live | باورهایی برای امکان پذیری آرزوها

به نام خدا

آن‌چه من از این گام می‌فهمم این است که تضادها و خواسته‌ها موتور حرکت ما هستند و ما از طریق آنها می‌توانیم بفهمیم که چه می‌خواهیم و با انرژی به سمت آنها حرکت کنیم. دیدن نعمت‌های خداوند نزد دیگران باید به ما احساس خوب، خوش‌حالی، تحسین و شکرگزاری بدهد و نه احساس حسرت یا حسادت یا نفرین. وجود نعمت نزد دیگران اثبات می‌کند که آن آرزوها و خواسته‌ها محقق‌شدنی است و اگر دیگری آن را دارد؛ من هم می‌توانم داشته باشم، زیرا خداوند بزرگ تبعیضی در آفرینش مخلوقات خود ایجاد نکرده است. پس علت نداشتن آن نعمت‌ها به من باز می‌گرد؛ ولی نه به ناتوانی یا بی‌لیاقتی من، بلکه به این علت که من در مدار آن نعمت‌ها قرار ندارم و باید روی باورهای خودم کار کنم تا مدارم را ارتقا دهم.

آرزوها را باید نوشت و به خاطر سپرد و برای رسیدن به آنها باورهای درست ساخت و تلاش کرد. اولین باور این است که من مسئولیت صد در صد زندگی‌ام را بر عهده دارم. این یک باور توحیدی است؛ زیرا اگر خداوند را باور داشته باشم، دیگر بقیه‌ای وجود ندارد تا من مسئولیت زندگی‌ و وضعیتم را به آنها منتسب کنم یا بسپارم. باور به این که دیگری مسئولیت زندگی من را بر عهده دارد و یا حتی خداوند مسئول نابسامانی زندگی من است، شرک محض است؛ زیرا در باطن خود پذیرفته‌ام که موجود دیگری به جز خداوند، قدرت تغییر و تعیین زندگی من را دارد، در حالی که خداوند می‌گوید که من اشرف مخلوقات هستم و قدرت آفرینش دارم و فقط کافی است که به اتکای خداوند و از خداوند بخواهم تا هر آن‌چه خواسته‌ام، محقق بشود. خداوند می‌گوید که از رگ گردن به من نزدیک‌تر است. گویی خداوند در من است و می‌گوید از من بخواه تا اجابت کنم تو را. البته که این خواستن باید واقعی و متکی بر ایمان راستین و بدن ذره‌ای تردید باشد و با اراده و عمل و پشتکار و مداومت در اقدام، چهره مادی به خود بگیرد؛ والّا هیچ خواسته‌ای از غیب نمی‌آید. خواسته‌ها، ساخته می‌شوند؛ زیرا انرژی از شکلی به شکل دیگر در می‌آید.

تعییر باورها با بی‌کار نشستن همراه نیست، بلکه همراه با عمل و کار و اقدام روی ایده‌ها و الهامات است. ایده‌هایی که اجرای آنهامتکی به هیچ عامل بیرونی مانند سرمایه و وام و شریک و تجهیزات نیست؛ بلکه فقط نیازمند اراده و ایمان تلاش مستمر در جهت تحقق ایده است. آن‌گاه به تدریج و گام به گام با عمل به ایده‌ها، وضعیت بهتر می‌شود و خواسته‌ها محقق می‌شوند و به سمت خواسته‌های بزرگ‌تر می‌روم.

خوش‌بختی یک ادراک است. خوش‌بختی با احساس خوب ایجاد می‌شود و وابسته به مال و مادیات یا تکرار لفظی «من احساس خوب دارم» یا تلقین یا هر چیز دیگری نیست؛ بلکه ناشی از آگاهی و درک است. احساس خوب، یک امر واقعی و درونی است که بدون درک درست جهان و آگاهی نسبت به خداوند به وجود نمی‌آید. ثروت و خوش‌بختی، «نتیجه» حال خوب است و نه «منشاء» حال خوب. هیچ‌کس با ثروت مادی صاحب احساس خوب نشده است و در عین حال، احساس خوب هم با فقر از بین نمی‌رود. حال خوب، حاصل ادراک خداوند و قوانین جهان است. ایمان دارم که با ادامه درست این راه، به حال خوب پایدار، تن‌درستی کامل، ثروت بی‌حساب، روابط انسانی عالی و معنویت عمیق خواهم رسید.

با سپاس