سریال زندگی در بهشت | قسمت 76 - صفحه 5 (به ترتیب امتیاز)

به نام الله یــکـتا

سلام به استاد عزیز و ارزشمندم و مریم بانو شایسته مهربانم و همه اهالی این بهشت زیبا

خداروشکر میکنم یکبار دیگه اینجام، یکبار دیگه فرصت زندگی کردن دارم و از خواب بیدار شدم.خدای مهربانم شکرت که اینقدر صبوری و هر روز به من فرصت دوباره ایی میدی تا از نــو با فرکانس ها و انتخاب هایم خلق کنم هرآنچه میخواهم.خدای مهربانم سپاسگزارم که قدرت خلق زندگی منو به من دادی.

■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■

سریال زندگی در بهشت قسمت 76 اُم

این قسمت با دیدن منظره زیبای کلبه چوبی روی دریاچه شروع میشه و دریاچه زیبا رو میبینیم و صدای مریم جان که میــگه یک صبح فوق العاده توی بهشت شروع شده و امرو یک اتفاق جالب برای جوجه ها داره میفته.

امروز ساختمان جوجه ها رو به این دژ نفوذناپذیر(دژ فنسی که خونشون توی اون دژ مستقر کردین.) منتقل کردین که از دست گرگ و روباه ها در این طبیعت در امان باشند. جوجه هایی که تازه چند روزه به دنیا اومدن.

به به بوی کاج میده و هنوز از دیشب تا حالا کمتر جوجه ها خراب کاری کردن و بوی گند نمیده.

واقعا سپاسگزارم مریم جان برای تک تک لحظاتی که به ذهنت میزد و ایده هایی که برای فیلمبرداری اجرا کردی. اینکه میخوای در خونه جوجه ها رو برای اولین بار صبح باز کنی و از روی پله ها بیان پایین، و ما هم این تصاویر جالب رو باهاتون ببینیم. واقعا چقدر این ایده ها و فیلمبرداری هاتون رو قدر دان ترم منــی که با زندگی در بهشت و سفر به دورآمریکا(این دفترچه های عملی آموزش های استاد و شما زندگی کردم و الان که دارم سعی میکنم از آگاهی های این دوره ها استفاده کنم بیشتر و بیشتر دلیل رفتارها و نتایج و الگوها و باورهای مرتبطش رو میبینم.

این عادت هایی که زندگی شما و استاد جان از کجا به کجا تغییر داد و همیشه هم در حال بهبود و صعود و پیشرفت هستید و هیچ وقت متوقف نمیشین چون عادت های سازنده و اصــلی رو در خودتون پرورش دادید، چون جهاد اکـبـری برای تغییر شخصیت و ایجاد عادت های خوب و قدرتمندکننده در خودتون ایجاد کردید که اصلا اگر اتفاق خوب و پیشرفتی اتفاق نیفته باید تعجب کنیم که کجا راه اتفاقات خوب مسدود شده یا کجا کم کاری یا اختلالی ایجاد شده یا کجا از مسیر هم جهت با جریان خدا و هدایت هاش منحرف شدین. و به قول استاد جان مایــی که داریم روی خودمون هر روز کار میکنیم اگر به اندازه یک اپسیلون، به اندازه یک سر سوزن منحرف بشیم و از مسیر منحرف میشیم سریع تر متوجه میشیم اگر حواس مون به نشانه ها و هدایت ها باز باشه و قلب مون رو، چشم مون رو باز نگه داریم و الان زندگی برای شما عزیزانم اینجوریه. برای منم اینجوری شده اما بعضی وقتــا گیج میزنم وقتی میخوام دریابــم که ضمیـر خودســرم کجاها منحرف شده و خودسَـر بازی در آورده یکم گیج و سردرگم میشم یا قفل میشم. البته الان خیلی بهتر از قبل شدمـا اما باید این قسمت وجودم رو هم تکاملی بهبودش بدم تا قفل نشم.

