توانایی کنترل ذهن

سلام آیدای عزیز

این چندروزه که دارم کامنت هاتونو میخونم. همش با خودم میگفتم چقدر آیدا خانوم عالی یاد گرفته قانون رو. چقدر بارها قانونو در قالب کامنت، یا چندین و چند فایل متنی در لپتاپش جمع اوری کرده و مدام می نویسه، این حجم از نوشتن چه باوری پشتشه، چطوری مینویسه اخه ؟(چون من خودم میام روی کاغذ تمرین کنم و در واقع یادبگیرم چطور با خدا صحبت کنم و صداشو بشنوم واضح، یه خط می نویسم جونم بالا میاد، توی مغزم سکوت کامل حکم فرماست. هیچی تو ذهنم نمیاد بنویسم )پس جریان چیه؟ ایدا چطور اینطوری این حجم از آگاهی هایی که مثل جواهر هستند از درونش می جوشه و تاابد میتونه بنویسه و اکاهی های عمیقتری رو درک کنه. تا اینکه دیشب فهمیدم من کلا راه رو اشتباه می رفتم. دیدم شما دقیقا کار درست رو انجام دادی، یعنی به فایلهای استاد، به دوره هاشون دقیقا طوری نگاه کردی که انگار سر یک کلاس واقعی در دانشگاه نشستی، استاد روبروته و قراره هرجلسه از مباحثی که درس داده شده، امتحان بگیره. چاره ای نداری جز اینکه هرجوری شده مباحث تدریس شده رو با هرروشی که میتونی،یاد بگیری. باید مفاهیم رو عالی حک کنی توی ذهنت چون میخوای با نمره ی خوب این واحد رو پس کنی. حالا چه موضوع درس رو قبولش داشته باشی یا نداشته باشی. چه دوستش داشته باشی یا نداشته باشی، آقا باید یادش بگیری بی چون و چرا!دانسته های قبلیت رو بریزی دور و ظرف مغزت رو خالی کنی تا اکاهی های جدید رو دریافت کنی.توی امتحان عملی اون کلاس هم دقیقا باید همون جوری که استاد توی کلاس تدریس کرده و ازت خواسته پروژه هارو انجام بدی و به نتیجه برسی. توی اون امتحان هرکز نمیتونی تقلب کنی و نتیجه بگیری،چون دوربین روته، دوتا مراقب هم دورت دارند قدم می زنند، پروژه هارو نمیتونی بدی یک نفر دیگه برات بیرون از خودت انجام بده(توصل به این و اون برای پادرمیونی و و حتی درخواست کمک از غیر خدا برای اینکه به جات کار رو انجام بدن ) فقط خودتی و خودت. اون پروژه ای که باید در امتحان عملی ارائه بدی، فقط از روش دنبال کردن دقیق و به ترتیب دستورالعمل ها ی یک الگوریتم ثابت (قوانین ثابت جهان و رعایت تکامل)که اول ترم استاد در اختیارت گذاشته به جواب درست میرسه. انگار که باید یه مدار الکترونیکی رو ببندی که یه سری کارهای مشخص رو در اخر نشونت بده اما مثلا سه تا از چراغ هاش در اخر کار هرکاری میکنی خاموش می مونه. و هی از خودت میپرسی بابا من که همه چیو بستم چرا بغل دستیم همه ی چراغ های مدارش روشن شده و جواب کرفته با اینکه از من هم دیرتر رسید به جلسه ی امتحان،ولی من هنوز گیره این چراغ هام . بعد میای اینبار دستورالعمل رو بند به بند از همون بند اول که میکه به این ابزارها نیاز دارید، عین متن استادت مو به مو اجرا میکنی، متوجه گذر زمان نمیشی چون هرلحظه حواست به اینه که چیزی رو از قلم نندازی، و درست وقتی میبینی به قدم اخر رسیدی، تمام چراغهای مدارت روشن میشه و تو می فهمی اگه تک به تک اون مراحل رو درست اون طوری که بهت تدریس شده دنبال نمی کردی و نمیفهمیدی، هرکز به نتیجه ی مطلوب نمی رسیدی. اینجاست که اهمیت پله پله رشد کردنو می فهمی.بعد استادت بهت یه بیست خوشگل میده و میگه تو شاگرد اول کلاس منی، جایزه عالی هم بهت میده. همکلاسی های دیگه ت که هرکدوم با روش خودشون تا یه مراحلی از کار رو پیش رفتند با حسرت بهت نگاه می کنند بعضیا میکن خدا شانس بده، اینم خدا براش خواسته و نمره گرفته و گرنه من الان سه ترمه دارم این کلاسو می گیرم و پس نمی شه. یکی دیکه میکه بگذار منم مثل ایدا بیام نکات مهم کلاس رو یادداشت کنم شاید پاس کردم(روش من:تازگی ها خودمو مقید کردم هر فایلی گوش میدم در کامنتی جداکانه فقط نکات مهمی که استاد ذکر کردند رو لیست کنم که بعدها مرورشون کنم سریعتر اینو ادامه میدم ولی ختما کامنت از درک دقیق خودم رو هم خواهم نوشت و قوانین رو مرور خواهم کرد). اما از اون بین چند نفر که واقعا احساس عجز و ناتوانی در درک مشکل کارشون دارند میان جلو و ازت میخوان که کمکشون کنی، به قول انریکایی ها بهت میکن

