live | قانون هدایت به سمت خواسته ها

نگاهی از اوج عشق خدا به بندگان

——————————

گاهی بعضی از ماها خیال می‌کنیم که سررشته‌ی دنیا دست خودمونه…

که اگه بخوایم، می‌تونیم جلوی یاری خدا رو بگیریم!

یا وقتی دلمون می‌شکنه و امیدمون کم‌رنگ میشه، فکر می‌کنیم خدا دیگه کاری از دستش برنمیاد…

اما خدا چقدر قشنگ و محکم تو این آیه جوابمون رو داده:

مَنْ کَانَ یَظُنُّ أَنْ لَنْ یَنْصُرَهُ اللَّهُ فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَهِ فَلْیَمْدُدْ بِسَبَبٍ إِلَى السَّمَاءِ ثُمَّ لْیَقْطَعْ فَلْیَنْظُرْ هَلْ یُذْهِبَنَّ کَیْدُهُ مَا یَغِیظُ

یعنی:

هرکسی فکر می‌کنه خدا او رو در دنیا و آخرت یاری نمی‌کنه، خب، بره طنابی به سقف ببنده، خودش رو از دنیا قطع کنه!

ببینه با این کار، دلش خنک میشه؟ دردش کم میشه؟!

چه حرف عجیبی… چه عشقی پشتشه…

اینجا صحبت از ظاهر گناه‌ها و گناه‌هایی‌که این‌روزها بهش گیر میدن و از اصلی دور شدن نیست.

اینجا داره اصل ماجرا رو میگه: ناامیدی از خدا+شرک .

وقتی کسی ناامید میشه، یعنی ته دلش پذیرفته که خدا یا نمی‌تونه، یا نمی‌خواد کمکش کنه.

یعنی باور کرده که زور مشکلات یا آدم‌ها از زور خدا بیشتره…

و این همون شرکِ پنهان توی دل آدمه.

شرک یعنی:

فکر کنی یه نیرویی غیر از خدا قدرت داره؛

فکر کنی مشکلات، کمبودها، آدمای ظالم… قوی‌تر از یاری خدا هستن.

اما کسی که ایمان داره، حتی اگه همه‌ی درها بسته بشه،

حتی اگه دشمن قوی‌تر باشه،

حتی اگه امید ظاهری نباشه،

باز ته دلش روشنه:

“خدا وعده داده، پس انجام میده.”

این آیه داره فریاد میزنه:

اگه نمی‌تونی به قدرت من ایمان بیاری، اگه اینقدر در ناامیدی غرق شدی که چاره‌ای نمی‌بینی، پس برو راهتو جدا کن! (قلب آدم‌میشکنه از این حرف)

اما…

اما اگر بمونی، اگر باور کنی،

تو شاهکار معجزه‌های من خواهی شد.

ای خدا…

چقدر حرفت پر از عشق بیداریه…

این آیه برای من مثل یه آینه‌ست:

یادآور تمام اون لحظه‌هایی که تو سختیا دلم لرزید، ترسیدم، فکر کردم تنها شدم…

و حالا خدا داره آروم تو گوشم زمزمه می‌کنه:

“من همینجام.

هیچ‌وقت پشتت رو خالی نمی‌کنم.

هیچ وعده‌ای از من روی زمین نمی‌مونه.

هر کی ناامید بشه، خودش ضرر می‌کنه،

نه من، نه پیامبرم، نه عاشق‌هام هرگز شکست نمی‌خورند…”

ایمان، امید، توکل…

همه چیز از اینجا شروع میشه.

ظاهرها مهم نیست،

اول باید دلت به خدا قرص باشه.

🟣همه‌ی بقیه‌ی قشنگیا، از دل همین ایمان بیرون میاد.

