live | خروج از جامعه "معلولان باوری" و خلق زندگی دلخواه

سلام و درود به استاد عزیزم و همه ی عزیزان

نیت امروز من این بود که حدقل اگه قراره امروز کاری رو به نحو احسنت انجام بدم مشاهده افکار تو سرم در طول روز باشه حتی رو دستمم نوشتم

که یادم میره ببینمش

واقعیت زندگی اون چیزی نیست که ما میبینیم

ما بیشتر تایم 24ساعتمون رو تو ذهنمون میگذرونیم

اون بهمون میگه اینکارو بکن، دیدی فلانی چیگفت، دیدی چیکار کرد، توهم اینو بهش بگو، و تا وقتی نتونیم مشاهده کنیم افکارمون رو همش بازیچش میشیم

میشیم اون. رباتی که فقد داره به صداهای توی سرش پاسخ میده و عمل میکنه

اما وقتی شروع کنیم به مشاهده گر بودن

جداسازی صورت میگیره این گپه بین خود واقعی و ذهن دروغی و متوهم بزرگ میشه و بین صدای ذهن و عمل ما به اون صدا شکافی ایجاد میشه که همین خودش باعث میشه ما پیگه به هرچیزی واکنش نشون ندیم و دیگه ما کنترل کنیم توجهمون رو نه اینکه ذهن مدام از ما یه ربات بسازه

اون حرف استاد راجب شکرگزاری و حال خوب

خیلی بجا بود واقعن خوشحالم که اینجام و دارم گام به گام پیش میرم

من گاها تو خونه میرقصم و شکرگزاری میکنم خیلی احساسم خوب میشه

اینم از رپای امروز من تا بعدن ها یادم باشه همین قدم های کوچیک و مستمر من رو شکوفا کرد

شب و روتون خوش دوستان