live | باورهایی برای امکان پذیری آرزوها

تا کنون استاد ۱۵ لایو برگزار کرده و من در اکثر آنها حضور داشتم. هدف استاد از برگزاری لایو معرفی صفحه اینستاگرام و البته پاسخ دادن به سوالات دوستان است. اما من و مسلما تعداد زیادی از دوستان برداشت اشتباهی از این پرسش و پاسخها داریم. در نظر من وقتی استاد به سوال فردی پاسخ می دهد در واقع او را تایید و بقیه را رد می کند. مثل معلم یا مربی که روی چند شاگرد نخبه اش حساب کرده و به سوالات آنها پاسخ می دهد. می دانم که این از عزت نفس پایین نشات می گیرد. اما کنترل نجواها کار سختی است. یاد کودکی ام می افتم که چطور به راحتی از طرف همکلاسی ها، دوستان و خانواده نادیده گرفته می شدم. چطور به سوالات و حرفهایم می خندیدند یا اصلا به من توجهی نمی کردند. بعد من در ذهنم خودم را مسخره می کردم و می گفتم باز یک حرف چرت زدم و باعث تمسخر دیگران شدم. هر قدر بزرگتر شدم بیشتر باور کردم که من فقط چرت و پرت می گویم و حرفهایم ارزش توجه ندارند. بعد به یک دلقک تبدیل شدم که فقط نقش بازی می کند تا دیگران را بخنداند. نمی توانم جدی صحبت کنم و مرز بین جدی و شوخی بودن را گم کرده ام. الان هم در جامعه وقتی می خواهم صحبت کنم یا سوالی بپرسم این افکار شروع می شود که چرا می خواهی با سوالات و حرفهای بی ارزشت وقت دیگران را بگیری؟ بعد موقع صحبت کردن صدایم می لرزد و می ترسم طردم کنند. البته استادی که به ما داشتن عزت نفس را یاد می دهد نمی خواهد ما را تحقیر کند. اما این جهان است که به فرکانس من پاسخ می گوید. فرکانس فردی که نه خودش و نه کلماتش دیده نمی شوند. چون یک ماسک به صورتش زده و فقط دنبال راهی است که تایید دیگران را برای خودش بگیرد. البته الان خیلی عزت نفسم بالاتر رفته. اما هرچه بیشتر خودم را می شناسم بیشتر می فهمم که راه درازی برای رسیدن به عزت نفس بالا در پیش دارم.