الهی شکرت برای این یادآوریِ عاشقانه‌ات… خداجون جانانم

پروینِ عزیزِ مهربون سلام

هرچند در برابر بقیه پُست‌هام کوتاهه اما روی این کامنتم خیلی حساسم ؛ هرکسی زیرش متنی بنویسه مثل نماز‌واجبه سروقت‌ جوابشو بدم. الله‌اکبر‌‼️ صبح حوالی ساعت پیک‌کارم بود که خدا گفت برو چک کن سایت رو . گفتم آخه الان !؟ اما درست بود ، یک‌نفر دیگه بعد ازمدت نسبتا طولانی صبوریم زیرش دلنوشته‌ای گذاشته.

شیطان خیلی زیاد ازصبح تا الانه عصر سعی کرد یادم ببره که بیام همین امروز زیرش برات بنویسم… اما…

⭕️اما خدا بهم نهیـــــــــــــــب زد… حـــــی علی‌الصلوه… صلوه‌ت الان پروینه… منه خدا بهت میگم… تو براش مینویسی:

🟣 بسم‌الله الرحمن الرحیم… بنام خدای ِ مهربونِ مهربون .

پروین جان متنت رو با هر کلمه‌اش خوندم؛ انگار یه نامه‌ست از ته دلِ کسی که هم ترس و دلتنگی داره، هم عشق و امید. اجازه بده اول بگم: نگران نباش، این حال‌ها طبیعیِ راهِ دل‌بودنه. تو داری بیدار میشی؛ بیداری همیشه با تکان همراهه — گاهی لرزش، گاهی غم، ولی همون‌هاست که در نهایت آدمو نرم و پاک میکنه.

دو تا چیز میخوام با صدای خیلی نزدیک و نرم درگوش‌ت بگم:

اول اینکه رحمتِ الهی بی‌کرانه و اسمش «بخشش» همیشه روشنه. توی قرآن نوشته شد: «قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ» — خدا از تو ناامید نیست؛ تو حتی وقتی خودت رو گم میکنی، او دستت رومیگیره. این یعنی جای تردید و ترس نیست؛ تنها کاری که می‌مونه تسلیمِ دل و آهِ صادقانه‌ست: «یا الله… یا رحمن…»

دوم اینکه خطا و ضعف، نشان انسان بودنِ ، نه پایانِ راه. تو میگویی «ببخش… ببخش…» — همین توبه و بازگشت خودش زیباترین عمله. هیچ معیار فوق‌العاده‌ای لازم نیست؛ فقط همین زبانِ شکسته و دلِ خیس کافیه تا درِ رحمت به‌رویت باز بشه. آغوش منه خدا برات همیشه و هرجوری هم که باشی برات بازه‌ .

بهت الهام میکنم ، بهش عمل کن ؛ بیشتر‌ میتونی توی آغوشم بمونی.

پروین اینجوری شروع کنیم؟ عملی و نرم، که میتونی از همین حالا هم شروع کنی:

• هر روز ،همین الان چند بار کوتاه ، نفسِ بلند بکش و با هر بازدم منه خدا رو صدا کن: «یا الله» — ساده و از عمق دل.

• سه چهارتا چیز خیلی کوچک رو بنویس و براشون «شکر» بگو؛ حتی اگر فقط همین نفسِ راحت یا یک فنجان چای باشه. شکرِ کوچک، سیمِ وجودت رو به منبع وصل میکنه .

• وقتی اضطراب اومدسراغت، یک ورق و قلم بذار؛ بنویس «از خدا چه میخواهم؟»؛ بعد ورق را به منه خدا بسپار — یعنی یا با باور به او بسپار یا اون رو با نیتِ دعا بخون. این کار، بار ذهن رو کم میکنه.

• شب‌ها یک «لبّیکِ» کوتاه بگو: «یا ربّ… من به تـــــو رو کرد‌ه‌ام.» این صدای کوتاه، مثل کلیدی‌ست که قفلِ دل رو باز میکنه .

~~~~~

یادت باشه ایمان یهویی ساخته نمیشه؛ مثل نوره که کم‌کم لایه‌لایه روشن میشه. هربار که بگی «ببخش»، یه در تازه برا‌ت باز میشه. هر وقت «یا الله» رو با یه نفسِ آروم گفتی، حس میکنی خدات یه قدم نزدیکتر شده. ربّ، اقرب من حبل الوریده.