You’ve got the brain!

به ما ها که اندازه ی تو باهوش نیستیم بگو چیکار کنیم ما هم بتونیم پاس کنیم و بریم ترم های بالاتر. دقیق مثل کسانی که مثل خودم میایم میپرسیم تو که نتیجه کرفتی بدو بگو چیکار کردی و تو میکی بابا به خدا هرقدرتی که من دارم شما هم دارید. هر منبعی که من ازش استفاده کردم، در اختیار شما هم هست، استاد(خدا)همون استاده، کتاب و منابع همونیه که همه مون داریم(قوانین و قران)،. فقط من هرچی استاد کفت انجام دادم، باهاش بحث نکردم. توی دلم ناز و دو دوتا چهارتا نکردم که اینجای درس رو دوست ندارم، این سرفصل ها که اصلا مهم نیستند برم سراغ بعدیا. شما هم همینکارو کنید. بعد میای از همون صفحه ی اول کتاب، صفحه به صفحه به زبانی ساده هرچی رو که ازش فهمیدی رو خلاصه میکنی قابل فهم بهشون می گی. (فرایند کامنت کذاشتن زیر فایلها و پاسخ درست به سوالات دوستان در سایت) حالا اینجا سه تا اتفاق می افته یکیش اینه که در حین توضیح دادن اون مبحث درک خودت هی عمیقتر و درست تر میشه از اون موضوع و به مرور میبینی مسلطی بهش کاملا، اتفاق بعدی اینه که با انجام این روش، اون همکلاسی هات که مشتاقند شاگرد اول بشن، میان توضیحاتتو میخونند، توصیه هات رو گوش میدن و چون تو جلوشون هستی و نتایجت رو نمی تونند انکار کنند، ایمانشون به اینکه ایدا این روش رو امتحان کرده و جواب گرفته ، منم جواب میگیرم،بیشتر میشه. این ها هم میرن جلو و نتایجشون پدیدار میشه. اتفاق سوم اینه که با دیدن نتایج همکلاسی هات، شما به درست بودن مسیرت ایمانت بیشتر میشه، باور اینکه موفق میشی میشینه توی وجودت و برای درس های بعدیت هم همین روش رو تا ابد به کار خواهی بست و این سیکل ادامه داره.

من توی سه سال اول اشنایی با استاد فقط به شکل یه درمان موقت به فایلها هرروز از صبح تا شب گوش میدادم. نتایجم پایدار نبود. از چند ماه پیش جدیتر شروع کردم، و بعد شروع کردم به کامنت نوشتن. البته در همین کامنت نوشتن هامم سیر تکاملیم رو دارم می بینم. ولی خیلی خوشحالم که حداقل در مورد نحوه ی جواب گرفتن خودم و دوستان در سایت فهمیدم اشکال کارم کجاست. من اصلا به فایلهای استاد ازین زاویه تا حالا نگاه نکرده بودم. انقدر جدیش نگرفته بودم که انگار قراره امتحان بدم.

ممنونم ازت ایدای عزیز که باعث شدی به این درک برسم.