live | "توحید" و فعال کردن قدرت خلق درونی

به نام خدا

حمد و سپاس پروردگاری که منو هدایت کرد

سلام به استاد عباس منش و خانم شایسته و همه شما دوستان عزیز

من محسنم 38 ساله اهل اصفهان این اولین کامنت منه ، در حالی که سالهاست عضو این سایت هستم. من از اون دسته آدمایی بودم که کلا مخالف بود با این موضوعات و رسیدن به ته خط زندگی باعث شد عذابهام تموم بشه و روزهای خوبم شروع بشه. الان که دارم این متن رو می‌نویسم 54 روز از هدایت شدنم به مسیر آگاهی میگذره و باید بگم که لبریز از آرامشم و این آرامش برام قشنگ ترین چیز تو دنیاست.

نتیجه ی هدایت شدنم به این فایل استاد یه متن شد که تایپش میکنم ، چون حالا قلبم میگه که باید اینکارو انجام بدم :

*خدایا من تو رو هر روز و هر لحظه برای زندگیم انتخاب میکنم . خدایا من سال های سال بدون تو زندگی کردم . سالهای سال دنبال عشق و محبت می‌گشتم تو وجود آدم هایی که فکر میکردم چون دوستشون دارم منو دوست خواهند داشت . دنبال مرام و معرفت می‌گشتم توی رابطه با دوستام . و چشمم به دست آدم هایی بود که پولدار بودن و فکر میکردم رفت و آمد با اونا می‌تونه پول تو جیب من هم بکنه . ولی همه ی آدما ناامیدم کردن و چقدر کار خوبی کردن همه ی آدما …

خداوندا ، حالا بعد از گذشتن 38 سال از زندگیم و گذشتن54 روز از هدایت شدنم به این نتیجه رسیدم که عشق واقعیِ من تویی ، آرامش واقعی تویی ، و تمام احساس خوبی که سال ها نداشتم و دنبال یه ذره ازش می‌گشتم فقط و فقط و فقط تویی…

ته ته ته مرام و معرفت تویی و اونی که وقتی میگه «دوستت دارم» ، واقعی میگه ، فقط تویی ؛ چون وقتی به ته خط زندگیم رسیدم و همه ی زندگیمو از دست دادم و به افسردگی کامل رسیدم ، تو کنارم موندی و با چشمام دیدم که همه ی سال های بد گذشتمو جبران کردی …

تو این 54 روز ذکر شب و روزم شده :

پروردگارا سپاسگزارم

به این میگن رفیق ، به این میگن یار ، به این میگن ته مرام و معرفت ، به این میگن عشق و مهر و محبت و دوست داشتن … به این میگن قدرت

و من این رفیقو میخام و من خدایا تو رو میخام

*خدایا تو منو شفا دادی

*چنان آرامشی دارم که توی تمام سالهای زندگیم حتی یک درصدش رو هم تجربه نکرده بودم

*ذره ای نگرانی در من نیست و این از لطف بی نهایت توئه پروردگارم

*ذره ای غم و غصه در وجودم نیست ، در حالی که وقتی به سن 38 سالگی رسیدم یهو به خودم اومدم و دیدم کوهی از غم روی شونه هام سنگینی میکنه؛

و تو و فقط تو نجاتم دادی و نزاشتی این سنگینی ها منو بشکنه …

سالهای سال عاشق همه بودم جز خودم . سالها به همه کمک کردم جز خودم. سالهای سال دیگران مهم بودند و من اصلا مهم نبودم . سالهای سال تو قلبم صدام می‌زدی و من نمی‌فهمیدم …

و اونقدر رفتم و رفتم تا به ته خط رسیدم و همه ی امیدهام ناامید شد و همه رفتند و من موندم و تاریکی مطلق … و تو دل سخت ترین و تلخ ترین و تاریک ترین دوران زندگیم فقط این جمله به ذهنم رسید :

خدایا حالا دیگه فقط تو رو دارم

همه ی درهای امید به روم بسته شد ، همه ی امیدهام ناامید شد و همه رفتند و همه چیز از دست رفت و فقط یه دونه در موند و یه دونه امید…

فقط تو موندی و تمام امیدم به تو بود

خلاصه که بدترین و تلخ ترین و تاریک ترین روزهای زندگیم ، بزرگترین و زیباترین و بهترین هدیه ی زندگیمو بهم داد و خدایا، تو رو پیدا کردم

من گمشده ای رو پیدا کردم که سالهای سال توی کوچه و خیابون در به در دنبالش می‌گشتم

و عشقی رو پیدا کردم که دوری ازش سخت و تلخ و عذاب آور و غم انگیز بود

من تو رو پیدا کردم و به نهایت آرزوم رسیدم

و حالا می‌خوام اعتراف کنم که:

هیچ عشقی واقعی تر از تو نیست و هیچ یاری وفادار تر از تو نیست و هیچ رابطه ای خوشکل تر از رابطه با تو نیست و بی نهایت ازت ممنونم که منو به گمشده ای رسوندی که اکثر آدمهای دنیا در به در دنبالش میگردن

و حالا احساس میکنم که بسیار خوشبختم