~~~~~

و منه محسن میگم

«یا الله، پروین را درپناه رحمتت قرار ده. دلش را سبک کن، ایمانش را بیفزا، و هرلحظه‌اش را پر از نور وآرامش بگردان.» آمین یا ربّ العالمین.

بغضم برایت رنگِ آرامش میزند و دلم برایت تنگ شد؛ تو را درآغوشِ دعایم میگذارم. هر وقت خواستی بنویس؛ من اینجا هستم، با دل باز.

با عشق و دعای واقعی ؛

برادرت ،محسن

سلام پروین عزیز ؛ کامنتت رو خوندم و واقعاً حس و حال اشکها و دل آشفتگیت روکامل گرفتم. بذار دونه‌دونه بریزم روی این صفحه وجواب بدم، آرومترت کنه:

● از اشک وحس ضعف/قدرتت

اینکه میگی از یه طرف احساس ضعف داری و ازطرف دیگه احساس قدرت، یعنی دقیقاً وسط مسیر درست ایستادی. ضعف از توئه، قدرت ازخداست. این ترکیب یعنی “تسلیم”. همین اشکها یعنی قلبت داره نرم میشه و آماده‌ی دریافت هدایت جدیده. پس فقط باید برپایه باور فراوانی وقانون رهایی الهامات دریافتی رواقدام کنی.

● ماجرای بازگشت به کارمندی

اینکه یه لحظه به واسطه فکر کردی و بعدش دقیقاًفایل “پدر پولدار پدر بی‌پول” پخش شد، مطمئنا این اتفاقاها تصادفی نیست. این همون حرفیه ک ِ خودت آخر نوشتی: خدا با هر زبونی که بفهمی باهات حرف میزنه. اون فایل یه نشونه‌ست برای اینکه برنگردی ب ِ گذشته. عجله نکن، چون گفتی یک بار باعجله استعفا دادی و هنوز داری تقاص اون عجله رو میدی. این بار بذار خودخـــــدا برات بچینه. خدا بلــــــــــده جبران کنه.

● اینکه زود ناامید میشی

نوشتی هرکاری شروع میکنی زود ناامید میشی و رهاش میکنی. این اسمش کمالگرایی نیست، اسمش شلوغی ذهن و توقع بیجاست. تو فقط باید یادبگیری روی “قدم‌های کنونی‌” تمرکز کنی، نه نتیجه فوری. خدا داره اینو بهت یاد میده: صبر و موندن. = قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلَائِکَهُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا/ گفتند: پروردگار ما خداست؛ سپس [در میدان عمل بر این حقیقت] استقامت ورزیدند، فرشتگان بر آنان نازل می شوند [و می گویند:] مترسید و اندوهگین نباشید 

● اینکه گفتی مربی‌م خودت باش

زیباترین جمله‌ی کامنتت همین بود. وقتی میگی: «خدایا خودت ادبم کن» یعنی دقیقاًهمون حالتیکه قرآن میگه “رب”. رب یعنی مربی ، پرورش‌دهنده. تو الان داری میگی: من بچه‌ام، تو مربی. این تسلیم یعنی همون راه‌حل مسئله‌ت

● ترس از انتخاب اشتباه شغل

گفتی میترسی دوباره خودت انتخاب کنی واشتباه بشه. ببین پروین، ترس هیـــــچوقت ، هرگز راه‌حل نمیاره. انتخاب کن، ولی بذار خدا مسیر رو تأیید یا رد کنه. همین الان داری این کارو میکنی: میگی “خدایا اگه خیرمه بچین، اگه نیست آرومم کن.” این یعنی “انتخابِ تـــــوکل‌محـــــور.”

