live | بهبود عملکرد، یک روند دائمی است - صفحه 8 (به ترتیب امتیاز)

سلام به استاد عباسمنش عزیز و خانم شایسته عزیز و دوستان عزیز در پروژه خانه تکانی

امروز شانزدهمین گام من در پروژه خانه تکانی به صورت گام به گام من است

بسیار فایل عالی بود یا من دارم بهتر میشم نمیدونم ولی این فایل خیلی خوب بود خیلی آگاهی ها و نکات مهمی رو شنیدم

خداروسپاسگزارم که امروز این گام برداشتم امروز هم یه قدم کوچک به سمت زندگی بهتر و آرزوهام برداشتم

استاد من خیلی به حرفهای شما فکر کردم

به خصوص درمورد علاقه که گفتید روزی 20 دقیقه مهارت کسب کنید

به خودم گفتم منم میخوام مثل استاد عباسمنش توی کارم متخصص بشم

(میدونید چرا اینو گفتم چون یه حرفی توی گام های قبل زدید که من وقتی اومدم کامنت چندسال پیش خودم توی این فایل خوندم فهمیدم که این داستان خوب متوجه شدید چقدر در موردش فهمیدین و حواس جمع هستین)

در ادامه ذهنم گفت که تو اگه راس میگی برو شروع کن

قبلا وقتی ذهنم این مدلی باهام حرف می‌زد میگفتم این داره منو سرزنش میکنه فلان میکنه میخواد منو بکش پایین اعتماد به نفسم بگیره

هی هر بار من میگفتم میخوام فلان اتفاق بیوفته میگفت تو اگر راست میگی اول فلان کار

برو بکن بعد بگو..

برو شروع کن

این داستان من از پارسال میاد تا همین الان

هست

هزار بار شده من گفتم فلان چیز میخوام اتفاق بیوفته تجسم کردم گفته برو اگر راست میگی شروعش کن فلان فلان برس بعد بیا اینو بگو

خلاصه اینبار که گفتم میخوام مثل استاد عباسمنش متخصص بشم زیر بم کار رو بلد باشم دربیارم

گفت اگه راست میگی برو شروع کن

راست میگه باید برم شروع کنم دیگه بسه

تا همینجا بسه.

بعدش این سوال پرسیدم از خودم توی دفترم که چطور شروع کنم؟

نشستم فکر کردن گفتم منم باید 20 دقیقه وقت بذارم برای اینکه توی فوتسال به مهارت برسم بهتر برسم

من که الان بخاطر فهمیدن مسیر اشتباه تیم و مربی که امسال تابستون باهاشون تمرین میکردم کلا اومدم بیرون.

قبلا از اینکه با اینا تمرین کنم و حتی همزمانش

برای خودم تمرین داشتم مثلا در حد 15 دقیقه تمرکز میذاشتم یه مهارتی افرایش بدم

و اون روپایی زدن بود

که اول سال وقتی تمرین میکردم از یه جایی حس میکردم اصلا جون ندارم نه اینکه نتونم ها نمیشد اصلا بدنم راه نمیومد و من هر روز که انجام میدادم تیک میزدم دیگه از یه روزهایی دیگه تیک نخورد و رها کردم

توی تایمی که سالن میرفتم هم شبا تمرین داشتم هم دویدن و روپایی

حتی یه دو روزی بود شروع کرده بودم بعد از دویدن توی پارک تنهایی با دیوار داخل پارک یا جدول ها پاسکاری تک ضرب بدون کنترل

یا کشیدن توپ با کف پا و ضربه زدن که توی فوتسال مرسوم به کشیدن توپ و خیلی ام استفاده میشه

اما دیگه جون نداشتم و گفتم واقعاااا نمیتونم

بعد از اون هم 2 هفته توی خونه افتادم گرفتم خوابیدم و استراحت کردم و خوردم و واقعا همه چیزم تعطیل شد وتا دوباره حالم بهتر شد و شروع کردم به تلاش و..

