live | دلیل دلسردی در مسیر و حلّ ریشه این مسئله - صفحه 14 (به ترتیب امتیاز)

به نام خدا

آن‌چه من از این گام می‌فهمم این است که یکی از خصایل شاید ذاتی آدمی، دل‌سردی و احساس بیهودگی از تلاش است. این دل‌سردی، دو علت دارد: عدم ایمان واقعی و عدم پای‎‌بندی به قانون تکامل. عدم ایمان واقعی، موجب می‌شود که من واقعا اعتقاد نداشته باشم که باورها و تلاش‌هایم نتیجه خواهد داد و این فکر منفی در ذهنم شکل می‌گیرد که باورها و اعمال و اقداماتم بیهوده و بی‌فرجام است. در واقع، نبود ایمان واقعی، قدرت صبر را از من می‌گیرد؛ والّا اگر من واقعا مومن باشم، مطمئن خواهم بود که نتایج مطلوب ظاهر خواهد شد و خودم را تسلیم ناامیدی نمی‌کنم. ایمان واقعی با ناامیدی و دل‌سردی منافات دارد. در واقع، صبر و ایستادگی، از لوازم ایمان واقعی است. عدم پای‌بندی به قانون تکامل، بر خلاف عدم ایمان که جنبه سلبی دارد، جنبه ایجابی دارد و از سوی دیگری آسیب می‌زند؛ بدین شکل که من برای دریافت نتایج مطلوب «شتاب» می‌کنم. حتی گاهی ممکن است این شتاب، چهره خود را در احساس اشتیاق پنهان کند و در قالب کار زیاد و اشتیاق شدید با این توقع ظاهر شود که قاعدتاً باید به نسبت سرعت کار و میزان اشتیاق، نتایج مطلوب هم به سرعت ظاهر شود. در این گونه موارد، نگاه من از درون خودم، به بیرون کشیده می‌شود و بجای این که طبق قانون تکامل، به حرکت آهسته و پیوسته و تمرکز بر خودم پای‌بند باشم، خودم را با دیگران «مقایسه» می‌کنم و بر دیگران و محیط اطرافم تمرکز می‌کنم و بجای ادامه مسیر و امید به دریافت نتایج در موقع مناسب، تبدیل به تماشاچی دیگران می‌شوم. حتی ممکن است افکار منفی بزرگتری مانند احساس عدم لیاقت به سراغم بیاید. در این موقعیت‌ها، به ویژه اگر موانع و سختی در مسیر باشد، افکار و نداهای شیطانی در گوشم نجوا می‌کند و آهسته آهسته ایمانم را می‌خورد؛ مثلا به من می‌گوید که من عرضه ندارم، توانایی ندارم، دیگران از من بهترند، دیگران چیزی دارند که من ندارم و نمی‌توانم داشته باشم، فرصت تمام شده، امکانات مالی یا پشتوانه خانوادگی یا موقعیت لازم را ندارم و غیره. دل‌سردی نتیجه هماهنگی کامل میان عدم ایمان کافی و عدم پای‌بندی به قانون تکامل است و این قدرت را دارد که همه چیز را ویران کند و من را تبدیل به یک آدم سرخورده کند. دل‌سرد نشدن، نقطه عطف ایمان است. رعایت قانون تکامل، به حفظ ایمان کمک می‌کند و به طور حتم وقتی اولین نتایج، ولو نتایج کوچک ظاهر می‌شوند، ایمان من هم تقویت خواهد شد. همه چیز به من و قدرت ایمان و باورهای من بستگی دارد. در واقع، دل‌سردی و ناامیدی، از اهرم‌های قوی شیطان برای گرفتن کنترل ذهن از دست من و دادن فرمان زندگی‌ام به دست دیگران و احساس پوچی و بی‌لیاقتی است. من اکنون می‌فهمم که مسائل چطور همانند حلقه‌های زنجیر به هم پیوسته‌اند و همان طور که پای‌بندی به ایمان، ایمان بیشتر و نتایج مطلوب‌تر را می‌آورد، بی‌ایمانی هم بی‌ایمانی بیشتر و نتایج نامطلوب‌تر را به همراه می‌آورد. خداوندا در این مسیر از تو یاری می‌جویم و به تو توکل کردم.

آن‌چه بر دل‌سردی غلبه می‌کند، رعایت قانون تکامل است؛ یعنی کار کردن روی خودم از جهت فهمیدن قوانین، به ویژه قانون تکامل و پرورش ویژگی صبر؛ یعنی ادامه دادن و ادامه دادن و ادامه دادن و انتظار مثبت برای نتایج مطلوب. ره صدساله را نمی‌شود یک‌شبه طی کرد. هر چیز در وقت خودش حاصل خواهد شد. همان طور که یک میوه ناگهان نمی‌رسد. باید تلاش کنم و به تلاشم ادامه دهم و هم‌زمان صبر کنم تا ریشه‌ها و برگ‌ها و آب و آفتاب کار خودشان را بکنند و شکوفه ظاهر شود و میوه برسد.

قانون این است که خداوند مهربان قدرت خلق خواسته را به همه بندگان خود عطا کرده و ما را به این جهان آورده و این فرصت را به ما داده تا آفرینش و خلق را تجربه کنیم. البته که این آفرینش با یک حرکت ناگهانی انجام نمی‌شود و بلکه تابع قوانین خود است. بندگی واقعی خداوند، یعنی توکل به خدا، عمل به قوانین الهی و باور راستین در برداشتن گام‌های متوالی و کوچک و داشتن صبر. «وَالْعَصْرِ. إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِی خُسْرٍ. إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ». این قدرت الهی است که می‌افریند و این قدرت نیازمند هیچ شرط یا امکانات یا شریک یا سرمایه‌ یا تجربه یا نفوذ و یا هر چیز دیگری نیست. این قدرت، فقط نیازمند باور من به این قدرت است؛ بقیه موارد، هر چه که لازم باشد، در طول مسیر و به تدریج ایجاد خواهد شد. مهم این است که من از همین جا که هستم آغاز کنم و ادامه دهم و ایمانم را حفظ کنم و صبور باشم. من فقط باید بندگی خودم را بکنم و فقط از خداوند بخواهم. این مسیری است که هر کسی انحصاراً خودش باید بپیماید، چون به طور مشخص درون هر شخص رخ می‌دهد و نتایج آن هم به هم او خواهد رسید. به همین علت است که هیچ‌کس در زندگی من موثر نیست؛ هیچ کس. هیچ‌کس نمی‌تواند بجای من این مسیر را برود. من از هیچ‌کس نمی‌توانم نتایج این مسیر را بگیرم یا قرض کنم یا عاریه کنم یا بخرم یا بدزدم. این من هستم که باید متحول شوم. فقط من هستم و خدا. این من هستم که باید انتخاب کنم و ایمان داشته باشم و ادامه دهم. اگر به این‌ها ایمان واقعی داشته باشم، قطعا صبور هم خواهم بود و باور خواهم داشت که طبق قانون تکامل، باید آهسته و پیوسته ادامه دهم و نتایج مطلوب هم به طور قطع و یقین ظاهر خواهد شد. خداوندا به تو ایمان دارم و به تو توکل کردم و از تو یاری می‌جویم. خداوندا از این که در این مسیر هدایتم کردی و برای تجربه این لحظات شیرین و دیدن نتایجی که در انتظارم است، از تو سپاسگزارم.

با سپاس