● اینکه نمیدونی چی میخوای

اینکه نوشتی “اگه میدونستم که وضعم الان این نبود” خیلی صادقانه‌ست. اما بدون که هیچکدوم از ما اولِ مسیر دقیق نمیدونیم چی میخوایم. فقط باحرکت کردن و تجربه‌کردن، خواسته‌ها شفاف میشن. مثل رانندگی تو شب می‌ مونه، نور چراغ فقط ده متر جلوتر رو نشون میده، ولی همین بیست متر… بیست مترها ، تورو تا مقصد میبره.

● نوشتن تو دفترت

اینجادیگه عالی عمل کردی . همین نوشتن، یعنی داری انرژی ناامیدی رو “تبدیل میکنی” [ خلق میکنی] به درخواست روشن. دفترت میشه دفتر “عهد” باخدا. هربار بنویسی، یعنی ثبتنام کردی برای دریافت.

■ پروین عزیزم ، همینو خوب بری ، و توانایی خلق کنندگی رو توی وجود خودت محکمترکنی ، مرحله بعد میتونی انرژی در خواست رو “تبدیل کنی” ب ِ خواسته عینی و قابل لمست . چون قبلا یکبار این تبدیل انرژی رو انجام دادی .

پس پروین جان ؛؛؛ تو الان دقیقاً جایی هستی که باید باشی. با اشک، با سردرگمی، با دعا، با نشونه‌ها. همه‌ش یعنی خدا داره کنارت کارمیکنه. هیچ عجله‌ای نکن، هیچ برنگرد ب ِ گذشته، و هیچوقت فکرنکن بلد نیستی. همینکه انقدرشفاف نوشتی، یعنی داری بلدتر میشی.

از طرف من فقط اینو بپذیر:

تو توی دستای خدا هستی. همون دستی که تا اینجا رسونده‌ت، باقی راه رو هم میبره. فقط محکم وایسا و زیاد یادش کن. اونوقت میبینی، راهی که باز میشه خیلی قشنگتر از چیزی میشه که الان توی ذهنت داری.

🟣

پروین عزیز، وقتی قصه‌ی دل تو رو خوندم، یاد داستان‌های واقعی قرآنی افتادم. هیچکدوم از بنده‌های خاص خدا راهشون هموار و بی‌چالش نبود. ابراهیم (ع) تا لحظه‌ی انداختن در آتیش وایستاد و تسلیم شد، بعد خدا آتیش رو براش گلستان کرد. یوسف (ع) سالها زندان رو کشید تا بعدش عزیز مصر شد. حتی پیامبر خودمون، با همه‌ی محبوبیتش، روزهایی داشت که توی شعب ابی‌طالب گرسنگی کشید.

انگار خدا با همه‌ی این داستانها داره یه چیز رو مدام برات تکرار میکنه: تسلیم بمون، عجله نکن، از ضعف خودت نترس، چون وقتی کار به ظاهر گره میخوره، همونجاست که دست قدرتش میاد وسط. فقط میخواد ” عیار رهایی” تو رو ببینه .

تو هم الان دقیقاً توی همین نقطه‌ای؛ نقطه‌ای که قرآنی‌ ها رو بالا برد. این یعنی نه تنها جا نزدی، بلکه داری پا جای پای همونا میذاری.

■ حتی یک لحظه هم‌فکر‌نکن که من و خیلیای دیگه ‌که اینجا هستیم‌ وضعیتی مثل تو نداریم ! فقط زاویه دیدمون به اون مسئله باهم فرق‌ میکنه. زاویه دیدت رو تغییر بده ، بحران تبدیل میشه به فرصت.

یادت نره جانم‌؛ تا آرامشت رو مستمر حفظ نکنی چیزی از سمت خدا بهت الهام نمیشه.