مثلا من از خودم تشکر میکنم که خیلی این سری که مامانم اینا اومدن تونستم کنترل کنم و کمتر واکنشی یا مثل قبل خودم عمل کردم و سعس کردم بیشتر سرم توی زندگی خودم باشه و هـربار به خودم یادآوری کنم هر کسی هرجایـی هست جای درستش هست حتــی پدر و مادر منی که می دیدم که چقدر درد داشتن، چقدر رفتارهایی رو داشتن که کار رو برای خودشون سخت کنن. چقدر تمایل داشتن مثل قبل خودشون باشن و ترس و محدودیت های فکری شون اجازه نمیداد کار رو فراتـر بگذارند. و من سعی میکردم فقط ببیـنم و یادم بیاد بابا منم بچه همونا هستم و قطعا که منم در ته افکار و ناخودآگاه اینا شباهت های زیادی دارم و اصلا بخشی از خودم رو در لایه های پنهان خودم هست رو دیدم. اینکه مامان قشنگم وقتی از همون روز رسید خونه ما، بخاطر درد سیاتیک و یکسری از علائمی که من میدیدم که نشانه های دیابت بود از بیماری هایی داشت رنج میبرد و تحمل میکرد و میگفت خوبم. اینکه درد داشت و قرار بود چند روز استراحت مطلق باشه و دراز بکشه تا اجازه بده طبق تجربه همسرم که قبلا ایشون هم درد سیاتیک و دیسک کمر داشتن عمل کنه و یکم گوش میداد باز دوباره کار خودشو میکرد، دمنوش ها و عسل های مثلا درمانی خودشو میخورد و کلا تمایل داشت بازم همون عادت ها رو پیش ببره.

ایشون تمایل داشت بازم حواسـش به همه باشه به جز خودش، البته خیلی خیلی بهتر شده اما بازم اونجوری که باید استراحت و مراقب کافی از خودش نداشت. حتی همسرم میخواست کمکش کنه تا کم کم ایشون بره در حالت چربی سوزی و به شیوه قانون سلامتی ریشه ایی تر نه یک درد بلکه کلی از مسائلش درمان بـشه اما چه کنیم که ایشون آماده نبود و ایشون یکبار گفت و دوبار گفت دید بازم داره کار خودشو میکنه و بخاطر باورهای کمبود و محدودکننده خودش حاضر شد کار رو برای خودش سخت کنه و گرنه که حدود سه هفته اینجا مهمان ما بودن و ما هم که متخصص شیوه و سبک زندگی به قانون سلامتی بودیم و اصلا الگوی واضح بودیم براشون، هربار هم که مشهد رفتیم آشپزی منو و مدل غذا خوردن های ما رو دیده بود و ظاهر قضیه رو دیده بود اما امان از باورهای محدودکننده… واقعا که هر کسی اگر آماده نباشه شما نزدیک ترین فرد باش، شما اصلا همه چی در اختیار بگذار آماده نباشه فایده نداره. کسی که مدارش فاصله داشته باشه با چیزی که هست جهان هم حتی بهش اجازه نمیده و شرای طو موقعیت هایی پیش میاد یا افکاری پیش میاد(مثلا فکر کنم شاید موذب بود که خودش همه اش هر روز برای نیم کیلو گوشت بزاریم، یااین تفکر سمـی که خیلی از اطرافیان مون منو همسرم شنیدیم که میگن همه چیز نعمت های خداست چرا نخوریم، کم بخور همه چـی بخور…آخه من جز سکوت چیزی نداشتم و جز شاهد دیدن رنج و درد کشدینش چیزی نداشتم.) فقط باید ایمان خودمو قوی تر میکردم که یادم باشه هرکسـی هرجایی هست جای درستشه تو هرگز توانایی تغییر هیچکس رو نداری، تو هرگز قادر به کمک کردن به کسی که نمیخواد تغییر کنه، آماده تغییر نیست و فاصله فرکانسی و مداری اش با اون آگاهی ها زیاده تو قدرت تغییر فکر و زندگی و حال اونـو نداری. من فقط این روزا کاملا در هر روز در کنترل ذهن بودم و شاهد درد کشیدن هاشون بودم و چقدر فردی که آگاه میشه به یکسری مسائل و میدونه راه چیه اصل و ریشه کجاست و حتی شاید یکجاهایی داد زده گفته و بعد میبنینه بعد چند ماه و چندسال اون اتفاق هایی که باید نیم افتاد افتاده و شاهد دردها و رنج ها میشه سخته. واقعا سخت بود واقعا الان که یادم میاد بیشتر و بیشتر میخوام روی خودم کار کنم که فقط نتایجم چنان قوی بشه یا اینقدر ازشون دور و دورتر بشم که شاهد درد کشیدن هاشون نباشم یا اینقدر تاثیرگذار بشم براشون که بخوان که تغییر کنن و اساسی بفهمن بابا جان این روش تغذیه پدرتون رو یواش یواش درآورده این راه ها و دمنوش ها فقط آشغال زیر مبل کردن هست. یا پدرم که مجبور بود هر روز قرص بخوره. خداروشکر وقتی قلبـش مشکل خورده بود من اونجا نبودم که شاهد این همه درد باشم و فقط شنیدم که آنژیو کرده و اصلا خیلی وارد جزئیات نشدم و این روزا توی حرف هاشون متوجه شدم تو رگ های قلبش نمیدونم کجا یک فنـری گذاشتن که اصطلاحا میگن بالن زدن تا باز نگه دارند و بخاطر اون جسم خارجی رسوب نگیره یا مسیرش بیشتر مسدود نشه مجبوره هر روز قرص بخوره. وای که چقدر ما آدم ها به خودمون ظلم میکنیم. وای که چقدر تشخیص اصل از فرع در این همه اطلاعات ضد و نقیص گیج کننده میشه و چقدر راه رو گم میکنیم و چقدر میتونیم ما آدم ها بخاطر ترس ها و شرک هامون راه رو اشتباه بریم و زندگی رو برای خودمون سخت کنیم.