اما اینجا گفتم من باید روزی 20 دقیقه وقت بذارم و مهارتم توی فوتسال بیشتر کنم و شروع کنم

با خودم صحبت کردم و فکر کردم بعدش نمیدونم چیشد به خودم گفتم ببین من توی اون مدتی که میرفتم سالن فوتسال کلی گل زدم حتی توی استارت و حرکت طولی و رسیدن به توپی که برام میفرستادن هر دفعه رکورد بهتر شد با اینکه به توپ نمیرسیدم

و یا جاهایی که به توپ رسیدم چه گل های قشنگی زدم

یا اینکه من با پا راست از سمت راست ضربه ایستگاهی زدم توی فاصله 9 یا 10 متر بود همین حدود و رفت گوشه سمت چپ

این در حالیه که عموما راست پاها سمت چپ بازی میکنن و بهتر ضربه میزنن چون پا راست از سمت چپ به دربازه نزدیک تره و راحت تره کلا اون جا

ولی من تونستم این ضربه قشنگ بزنم گوشه سمت چپ دور از دسترس دربازه بان

یا خودم گل اول توی تمرینات میزدم

یا اینکه برای اولین بار تونستم توپ از نقطه کرنر بفرستم که توی دربازه

این در حالی که اونایی که بودن و داشتن این حرکت میزدن و بیشتر از من تمرین میومدن نتونستن یا اگر تونسته باشن نهایتا یکبار بوده

یا اینکه توی 6 متر بهترین بازیکن تیممون رو توپش زدم وقتی با توپ رو برو بود

یا بارها وقتی بازی میکردیم و من توی تیم ضعیفه بودم خودم گل اول زدم و

بازی هامون مساوی میشد

و… اینا چیزایی بود به ذهنم اومد

میتونم روی اینا تمرکز کنم توجه کنم تحسین کنم احساسم خوب بشه اعتماد به نفس بگیرم عزت نفسم بره بالا اینکه من میتونم یا منم میتونم و خودم باور کنم استعداد هامو و توانایی هایی که دارم و نمیبینمشون چون شاید به اندازه کافی زمان و وقت و بها لازم نمی‌ذارم یا بخاطر بودن توی مسیر نادرست دارم تلاش های بیهوده انجام میدم که از من بیشتر پنهون موندن

خلاصه حس کردم باید اون عینک رنگی بردارم از روی چشام یا اون پارچه رنگی که روی اینا کشیده بودم وقتی وارد خونه(درونم) میشم اینا زیر این پارچه هستن و من نمیبینمشون

چون هیچ چیز شفاف نیست و منم نمیبینمشون

بخاطر همین اولین قدم من دیدن و تغییر زاویه دیدم نسبت به خودم و تمرکز روی اون جاهایی که توی سالن خوب بودم روی اینکه من توی سخت‌ترین شرایط آب و هوایی هرگز تمرینم ترک نکردم و دویدم و سرعتم رو ارتقاع دادم توی سرعت کمتر چندکیلومتر میدویدم

و میخوام که اینو اولین قدم ببینم و در جهت قدم بردارم

توجه و تمرکز روی همین این چیزایی که خوب بودم توشون باعث من اعتماد به نفس اینو پیدا کنم که اگر فردا رفتم توی تیمی تست دادم که بازیکناش واقعا عالی بودن توی پست و بازیشون من خودم کم نبینم و بتونم کنارشون بازی کنم و یاد بگیرم و رشد بیشتری داشته باشم

مهم تر از همه این همون حرفهای استاد توی یکی از گام های قبلی که درمورد علف های هرز پارادایس هست ( شباهت رابطه ذهن و افکار منفی و علف های هرز) اینکه استاد گفتن وقتی یه هدف بزرگ دارید بیاید قسمت قسمتش کنید یهو از همون اول نگید من میخوام برم و کلش انجام بدم اینجوری کلا بیخیالش میشید

اول قدم برمیداری و بعد روی نتایج تمرکز میکنی تحسین میکنی این موفقیت احساست خوب میشد انرژی میگیری میری یه قدم بیشتر و بزرگتر و…. این داستان تا رسیدن به هدفت ادامه خواهد داشت

سپاسگزارم از استاد خوبم و خانم شایسته عزیز

با ایمان

مریم درویشی

1403/7/25