سریال زندگی در بهشت | قسمت 101 - صفحه 23 (به ترتیب امتیاز)

به نام خدای مهربان

سلام و احترام و عشق و سپاس به استاد عباسمنش و مریم خانم شایسته که سرشار از سخاوت هستید سرشار از عشق هستید

و سلام به دوستان هم فرکانسی عزیزم

توی کامنت قبلی نوشتم که چی شد الان توی این فایل هستم. در حال حاضر که این کامنت رو می نویسم صفحه 10 از کامنتها هستم، همون حسی که هممون میدونیم و تجربه اش می کنیم بهم گفت که خوندن کامنتها رو متوقف کن و کامنت بنویس. که توی ذهنم گفتم نه بزار تا صفحه اول بخونم بعد مینویسم که دیدم احساس دلشوره و غم بهم دست دادو گفت بنویس بعدش بشین تا صفحه اول بخون و منم بله گفتم و با احساس خوب و آرامش شروع کردم، چون تا اینجای مسیر دیدم که هروقت به حرفاش گوش میدم و به حسم اعتماد میکنم نتیجش میشه احساس خوب خداروشکر. از آمیتیس دوست هم فرکانسی سپاسگزارم که فایل استاد رو توی چند پارت به نوشتار تبدیل کردن و من کامل خوندم(چند سال پیش این فایلو گوش داده بودم ولی الان درکش کردم)، و بقیه دوستان که وقت گذاشتن و کامنت نوشتن و از خوندن کامنتهاشون و تجربه هاشون یاد گرفتم. با مرور گذشته فهمیدم که من هروقت کنجکاو بودم و به این حس اعتماد کردم باعث شده که ترسم کنار بره، احساس عدم توانایی کنار بره، و به جاش احساسات خوب و قشنگ اومده، و یاد گرفتن و تجربه ی چیزهای جدید و هروقت به کنجکاوی اعتماد نکردم احساس عدم توانایی و ترس و عدم لیاقت بهم دست داده. همیشه برام اینطوری بوده که یه چیز مبهم مثل باز کردن و تعمیر یک دستگاه جدید ساخت آلمان، ترکیه، یا ایتالیا (دستگاههای ایرانی چون زیادن و همه جا هستن ساده شدن)، با نجوا هایی همراه بوده از ترس، از اینکه نتونم مشکلشو پیدا کنم یا حتی نتونم راه و روش باز و بسته کردن قطعاتشو پیدا کنم و ضایع بشم! اما با اعتماد به حس کنجکاوی و لذت بردن ازش و همچنین گذاشتن تمرکز و فکر کردن روی اون کار و پرسیدن سوال های خوب از خودم راهها نشون داده شده و بعد از انجام اون کار احساس توانایی، لیاقت، ارزشمندی و رضایت از خودم بهم دست داده. هروقت توی ذهنم چیزی رو تجسم کردم از جنس همون تخیل و تجسم برام اتفاق افتاده و ربطی نداشته به اینکه در مورد یه چیز خوب تخیل کردم یا یه چیز بد! الان که نگاه میکنم میبینم که قدرت تخیل و تجسم بالایی دارم و در گذشته به صورت ناخوداگاه و عدم آگاهی از اینکه تجسمات و تخیلات به واقعیت تبدیل میشن، ساعت ها به ناخواسته ها و اتفاقی که خوشایندم نبود و خواسته اصلی من نبوده فکر میکردم و تصویر سازی میکردم و همشون هم اتفاق افتادن بعضی هاشون دقیقا همونطوری که تجسم کردم و تک و توک هم بسیار بسیار نزدیک به تجسمم. از وقتی که فهمیدم تجسم به واقعیت تبدیل میشه و پشت تجسم کردن من کلی چیز هست مثل افکار و باورها و… جهاد اکبر برای تغییر رو شروع کردم، که کار سختیه، تغییر باورها، تغییر افکار، کنترل ذهن، تغییر رفتار، سپاسگزار بودن… برای همین اسمش جهاد اکبرِ :)

در گذشته از اینکه دچار اشتباه بشم وارد کارای جدید یا چالش جدید نمیشدم(الان خداروصدهزار مرتبه شکر خیلی تغییر کردم و توی اکثر مواقع چیزی باشه بگن نمیشه یا تو بلد نیستی یا ولش کن همونو میرم تو دلش و انجامش میدم بدون ترس از اشتباه کردن) به خاطر باورهای غلطی که از سمت خانواده و مدرسه و جامعه که خودشونم درگیرشن بهم القا شده بود که انسان نباید اشتباه کنه! در صورتی که با اشتباه تجربه بدست میاد راههای جدید نشون داده میشه و الان که نگاه میکنم میبینم که اشتباهات گذشته برام درس شده و تجربه و چقدر باعث رشد و پیشرفت و ارتقا شخصیت و مهارت آدم میشه. همه ی فایل های استاد یه چیزو میگن و اون داشتن احساس خوبِ و به یک قانون مرجع ختم میشن: ما در هر لحظه در حال ارسال فرکانس هستیم چه اونو بپذیریم چه نپذیریم این قانون هستیه مثل قانون جاذبه چه باورش کنیم چه نکنیم همیشه هست و کارشو میکنه، داشتن احساس خوب با تمرکز و توجه به چیزهایی که حالمونو و احساسمونو خوب میکنه، با سپاسگزاری، توانایی دیدن امکانات کنونی، استاد میفرمایند که همیشه در بدترین شرایط در قعر ذلت هم چیزهایی هستن که آدم سپاسگزارشون باشه و به احساس خوب برسه. احساس خوب یعنی در لحظه حال زندگی کردن، یعنی ایمان داشتن به غیب، یعنی نه غمی باشه نه ترسی، یعنی بسپر به الله، به رب، به مالک که هدایت میکنه از مبدا تا مقصد، به رزاق که هم غنیِ و هم وهابِ، که بسیار مدیر تر از مغز ماست، بسیار آگاه تر از ماست بر احوالمون و شرایطمون و خواسته مون، همان ربی که به زکریا فرزندی صالح عطا کرد با اینکه زکریا پیر و فرتوت بود و همسرش نازا، همچین رب قادری داریم، همون کسی که موسی رو هادی و حافظ بود، در مورد تمرکز به لحظه حال خیام میفرمایند:

از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن

فردا که نیامدست فریاد مکن

برنامده و گذشته بنیاد مکن

حالی خوش باش و عمر بر باد مکن

با تقدیم عشق و احترام و سپاس فراوان به استاد عباسمنش و مریم خانم شایسته

با آرزوی سلامتی، ثروت و سعادت برای همه

دوستتون دارم