live | "توحید" و فعال کردن قدرت خلق درونی

به نام خدا؛

آن‌چه من از این گام می‌فهمم، قبول مطلق و بی قید و شرط مسئولیت خودم در برابر خودم است؛ این مسئولیت دو جنبه دارد: یکی جنبه سلبی، بدین معنا که هیچ عاملی، مطلقاً هیچ عاملی به جز خودم را «علت» وضعیت فعلی خودم ندانم؛ والّا با تشریح خانواده، دوستان، شرایط اقتصادی و اجتماعی، سن و سال، ملیّت، بیماری، و حتی خدا به عنوان علت نابسامانی‌های زندگی‌ام، دچار فرافکنی و فرار از مسئولیت شده‌ام. دیگری جنبه ایجابی است، بدین معنا که هیچ عاملی بجز «خود من» نمی‌تواند شرایط وضعیت «زندگی من» را تغییر دهد و من حق ندارم برای تغییر شرایط زندگی‌ام به تغییر دیگران یا کمک دیگران، یا تغییر مکان و غیره به عنوان پیش‌شرط یا مقدمه یا لازمه تغییر زندگی‌ام استناد کنم.

به نظرم، قبول مسئولیت مطلق من در برابر خودم، صرف نظر از آن‌چه در دنیای اطراف من وجود دارد و صرف نظر از اعمال و رفتار دیگران، یکی از آثار اصل توحید است؛ زیرا خداوند انسان‌ها را آزاد به دنیا آورده و هر انسانی را حاکم مطلق و بی قید شرط زندگی خود قرار داده است. قبول توحید و یگانگی خداوند به عنوان تنها قدرت جهان هستی، نمی‌تواند همراه با قبول این امر باشد که یک انسان درتعیین زندگی خود و سرنوشت خود، تابع فرد یا گروه یا اوضاع و احوال و یا هر عامل دیگری باشد. این امر به معنای انکار جامعه و روباط اجتماعی نیست؛ بلکه به معنای نقش تعیین‌کننده و مطالق من در تعیین زندگی شخص من است. قدرت هر یک از ما انسان‌ها، ناشی از قدرتی است که خداوند به هر یک از ما به عنوان اشرف مخلوقات داده تا زندگی خود را آن طور که می‌فهمیم و می‌خواهیم، خوب یا بد، زیبا یا زشت، فقیر یا غنی، … بسازیم. ما به حکم خداوند، معمار زندگی و سرنوشت خود هستیم و اگر قرار باشد حکم خداوند در اعطای زندگی آزاد و تعیین سرنوشت‌مان، منوط یا تحت تاثیر هر عامل دیگری باشد، در حقیقت یگانگی خدا را رد و قدرت‌ یا قدرت‌های دیگر در عرض قدرت خدا را پذیرفته‌ایم. به همین علت، قبول مسئولیت مطلق من در برابر زندگی خودم، اثر اعتقاد قلبی من به یگانگی خداوند است و لاغیر و هر آن‌چه که من بخواهم، آگاهانه یا ناآگاهانه، در زندگی من رخ خواهد داد. پس باید با قبول این مسئولیت، مراقب افکار و احساسات و کنترل ذهن خودم باشم و بجای آن که فرمان زندگی‌ام را به دست مردم و شرایط و اتفاقاتی بسپارم که هیچ کنترلی روی آنها ندارم و به سوی ناکجاآباد برده خواهم شد، خودم آگاهانه پشت فرمان زندگی‌ام بنشینم و هدایت زندگی‌ام را به دست بگیرم.

آزادی، بدون مسئولیت، معنا ندارد. به همین علت، «آزادی» کامل من در تعیین زندگی‌ام، متضمن قبول مطلق «مسئولیت» خودم است.

سپاسگزارم