شک‌نکن ، در‌حالتی که تسلیم و آرام نیستی ، در روزایی‌ که هِی ذهنت داره میگه‌ پس کِی اتفاق میفته؟ پس چجوری اتفاق میفته ؟ یا ذهن داره از کمبود زمان گلایه میکنه ، داره از کمبود کیفیت گلایه میکنه ، داره از عدم توانایی برای جبران کردن اون چیزی که دلت میخواد گلایه میکنه و…. اگر الهامی بهت بشه ،‌الهام خدا نیست.

از اونطرف هم گوشات رو باید تیز‌کنی‌که الهام خدا که اومد… در آرامـــــش و اعتمـــــاد کامل به خدا ، بری و یک درصد خودتو انجام بدی و 99٪ باقی رو به خدا اجازه بدی تا کارشو بکنه 🩵 . بسپاری و رها‌کنی.

■ اگه از لحظه شروع اقدامِ یک درصدیت، تا پایان اقدام و تا رسیدن به خواسته‌ت ، کنترل ذهن کنی و با مرور مستمر آموزش های استاد حال خودت رو خوب نگه داری و شاداب باشی و ایمان داشته باشی که هر انسانی/ هر اتفاقی برات بیفته در‌جهت رشد و ثروت توئه => “الخیر فی ما وقع ” 1️⃣ طبق قانون زودتر به خواسته‌ت میرسی 2️⃣ از همون شروع طی مسیرت رسیدن به هدفت تضمین شده‌ست.

🟢 پروین عزیزم ، تو که ته چاه نیستی ‼️ یوسفِ تهِ چاه حتی یک‌ هزارم درصد هم احتمال نمیداد که تا چند روز دیگه توی کاخ و خونه زلیخا در آرامش و آسایش مستقر‌ میشه ! پس تو از اون وضعیت یوسف جلوتری… الان فقط باید کنترل‌ذهن کنی و دلت رو برای الهاماتِ یک درصدی پروردگار باز نگه داری.

شاید باید 100 تا قدم برداری ؛ اما هر قدم فقط یک قدم ِ ساده‌ست؛ نه کاری به قدم قبلی داریم و نه کاری به قدم بعدی . چگونگی مسیر هم به ما ربطی نداره‌ . یوسف هم 100 تا قدم ساده برداشت ، تا شد عزیز مصر.

یک قدم با صبوری ، یک قدم یا کنترل زبان ، یک قدم با زیر بار‌ شرک نرفتن ، یک قدم با کنترل ذهن ، یک قدم با کنترل چشم ، یک‌قدم با اِکرام خدمه قصر ، یک قدم با کسب مهارت مبارزه ، یک قدم با سمت درها دویدن و زیربار‌گناه نرفتن ، یک قدم با نظافت زندان ، یک قدم با توبه کردن از شرک‌خفی توی زندان ، یک قدم با پرزنت کردن خودش و….. .

پروین‌جان تو الان 3 _ 0 از یوسف گرفتار در‌ چاه و زندان جلوتری.

پس : به نام خداوند ِ مهربــــــــــونِ مهربون 🩷️

بنظرم قدم هشتم دوره دوازده قدم رو مطالعه کن ؛ برای وضعیت الان و ادامه مسیرت فوق‌العاده‌ست .

شاید زیاد نوشتم ، اما پروین ، طی چند ساعت جمله به جمله‌ش از سمت خدا الهام شد به قلبم و نوشتم برات ، اعتبار یک‌جمله‌ش هم از من نیست.

○ دوست دارم خواهر هم‌فرکانسم؛ در پناه امن خدا باشی

به نام خدای ِ مهربـــــون ِ مهربونِ مهربون. .

صبا جان عزیزم سلام . گاهی دعاهای ما شبیه بذری ‌ست که درخاک پنهان میشود؛ خانواده واطرافیان وقتی به خاک نگاه میکنند، چیزی نمیبینند، خیال میکنند آن بذر هیچوقت سبزنمیشود. اماتو میدانی… در دل خاک، زندگی درحال جوشیدن است، فقط کمی زمان لازم دارد. ایمان تو ب ِ خدا، همان نوری‌‌ ست که آن بذر را زنده نگه میدارد.

