live | خروج از جامعه "معلولان باوری" و خلق زندگی دلخواه

با سلام و احترام

آن‌چه من از این گام می‌فهمم این است که هیچ پایان و نقطه اتمام و رسیدنی وجود ندارد؛ همه چیز، مسیر است و نتایج مطلوب، همان گام‌هایی است که در هر لحظه بر می‌دارم و هدف، همان نقطه‌ای است که در هر لحظه با یک گام جلوتر به می‌رسم. تا وقتی در مسیر هدایت خداوند قرار دارم و در این مسیر تلاش می‌کنم، رسیدن به اهداف هم وجود دارد. اگر غرق در هدفی شوم که در طول مسیر است؛ یعنی برداشتن گام بعدی را متوقف کرده‌ام و دیگر در مسیر نیستم.

انسان به طور طبیعی، دیرباور و زودفراموش‌کار است. به همین سبب، دوام تعهد من بر اجرای قوانین به این نکته باز می‌گردد که چقدر باور دارم که اجرای قانون موجب نتایج مطلوب می‌شود. باور من این است که طبق قانون، سپاسگزاری و تمرکز بر زیبایی‌ها و داشتن احساس خوب، موجب کنترل ذهن من و بروز اتفاقات خوب در دنیای بیرون خواهد شد و بر این باور باقی خواهم ماند و اجرای قانون را فراموش نخواهم کرد و رسیدن به نتایج مطلوب، قانون و ساز و کار ایجاد نتایج مطلوب را از یادم نخواهد برد. این قانون خداوند است و این توانایی را برای اجرای قانون به همه ما داده است که به وسیله سپاسگزاری و ایجاد احساس خوب در درون خودمان و عمل طبق همان احساس خوب، از موارد به ظاهر بد و تلخ بیرونی، به نتایج خوب و شیرین و مطلوب برسیم. اثر شکرگزاری، همان لحظه روی احساس و ذهن و جسم ظاهر می‌شود و یکایک سلول‌های بدن به آن واکنش مثبت نشان می‌دهند.

من هم‌اکنون هم در مسیرم و غرق در نعمت‌های خداوند هستم، ولی شکرگزاری را فراموش نمی‌کنم، به حاشیه نمی‌روم، غُر نمی‌زنم، بحث نمی‌کنم، وابسته نمی‌شوم؛ بلکه تلاش می‌کنم تا همواره کنترل ذهنم را در دست داشته باشم. من در برابر خودم تعهد دارم که همواره قوانین را به یاد داشته باشم و برای این کار همواره درباره احساسم، افکارم، باورهایم و جسمم نظارت و خودمراقبتی داشته باشم. من مسئول خودم هستم و یکی از بهترین روش‌های اجرای این مدیریت بر خودم، سپاسگزاری است. به وسیله سپاسگزاری واقعی در مسیر باقی خواهم ماند؛ زیرا همواره به یاد خواهم آورد که غرق در نعمت هستم، و فراموش نکنم که چه کسی و چگونه این نعمت را به من هدیه داده است. به قول عطار نیشابوری:

«شکر، جان نعمت و نعمت چو پوست؛ زان‌که شکر آرد تو را تا کوی دوست

نعمت آرد غفلت و شکر انتباه؛ صید نعمت کن به دام شکر شاه».

مقصودم از سپاسگزاری، قدردانی قلبی است که تمام وجود من را به حالت خشوع در برابر خداوند برساند؛ به هر شیوه‌ای که باشد مهم نیست، مهم درک نعمت و رسیدن به نقطه قدردانی از خداوند و احساس خشنودی و شعف ناشی از آن است.

انسان، یک ویژگی دارد که در آیه‌های 6 و 7 سوره علق آمده است: «کلّا انّ‌الانسان لیطغی، ان رآه‌ استغتی». یعنی: «به راستی که هر گاه انسان خود را بی‌نیاز ببیند، سرکشی می‌کند». پس من نه تنها باید برای آن‌چه به من موهبت داده شده، شکرگزار خداوند باشم؛ بلکه باید همواره خواهنده باشم و مغلوب و مقهور و غرق در مواهب نباشم مبادا به جایی برسم که خداوند وهّاب را نبینم و احساس نیاز نکنم. من باید همواره احساس نیازمندی کنم و سپاسگزار قدرتی باشم که نعمت‌ها را به من اعطا کرده و برای من باقی نگاه داشته است. خداوندا سپاسگزارم

با سپاس