با هر چه بجنگی، آن را ماندگارتر می کنی
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
آگاهی های این فایل، یک تحلیل عمیق، متفاوت و بیدارکننده از وقایع جهان و ارتباط مستقیم آنها با قوانین تغییرناپذیر هستی است. استاد عباسمنش در این فایل، با نگاهی که از سطح ظواهر و تحلیلهای سیاسی فراتر میرود، مکانیزم دقیق گسترش ناخواستهها در جهان را توضیح میدهند که چگونه توجه جمعی بشریت، خوراک اصلی رشد پدیدههایی نظیر تروریسم و ناامنی است. این فایل درسی بزرگ درباره قدرت تمرکز و قانون توجه است؛ قانونی که بیان میکند قدرت خلق تجربیات زندگی ما دقیقاً به سمتی جریان مییابد که کانون توجه ما بر آن متمرکز شده است. درک این فایل به شما کمک میکند تا بفهمید چرا مبارزه فیزیکی و جنگ با تاریکی، هرگز منجر به روشنایی نمیشود و چرا راهکارهای متداول جهانی برای مقابله با بحرانها، اغلب به شعلهورتر شدن آتش بحران میانجامد. این آموزش، کلید طلایی برای تجربه خوشبختی است فارغ از اینکه شرایط اطراف شما به چه شکل است: اینکه چگونه با تغییر مدار ذهنی، حتی در دل طوفان نیز در امنیت و آرامش کامل باشید.
مهمترین اصلی که در این فایل با استدلالهای محکم تشریح میشود، رابطه مستقیم میان کانون توجه و خلق واقعیت است. استاد عباسمنش با واکاوی دقیق ریشههای شکلگیری و قدرت گرفتن گروههای تروریستی، این حقیقت تکاندهنده را آشکار میکنند که آنچه به این جریانات قدرت نفوذ و گسترش میدهد، تسلیحات یا استراتژیهای نظامی نیست، بلکه حجم عظیمی از توجه و انرژی است که از طریق رسانهها، اخبار و ترسهای مردم به سمت آنها روانه میشود. طبق قوانین کیهانی خصوصا قانون توجه و قانون اعراض که در دوره قانون آفرینش به تفصیل آموزش داده شده است، جهان هستی ماهیت اتفاقات را قضاوت نمیکند؛ بلکه به هر موضوعی که مورد توجه قرار گیرد، “بله” میگوید و از همان جنس، بیشتر و بیشتر وارد تجربه زندگی افراد میکند. زمانی که جهان با کلماتی نظیر “جنگ با تروریسم”، “مبارزه با فقر” یا “ریشهکن کردن بیماری” بر ناخواستهها تمرکز میکند، در واقع در حال آبیاری ریشه همان مشکلات است. این فایل به شما میآموزد که رسانهها با بزرگنمایی ترس و نمایش مداوم تصاویر دردناک، ناخواسته بزرگترین حامیان بقای این مشکلات هستند، زیرا خوراک ذهنی و فرکانسی لازم برای بقای آنها را تأمین میکنند. درس بزرگ این است که برای محو شدن بدیها، باید کانون توجه را از روی آنها برداشت و بر زیباییها، صلح و نعمتها متمرکز کرد.
نکته بسیار حیاتی و امیدبخش دیگری که در این آموزش به آن پرداخته میشود، مفهوم عدالت الهی و قانون مدارهاست. استاد عباسمنش با رد این باور غلط که “آتش خشک و تر را با هم میسوزاند”، اثبات میکنند که در سیستم دقیق خداوند، هیچ تر و خشکی با هم نمی سوزد. ایشان با یادآوری داستانهای قرآنی و سرنوشت اقوام پیشین، توضیح میدهند که کسانی که باورهای توحیدی دارند و کانون توجهشان بر زیباییها و آرامش تنظیم شده است، در مداری از فرکانس قرار میگیرند که اساساً با مدار ناامنی و خطر متفاوت است. این افراد به صورت هدایتشده و طبیعی، قبل از وقوع هرگونه حادثه یا بلایی، از منطقه خطر دور میشوند یا در شرایطی قرار میگیرند که گزندی به آنها نرسد. این مفهوم به شما اطمینان قلبی میدهد که امنیت شما نه وابسته به تصمیمات سیاستمداران و ارتشها، بلکه وابسته به فرکانسهای شخصی و جنس افکار خودتان است. اگر شما بتوانید ذهن خود را کنترل کنید و به جای همنوا شدن با ترسهای جمعی، بر آرامش و امید تمرکز کنید، جهان شما را در حصاری نامرئی از امنیت قرار خواهد داد، حتی اگر جهان اطراف در تلاطم باشد.