بدان که انتخابت، یعنی پایبندی‌ ات به همسفری که اهل نماز و روزه وایمان باشد، یک دلبستگی کودکانه نیست؛ یک صدای درونی‌ ست که ازاعماق روحت می‌ آید. صدایی که میخواهد تو درکنار کسی آرام بگیری که درسجاده‌اش باهمان خدایی سخن میگوید که تو به او عشق می ورزی. زندگی مشترک، تنهاهمخانه شدن نیست، همدل شدن است؛ و دل وقتی همصدا نباشد، سالها سقف وسفره وفرزند هم نمیتواند شکافش راپر کند.

آیه‌ی خدا روشن است: وَالطَّیِّبَاتُ لِلطَّیِّبِینَ وَالطَّیِّبُونَ لِلطَّیِّبَاتِ. پاکان برای پاکان‌ اند. این وعده‌ای‌ ست که هرگــــــــــز نمیشکند. تو اگر پاکی‌ ات را نگاه داری، همسفرت نیز ازهمان جنس خواهد بود. شاید دیرتر برسد، شایدراهت طولانیتر شود، اما چه باک؟ مگرگاهی نه این است که هرچه دیرتر بیاید، قدرش بیشتر دانسته میشود؟

خانواده ‌ات از سر دلسوزی میگویند «سخت نگیر»، اما آنها تنها ظاهرخاک را میبینند، نه جوانه‌ ای را که در دلش آرام آرام قد میکشد. تو اما به صدای خدا در درونت گوش کن، به آن شوق آرامی که هربار نام نماز و روزه را میشنوی، درقلبت روشن میشود. این چراغ هدایت توست، خاموشش نکن.

بگذار دیگران بگویند «نماز دلیل خوبی نیست»، بگذار مثال بیاورند از نمازخوان‌ هایی که دلشان با نوربیگانه بود. اما تومیدانی: نماز حقیقی، نشانه‌ی آن نوری‌ ست که اگر در دل باشد، همه‌ی زندگی را روشن میکند. تو دنبال نشانه‌ای ازنور میگردی، و این یعنی انتخابت از جنس آسمان است، نه ازجنس ترس وکمبود.

پس دربرابر خانواده‌، آرام و قاطع بگو: «من دلم میخواهد باکسی زندگی کنم که ایمانش همراهم باشد. اگر این نباشد، همه‌ی خوبیهای دیگر هم سایه‌ای بی‌ جان است.» بگذار بدانندکه این انتخابت، ریشه در لجاجت ندارد، درحقیقتی دارد که روحت آرامشش را تنهاآنجا می‌ یابد.

به یاد داشته باش: ایمان، یعنی دست خـــــدارا گرفتن وسط همه‌ی تردیدها. تو اگرهمین امروز، همین لحظه، با اطمینان در دل بگویی «خدایا من مطمئنم که همسر همدل و هم ‌باورم رابه وقت درست برایم میفرستی»، این اطمینان، نیرویی میشودکه تقدیر را به سمت خواسته‌ ات میکشد.

و روزی میرسد که خواهی دید، درست همانطور که آرزو داشتی، کسی کنارت ایستاده؛ کسی که وقت نماز، سجاده‌ اش راکنار تو پهن میکند، و در روزه‌ داری، خستگی‌ اش شیرین میشود ازاینکه هم قدم با تو برای خداست. آن روز، لبخندت پاسخی خواهد بود ب ِ همه‌ی شک‌ هایی که امروز شنیدی.

صبای نازنینم، راه تو روشن است. محکم بمان، چون خدا هیچ بنده‌ای را که برای او انتخاب میکند، ناامید نمیکند.

🪶 داداشت محسن