live | خروج از جامعه "معلولان باوری" و خلق زندگی دلخواه

به نام خداوند بخشنده و مهربان،

سپاسگزار خداوند هستم که بی نهایت بخشنده، توّاب، هدایت گر، غفور و رزاق هست.

با درود به استاد عباس منش و دیگر عزیزان،

برای یادآوری به خود می نویسم که برای “انسان” دو ریشه معنایی می توان متصور بود. “نَسَیَ” به معنی فراموش کردن و “اَنَسَ” به معنی مانوس شدن و نزدیک شدن.

گاه به فراموشی می غلتم و گاه مأنوسم به حضرتش. گاهی فراموش می کنم قدرت و‌ شدن، از کجا سرچشمه گرفته است، و گاهی، حس عمیق حضور حضرتش، اشک‌ شوق به چشمانم می آورد.

همان گونه که مولانا جلال الدین می گوید:

. . .

که گم کنی که سرِ چشمه صفات منم.

گاه گم می کنم و گاه لحظاتم پر است از نور حضورش، مانند امروز، که می دانم و معترفم، تنها و تنها خودش بود که نجاتم داد، از تصادفی سخت.

می نویسم تا به خود یادآور شوم، که هر چه بود، هست و خواهد بود، از اوست.

اوست رب العالمین، یاری دهنده مطلق، روزی دهنده بی منت، هدایت گر رئوف و بخشنده عیب پوش.

سپاسگزار خداوند توانا و بخشاینده خود هستم که قدرت دریافت و درک الهامات و هدایت هایش را به ما داده است و نیز قدردان زحمات شما در انتشار آگاهی ها و الهامات الهی.

در پناه پروردگار یکتا باشید.