خلاصه که از جمعه که برگشتن و فقط برادر کوچیکترم پیش ما مونده دارم به این چند روز و چیزهایی که دیدم و کارهایی که کردم فکر میکنم. واقعا میخوام که قوی تر باشم. واقعا از خدا میخوام راه نشانم بده تا اینقدر قوی و قوی تر بشم که اگر اونی که قراره از من تاثیر بگیره خودش بیاد سمــتم.

آها یک اتفاق جالب دیگه اینکه همین پنجشنبه گذشته بخاطر مامانم منم باهاشون رفتم قم. میخواست بره زیارت حرم حضرت معصومه. طبق همون اعتقادات خودش. وای که چقدر اونجا شرک دیدم چقدر اونجا آدم های معلول ذهنی دیدم که اصلا فکر نمیکنن این کارهـا یعنی چی. اصلا بت مگر فقط ما زمان عرب های زمان جاهلیت بوده ما توی کشور مثلا اسلامی مون بتخانه زیاد داریم و آدم هایی که به اسم دین و خدا و واسطه قرار دادن اصــل رو ول کردن قدرت رو دادن دست حضرت ها و امام ها امامزاده ها…اصلا درد کشیدم وقتی شاهد این چیزها بودم اما هر بار به خودم میگفتم فهیمه معماری رو ببین چقدر زیباست. هربار می دیدم که ناخواسته چقدر راحت وارد مسیر صف چسبیدن به ضریح شدم و فقط از زیبایی هاش عکس گرفتم و چقدر دیدم ملت فکر میکنن هرچقدر بیشتر زجه بزنن دعاشون بیشتر برآورده میشه و صداشون بیشتر شنیده میشه. وای که چقدر ما خدا رو بد بهمون شناساندن، چقدر ما خدا و تنها قدرت جهان رو بدجوری درک کردیم.

خلاصه اونجا هم کنترل ذهن فراوان در فراوان داشتم. فقط سعی میکردم نکات مثبت رو ببینم. فقط سعی میکردم در لحظه باشم. حتی توی حیاط یک خانمی بهم گفت چادر رنگی که به من دادن قدش کوتاهه میشه چادرتون رو با من عوض کنین و بدون اینکه ببین چقدره و چطوریه عوض کردم. وای که چقدر خنده دار بود چادره. اصلا چادر برای قد یک دختر ده ساله و ابتدایی نهایت خوب بود و یک کش محکمی هم داشت که اصلا من چادرم رو انداختم روی شانه هام و مثل شنل شد برام…یعنی قیافه ام رو تصور میکردم خودم برای خودم سوژه خنده بودم. چقدر فراوانی و زیبایی دیدم. معماری اون سازه حرم حضرت معصومه رو دیدم.(هرچند به حرم امام رضا نمیرسه ولی انصافا خیلی زیبا بود و لذت بردم و اصلا انگار رفته بودم موزه هنرهای معماری و رنگ شناسی و ترکیب رنگ…)چقدر عکس های قشنگ گرفتم چقدر با مامان بابام عکس های یادگاری زیبا ثبت کردم و لذت بردیم.چقدر خوشحال بودم که با مامانم همراه شدم و دلیل رفتنم متفاوت بود اما واقعا سعی کردم در عین ناهماهنگی هماهنگی ایجاد کنم و لذت ببرم و فقط ذهنم رو کنترل کنم و فقط و فقط به نکات مثبت خادم ها و آدم ها و محیط توجه کنم. خداروشکر تا حد خوبی موفق بودم و موقع خروج هم یک نورطلایی روی یک در زیبا و بزرگ تابیده بود و دلم میخواست سه تایی عکس بگیریم و یکنفر رو ازش درخواست کردم و اومد ازمون عکس گرفت اونم چه کسی بود یک عروس خانم با چادر و روسری سفید کرمی زیبا و چهره زیبا از ما یک عکس زیبا گرفت.

