چندبرابر کردن درآمد در یک سال | قسمت ۱

به نام خدای مهربون و قشنگم

سلام به استاد عباسمنش عزیز و همه دوستان نازنینم

البته که این فایل رو در 5 سال گذشته، بارها و بارها شنیدم. البته که فایل‌های زیاد دیگری رو هم از استاد شنیدم. البته که بالا و پایین‌های زیادی رو تجربه کردم؛ ولی همین حالا نوشته‌ای از خودم دیدم که من رو مجاب کرد بیام و بنویسم. من فقط می‌خوام بگم که “به خدا قانون جواب میده”

بله… همین! سال 99 که با استاد آشنا شدم، طوری توی در و دیوار بودم که حتی نمی‌خوام بهش فکر کنم. شاید یه روزی بیام و تمام این مسیر رو بنویسم. اما وقتی باور کردم. همه چیز شروع کرد به عوض شدن. شرایط مالیم، روابطم، وضعیت سلامتیم و از همه مهمتر، احساس آرامش و یقینی بود که درونم شروع کرد به رشد کردن و من رو از احساسات تلخ ناشی از عذاب وجدان و سوگ و خودسرزنشی‌های تمام نشدنی، به سکوت و صلح درونی‌ای رسوند که قبل از اون، هرگز شبیهش رو هم تجربه نکرده بودم.

من خیلی زود قانون رو باور کردم و مسئولیت تک تک تجربیاتم رو پذیرفتم. اما این باور، اونقدر قدرتمند نبود که مانع از تکرار اشتباهات گذشته و فرو رفتن دوباره و دوباره و دوباره در احساس بد بشه. فرق من با قبل، این بود که وقتی ناخواسته‌ای پیش می‌اومد، خدا و زمین و زمان رو مقصر نمی‌دونستم و می‌دونستم می‌تونم تغییرش بدم. نتایج بسیار بزرگی گرفتم که گل سرسبدشون، عزت و احترام عجیب و باور نکردنی‌ای بود که خداوند تو دانشگاه و محیط پژوهشی بهم داد. من اعتباری رو تجربه می‌کردم که هیچوقت تو زندگیم سابقه نداشت. در پایان تحصیلم، به شکلی معجزه‌آسا به درآمد رسیدم و این درآمد هر روز بیشتر و بیشتر شد. تا جایی که من فکر کردم این نتایج از هوا اومده و اصل رو فراموش کردم و دچار روزمرگی شدم. حالا چه اتفاقی افتاد؟ اول رشد درآمدم متوقف شد. بعد، درآمدم خیلی نرم نرم شروع کرد به کم شدن. چالش با همکارام شروع شد و من هیچ لذتی از کار نمی‌بردم و وضعیت هر روز بدتر میشد. اونقدر داستان طولانیه که باید مراقب باشم از چیزی که می‌خواستم بگم دور نشم. خلاصه این‌که شرایط مالی من هر روز سخت‌تر میشد و من هیچ هدفی برای آینده‌م نداشتم و اون همه اشتیاقی که قبلاً برای پیشرفت داشتم، جای خودش رو به تقلای بی حاصل برای کسب درآمد بخور و نمیر داده بود؛ و شاید این، سرنوشت همه کسانیه که کار کردن روی خودشون رو متوقف می‌کنن!

بارها خواستم برگردم و هر بار نشونه‌های زیبایی از حضور خداوند و کمک‌ها و قوانین بدون تغییرش می‌دیدم، کلی انگیزه می‌گرفتم و باز رها می‌کردم.

تا اول شهریور ماه امسال که بعد از عبور از یه تضاد ترسناک، از خداوند خواستم بهم فرصت بده تا دوباره شروع کنم. و البته که خداوند بهمون فرصت داده که هنوز اینجاییم…

وقتی تعهد هفت ماهه خودم رو برای تغییر آغاز کردم، از خداوند خواستم امضای خودش رو پای تعهدم بزنه و آفریدگار پرقدرت و مهربانم، با نشون دادن سوره فتح، چنان قلبم رو آروم کرد که انگار دیگه هیچ چیز نمی‌تونست این آرامش رو از من بگیره.

اول شهریور، اومدم این فایل رو گوش کردم و نوشتم متعهد میشم تا 7 ماه دیگه، یعنی اول فروردین 1405، درآمد خودم رو حداقل سه برابر کنم و البته تو همون نوشته، گفته بودم که خدایا خودت می‌دونی سه برابر این مبلغ، خیلی کاری برام نمی‌کنه. هر روز روی خودم کار کردم. هم روی فایل‌های دوازده قدم، هم عزت نفس، هم احساس لیاقت. هر روز سپاسگزاری‌هام رو می‌نوشتم و البته در این دو ماه، بارها و بارها از مسیر خارج شدم و اصلاً پرفکت عمل نکردم. فقط هر بار سوره فتح رو به خودم یادآوری کردم و سعی کردم خیلی کمتر از قبل، در احساس بد بمونم. هر روز برای افزایش مهارت‌هام قدمی هرچند کوچیک برداشتم. کارهایی که ازشون می‌ترسیدم رو انجام دادم. سعی کردم غرور مسخره و آزاردهنده رو کنار بذارم و خودم رو به واسطه مدرک تحصیلیم، سطح بالاتر از بعضی کارها نبینم و اجازه بدم خداوند بهم بگه که چه مسیری درسته. سعی کردم به خداوند اعتماد کنم و اگر میگه کاری رو انجام بده، روی ترس و غرورم پا بذارم و انجامش بدم. حالا که سراغ دفترم رفتم، در حالی که اصلاً اصلاً اصلاً این تعهد رو به یاد نداشتم، فقط اشک ریختم و شوکه شدم از این همه عظمت و لطف پروردگارم، فرمانروای قدرتمند و بی‌شریک جهانیان.

درآمد من نه بعد از 7 ماه، بلکه بعد از فقط یک ماه، یعنی در پایان شهریور ماه، بیش از سه برابر شده بود و در پایان مهرماه، درآمد من نسبت به مرداد ماه، نزدیک به 6 برابر شده

فقط در دو ماه

خدایا من چطور ازت سپاسگزاری کنم؟

به قول خانم شایسته عزیز، بزرگترین سپاسگزاری من از خداوند، اینه که پاهام رو محکم رو زمین می‌ذارم

آخه چرا بترسم وقتی هرگز تغییری در سنت الهی اتفاق نمی‌افته؟ چرا بترسم وقتی قانون اینقدر دقیق کار می‌کنه؟ چرا بترسم وقتی که خداوند اینقدر نزدیکه و اینقدر سریع جواب میده؟

می‌دونم نتایج فقط تا زمانی ادامه داره که تو مسیر بمونیم. از خداوند می‌خوام من رو در این مسیر حفظ کنه و با تمام وجودم، برای این سایت الهی و این آموزه‌های گرانبها، از خداوند سپاسگزارم.

استاد عباسمنش عزیز، برای تک تک لحظاتی که به ندای درونی‌تون گوش کردید و این آموزه‌ها رو با ما به اشتراک گذاشتید، از شما سپاسگزارم.

دوست‌تون دارم و می‌دونم در آینده ای که خیلی دور نیست، از نتایج بسیار بزرگتری براتون می‌نویسم.