live | قانون هدایت به سمت خواسته ها

به نام خدا

آن‌چه من از این گام می‌فهمم این است:

– اعتقاد و ایمان به قوانین الهی و آن‌چه آموخته‌ام و پیروی از آنها و ابراز آنها، شجاعت زیادی می‌خواهد؛ به ویژه زمانی که اکثریت جامعه به سمت دیگری می‌روند و امکان تمسخر و استهزاء و تحقیر و توهین و سرکوب و موارد دیگر وجود دارد. پای‌مردی روی اصول در موقعیت‌های مختلف و از جمله در موقعیت‌های سخت و بسیار سخت، جسارت ناشی از استحکام ایمان به قوانین الهی را می‌خواهد و آزمون عمل به ایمان، در همین موارد خود را نشان می‌دهد.

– اکثر مردم به سمت دیگری می‌روند و همان نتایجی را به دست می‌آورند. من اگر نتایج دیگری را می‌خواهم باید راه متفاوتی را بروم. تغییر نتایج مستلزم تغییر راهبرد و عمل‌کرد است. اجرای قوانین الهی، نتایج خود را نشان داده و مقایسه راهبردها با مقایسه نتایج قابل ارزیابی است و داوری در انتخاب راهبرد درست، بر اساس نتایج ممکن است.

– کره خاکی، دنیای دوقطبی است و هر پدیده‌ای با ضد خودش شناخته می‌شود: خوبی و بدی، زشتی و زیبایی، کمی و زیادی، غم و شادی، تن‌درستی و بیماری، سردی و گرمی، تلخی و شیرینی، فراز و فرود، سختی و آسانی، سفتی و نرمی، فقر و ثروت، بی‌مهری و مهربانی، … . ذات زندگی روی کره خاکی، دوقطبی است و این حالت دوقطبی، خودش هم درجه‌بندی و کم و زیاد دارد: بیشتر و کمتر، بهتر و بدتر و … که با علامت صفتی تفصیلی «تر» شناخته می‌شود. در این جهان دوقطبی، قانون این است که من به سمت هر قطبی که «توجه» کنم؛ جذب می‌شوم و از جنس همان قطب را جذب می‌کنم.مفهوم «توجه» با مفهوم «خواسته» متفاوت است و الزاماً توجه من با خواسته من یکسان و منطبق نیست. اگر من به هر علتی به آن‌چه نمی‌خواهم توجه کنم (ولو به نیت ابراز مخالفت با آن‌چه نمی‌خواهم)، به سمت همان ناخواسته جذب خواهم شد. قانون الهی این است که خداوند من را همان سمتی هدایت و یاری می‌کند که توجه کرده‌ام و نه آن سمتی که مایلم و می‌خواهم. خواسته من باید با کانون توجهم هم‌جهت باشد و به عبارت دیگر، کانون توجه من باید در راستای خواسته من باشد و لاغیر. آن کسی که خداوند به او قدرت انتخاب هر یک از ین دو قطب را داده و نعمت توانایی تمرکز و توجه بر هر آن‌چه می‌خواهد را نیز به او داده است، من هستم. حق انتخاب و قدرت اراده برای تحقق موضوع انتخاب، قانون الهی است که به من به عنوان انسان یه عنوان اشرف مخلوقات داده شده تا آن‌چه را می‌خواهم با هدایت الهی بیافرینم و به سمت آن هدایت شوم.

– خداوند من را به جهتی که انتخاب و بر آن توجه می‌کنم، هدایت می‌کند و نه بر آن‌چه که من صرفاً می‌خواهم و دوست دارم. این که من بر آن‌چه می‌خواهم، توجه هم می‌کنم و کانون توجهم را بر آن گذاشته‌ام یا نه، از احساس من معلوم می‌شود. قلب من که جایگاه احساسات من است، به وسیله احساس من در هر لحظه به من می‌گوید که آیا بر خواسته‌ام تمرکز دارم یا بر ناخواسته‌ام. با این قطب‌نما می‌توانم کنترل افکار و ذهنم را در دست بگیرم و اعمالم را به سمت درست، یعنی به سمت خواسته‌ام هدایت کنم.

– اعمال و روش‌های من برای رسیدن به خواسته‌ام نیز باید به من احساس خوب بدهد. با بحث و مجادله و خشونت و خون‌ریزی و دزدی و ارعاب و ترس و سایر موارد از این دست که چیزی جز پشیمانی در پی ندارد؛ نمی‌توانم به خواسته‌ام برسم؛ زیرا استفاده از این روش‌ها، یعنی توجه به ناخواسته‌ها و احساس نامطلوب. باید به هر قیمتی ولو به قیمت تغییر موقعیتم، از ناخواسته‌ها و احساسات نامطلوب پرهیز کنم. این من نیستم که قرار است شرایط محیط یا دیگران را تغییر دهم؛ بلکه فقط به سمت افراد و شرایط و موقعیت‌های مطلوب جذب و هدایت خواهم شد. این من نیستم که با زور و قهر و غلبه، محیط دل‌خواه اطرافم را ایجاد کنم. جنگ با ناخواسته‌ها، یعنی جلب و جذب آنها در زندگی‌ام.

– جهان هرگز از حالت دوقطبی خارج نخواهد شد؛ زیرا فاسد می‌شود. این من هستم که باید انتخاب و عمل کنم و این انتخاب و عمل، یک امر همیشگی در تمام طول زندگی‌ام است. یا باید آگاهانه تسلیم این قانون شوم و به آن عمل کنم و یا این که به نقطه‌ای از پریشانی خواهم رسید که خسته و بی‌چاره شوم و آن‌گاه ایمان خواهم آورد و به خداوند خواهم گفت که من فقیر بر هر خیری هستم که از تو بر من برسد. من را هدایت کن!

– قانون جهان این است که تغییر زندگی من با تغییر من رخ می‌دهد. زندگی من، در دست من است: در افکار و اعمال و احساساتم. نه من کنترلی بر زندگی دیگران دارم و نه دیگران بر زندگی من. این من هستم که باید آن‌چه را می‌خواهم کسب کنم. این من هستم که باید بر ترس‌ها، نگرانی‌ها، وابستگی‌ها و اتکا به غیر خدا غلبه کنم و به خدا ایمان داشته باشم و اتکا کنم و خودم را مطابق آن‌چه می‌خواهم درست کنم تا به زندگی دل‌خواهم هدایت شوم. جهان، زود پاسخ می‌دهد؛ زیرا خداوند که منبع عشق است، سریع‌الجواب است.

– تمرکز بر زیبایی‌ها به معنای تجاهل یا انکار یا تحمل نازیبایی‌ها نیست؛ بلکه به معنای جذب آنها هر چند کم، به سمت خودم است تا به تدریج، زیبایی‌های بیشتری به من جذب شوند و جهان من پر از زیبایی شود و آن‌چه می‌خواهم بسیار زودتر از آن‌چه تصور می‌کنم رخ دهد. خداوندا در این مسیر فقط بر تو توکل می‌کنم و فقط از تو یاری می‌جویم. الهی آمین

با سپاس