حالا آخرش جالب شد ماشین که نداشتیم میخواستیم اگر شد با اسنپ دربست برگردیم خونه، که هم مامانم اذیت نشه و پاش دوباره درد نگیره اما بخاطراینکه میخواستن سوهان هم بخرن رفتیم و رفتیم کلا برنامه عوض شد و با قطار برگشتیم که اونم با تمام بلیط پیدا نشدن شد که بریم و سوار شدیم خداروشکر.

حالا سه تایی نشستیم مامان و بابام با هم یکجا نشستن و من صندلی جلویی اونا کنار یک دختر خانمی بنام مصومه که مثل خودم دهه شصتی بود. توی کل مسیر چه حرف هایی زدیم و چقدر نشانه ها من برای اون بودم و اون برای من. چقدر تشابه داشتیم و علاقه هامون شبیه به هم بود و چقدر لازم داشتم یک چیزایی رو من از اون بشنوم تا قدردان تر بشم و حواسم رو بیشتر جمع کنم(مثلا ایشون روده بزرگ گفت نداره و بخاطر سرطان عمل کرده ویکسری مسائل سلامتی و …) و چقدر اون خوشحال بود و کلی کیف کرد با من….که آخرش هم شماره ام رو گرفت و گفتم اگر خواستی تلگرام پیام بده من لینک سایت استادم رو برات میفرستم. من اصلا اسم شما رو استاد نگفتم فقط گفتم چه جالب منم نقطه ضعفم توی روده ام هست و سندروم متابلوسیم روده داشتم و با یک دوره و تغییر سبک تغذیه درمان شدم و براش جالب بود. براش جالب بود گفتم با این شیوه خیلی بیماری ها رفع شده همسر خودم دیابت داشت، مشکل فشار خون و چربی خون و … داشت رفع شد و ….

حالا من اونجا کنار این دخترخانم نشستم در یک واگن ساکت و خوب

حالا مامان و بابای بنده خدای من مجبور شدن همون اول حرکت جاشون رو عوض کنن چون شماره صندلی یک خانمی با همراهش اومد گفت این شماره صندلی ماست و رفتن یکجایی نشستن که آخر سفر مامان و بابام گفتن چقدر شلوغ بود چقدر سروصدا بود. اصلا اینــو چی باید بگم. هرکسی نان باورهای خودشو میخوره. نمیخوام بگم من خوبم اما قطعا جهان بلده هرکسی کنار چه کسی بین این همه مسافر هماهنگ کنه تا بشینه و اینقدر نشانه بشن برای هم، و جوری حرف بزنیم که من واقعا نفهیمدم ای دوساعت چطوری گذشت و بعد مامان بابای طفلکی من براشون مسیر برگشت سخت و شلوغ گذشت…این خاطره و اتفاقات رو خواستم خلاصه بنویسم تا یادم باشه که هر کسی هرجایی هست جای درستشه… و خداوند چقدر سریع الاجبابه است و چقدر اسان شدن برای اسانی ها خوبه. سه تا همسفر از یک خانواده میتونن دوتا سفر متفاوت و دوساعت متفاوت از یک مسیر یکسان رو داشته باشند و خدا چقدر کارش درستـه. خدا چقدر پاداش دهنده سریع هست. و میدونم خدا پاداش کنترل ذهن های منو داد و چقدر خدا سریع الاجبابه است…چقدر چقدر چقدر….

خدایا شکرت برای این لحظه

خدایا شکرت برای یاداوری اتفاقاتی که منو قوی تر میکنه برای ادامه مسیر…

خدایا شکرت برای اینکه رسیدم به قسمت 76 هر چند یکم اونجوری که باید در استمرار و اون تعهدم تداخل هایی وارد شد. اما اگر امروز تا شب جلسه 77 رو هم ببینم و بنویسم فردا دوباره با خودم بی حاب میشم و خوشحالم این مونتوم مثبت رو قطع نکردم. هر چند دقیق و همیشه سر یک وقت خاص نبوده. اما اصل رو چسبیدم ک فکر کنم دارم درست اصل رو تشخیص میدم….برم که اومدم مثلا چند خط از دیدن این قسمت بنویسم اصلا از دیدن این جوجه ها پرت شدم و به آخر فایل و تعویض پمپ آب نرسیدم…

خدایا شکرت که همواره منو هداین میکنی…