و بیهودگی کنم. دنیای بیرون و درون من باید هم‌سان و متوازن باشند و با طی کردن مسیر تکامل، هم‌زمان با ایجاد نتایج بیرونی، من نیز از درون رشد می‌کنم و خودم را لایق و مستحق دستاوردهایم می‌بینم.

با سپاس