این آگاهی ها منطق هایی محکم برای پذیرش مسئولیت شخصی و جدا کردن مسیر زندگی خود از جریان عمومی جامعه است. استاد تأکید میکنند که شاید ما نتوانیم سیاستهای جهانی یا عملکرد رسانهها را تغییر دهیم، اما قدرت کاملی برای کانون توجه خود داریم و این برای تجربه خوشبختی کافی است. راهکار عملی ارائه شده این است که آگاهانه از دنبال کردن اخبار منفی، بحثهای سیاسی بیهوده و انتشار ترس پرهیز کنیم. با این کار، ما نه تنها جهان شخصی خود را ایمن و زیبا میسازیم، بلکه با ارسال فرکانسهای مثبت، سهمی بزرگ در آرامش کل جهان ایفا میکنیم. تروریسم و هر ناخواسته ای به هر شکلی، تشنه دیده شدن و توجه هستند و روزی که بشر یاد بگیرد توجه خود را از آنها دریغ کند، یا به قول قرآن از آنها اعراض کند، آنها از بین خواهند رفت. آموزههای دوره قانون آفرینش، شما را به سطحی از توانایی کنترل ذهن میرساند که دیگر نگران عوامل بیرونی نخواهید بود، زیرا میدانید که خالق شرایط زندگیتان، تنها خودتان و باورهایتان هستید.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل تصویری با هر چه بجنگی، آن را ماندگارتر می کنی225MB19 دقیقه
- فایل صوتی با هر چه بجنگی، آن را ماندگارتر می کنی17MB19 دقیقه
سلام استاد عزیزم
صبحم رو با نوشتن آغاز میکنم.
تنها راه خلق خواستههامون توجه به چیزهاییه که میخواهیم.
یکسری باورها توی ذهن ما ایجاد شده
که ما فکر میکنیم حتما باید اونطوری باشیم که به خداوند، به عشق، به فضل، به شادی نزدیک باشیم؛
مثل بودن با همه مردم
و متواضع بودن در برابر آنها
و وقت گذروندن با همه آدمهایی که میشناسیم.
برای چی؟
برای اینکه ثابت کنیم به خودمون
و البته مهمتر از آن، به مردم؛
مثل همسر، خانواده و کلاً دیگران
که ببین من مغرور نیستم در برابر خداوند،
من همتونو دوست دارم…
در حالی که واقعیت اینه که ما دوست داریم
وقتمون رو اختصاص بدیم به خودشناسی
و شناخت باورهامون،
تغییر اونها،
و دیدن آگاهانه چیزهایی که میخواهیم،
و شناخت خداوند،
مطالعه قرآن،
مطالعه کتابهایی که دوست داریم،
و انجام ورزش و کارهای خونمون،
کارهای شغلی که میخوایم از طریق اون خدمت کنیم به مردم…
و کلاً زندگیمون رو دوست داریم اینطوری باشه.
ولی به خاطر اینکه خودمون رو ثابت کنیم،
خودمون رو زجر میدیم که کاری که دوست داریم رو انجام ندیم
و کاری کنیم که پدر، مادر، خواهر… که نگه خواهرم منو دوست نداشت، منو تنها گذاشت…
خلاصه که سرمایهگذاری میکنیم روی خانواده…
خلاصه که راه اشتباهی رو میریم برای اینکه به فضل الهی نزدیک باشیم.
در حالی که میتونیم از طریق چیزایی که دوست داریم، به فضل نزدیک باشیم.
حتماً که نباید توی روابط متعدد باشیم…
الان مثلاً من دوست دارم اینطوری فضل الهی رو تجربه کنم.
قراره چیزایی تجربه کنم که حتی فکرشم نمیکنم…
—
پس سعی میکنم به خواستههام توجه کنم
نه اینکه جنگ کنم با چیزایی که نمیخوام
تا خودمو ثابت کنم:
ببین من آدم خوبیم،
ببین من کار بدی نمیکنم…
ما توضیحی به کسی نداریم،
ما که نمیخوایم خودمونو ثابت کنیم،
ما غرق خواستههامون میشیم.
هر فکری هم اومد گفت:
ببین، اینجا نمیری، اونجا نمیری،
الان ناراحت میشن، حسشون بد میشه، از خداوند دور میشن…
بگو:
من نمیتونم کاری برای کسی انجام بدم.
نه میتونم به خداوند نزدیکشون کنم،
نه میتونم از خداوند دورشون کنم.
اگه گفت:
از یادها میری،
فراموشت میکنن،
یکی دیگه جاتو میگیره،
محبتها رو از دست میدی…
بگو:
اشکال نداره.
خداوند
و چیزایی که بهدست آوردم
و قراره بیارم
و آدمهای جدید،
برای من کافیه.