داستان هدیه تولدم

قبل از آشنایی با استاد و رسیدن ب مدار کنونیم

همیشه در وجودم نا ارامی بود

یک حس کمبود برای دیده شدن

من از زمان تولد تا دوماه اول سال تحصیلی اول دبستانم توی خانواده پدریم بزرگ شدم

خاطرات انگشت شمار از بودن و بازی با مادرم دارم

چون اون بنده خدا و یکی از عمه هام تمام کارهای

اون خانواده پرجمعیت

از جمله شستن لباس

آشپزی

و تمیز کاری و … انجام میدادن

و یادم ک از همون بچکی همراه دوتا عمه کوچکترم که اون سالها مقطع راهنمایی یا اول دبیرستان بودن

به جشن تولد و مهمونی و دورهمی های دوستانشون میرفتم

و گل سرسبد مجلس بودم

از زیبایی

و حافظه ای قوی که هرچی عمو و عمه هام ( از ترانه های هایده و مهستی

تا شعرهای بلند کناب فارسی

و …. رو ب من یاد داده بودن با اون سن کمم تمام و کمال برای بقیه اجرا میکردم

چندماه پیش عمه ام کفت: ما هرچی رو میخواستیم بهش برسیم و باشیم و نتونستیم روی تو پیاده کردیم

ی دحتر آرووم و حرف گوش کن که همه آرزوشون

همیشه که عمه هام جمع میشدن شروع میکردن ب مقایسه چهره من و خواهرام و بچه های عمه ی بزرگم

چهره ی پدر و مادرم واقعا زیباست

پوست روشن و چشمان رنگی

که من و خواهر و برادرم ب ارث بردیم

خلاصه که این اهمیت چهره طوری بود که ناخوداگاه شده ملاک سنجش من و خواهرام

مثلا وقتی ی نفر میدیدم و بهش حسودیمون میشد میکفتیم : با اون قیافه ی مسخره اش فلان ماشین سواره

با اون قیافه زشتش چ شوهری داره

لیاقت رو در زیبایی چهره میدیم و فکر میکردیم ناحقی

چون ما زیباییم نداریم ولی اونا که چهرشون ( بنظر ما) نا زیباست شانس دارن ( یعنی حقشون نیس)

و ….

از یجایی ب بعد فهمیدم ک ارزش ادما ب چهره نیست ب ذات، ب منش

ب بزرگی دل، ب درستکاری

تا قبل از اکاهی مثلا اون زمان که مدرس زبانسرا بودم، چهره ام بسیار متفاوت از بقیه معلما بود و مشخص بود که اهل این شهر نیستم

با وجود زیبایی ظاهریم از درون خالی بودم

رنج میکشیدم

نظر دیگران در مورد.ر نگ مو و مدل لباس و .. برام مهم بود

اخساس میکردم این همه هنر و زیبایی که من دارم همسرم نمی بینه

حرص میخوردم همش نشخوار ذهنی داشتم ، داشتم ظرف میشستم یهو بخودم میومدم و میدیدم سرم داغ شده و فکم قفل

از در‌ون خسادت میکردم

هنش خودم مقایسه میکردم

که مثلا زن دایی همسرم

ن سواد داره، ن کار میکنه، ن هنری داره جز بازار و خرید و دور همی فامیلی ولی

شوهرش رو سرش میذاره

اون وقت من پا ب پای شوهرم کار میکنم تا خرج خودمون و قسط و کرایه خونمون برسونم

کلی صرفه جویی میکنم، ب جای خرید لباس ، خودم میدوختم

ب حای سالن رفتن، خودم موهام رنگ میکردم

تا کمک زندگی مون باشم و هیچکدوم ب چشم همسرم نمیومد و

دغدغه اش اجیل عید فطر پدر و مادرش و …

حالا میفهمم که من خودم نمیدیدم

ارزشمند نمیدیدم

ارزشم توی تایید همسرم میدیدم

همکارام و دوستام بخاطر خونه داری و دستپخت و شیوه تدریسم تحسینم میکردن

ولی پر نمیشدم

میخواستم همسرم ازم تعریف کنه و تشکر

چون پشت اون کارهایی که میکردم توقع تشکر داشتم

و‌ب این خواسته چسبیده بودم و هی ازش دورتر میشدم

و برای پر کردن این خلا

ظاهرم توی محیط کارم خاص بود

و ی چیزایی درست میکردم و میبردم محل کارم تا تعریفی ک از همسرم نمیشنیدم از همکارا و مدیرم بگیرم

الان خیلی اکاهتر و ارومترم

ارایش نمیکنم، اکر هم ارایش کنم برای توجه دیگران نیس، اون‌روز خودم دلم خواسته

با خودم تکرار میکنم

من ارزشمندم

من افریده ی ارزشمندم خداوندم

من خاصم

من زیبام

خوش اندامم

هنرمندم

من خلاقم

باسلیقه ام

توی تدریس بینظیرم

از جلوی اینه رد میشم و ی نگاه ب خودم میندازم میگم

قربونت برم صدی خانوم ک اینقدر ناازی

قربون دستپختت

قربون چشمات

قربون موهای قشنگم

…

میترای عزیزم ممنون ک با عشق کامنت گذاشتی

کامنتت برای من ی جرقه بود

فهمیدم که از خودم راضی نیستم

ب زبون میگم خودم‌دوست دارم

ولی ناخوداگاه از خودم ایراد میگیرم

اگه این پهلوم اب بشه

اگه لبم حالت دار بود

چ فایده چشمم رنگی اگه درشت بود خوب بود

و …..

ی دنیا ایراد

نقاشی میکشم ی گوشه اش اونی نشه که دلم میخواست کلااا از چشمم میوفته

باید عاشقانه همین صدی ک هستم دوست داشته باشم

فاطمه جان از کامنتتون یک ماه گذشته

و امیدوارم که خونه دلخواهت پیدا کرده باشی

تجربه من

من از زمان ازدواج ی خونه عوض کردم

توی خونه اول 6 سال بودم

وقتی صاحبخونه برای اینکه مارو بلند کنه و پسرش بیاد توی واحد ما

کرایه خونه سال جدید از 4 ماه قبل از موعد قرارداد ب ما کفت که واقعا برا اون محله و ی خونه یخوابه ک 9 تا پله تا اتاق خواب میخوره قیمت معقولی نبود

همسرم ن حوصله اثاث کشی داشت ن بنگاه رفتن

ولی من گفتم زیر بار نمیرم

خونه نمی ارزه

بعد هم اینا نمیخواستم مستقیم بگن بلندشین ( چون باهاشون رابطه دوستانه و رفت و امد داشتیم)

خلاصه که من دو ماه هر بنگاهی ک فکر میکردم رفتم

ب جز ی منطقه که گرونترین جای شهر بود و میدونستم پولمون ب رهن و اجاره اش نمیرسه

من تنها پرس و جو میکردم و شماره میدادم تااا

یک روز که ب مطب یکی از زبان آموزام که پزشک بود رفتم و سر حرف باز شد گفتم ک دنبال خونم و …

یهو گفت پسر خاله ام تو ی ساختمونه که تازه یکی از واحداش خالی شده

و صاحبخونه داره رنگ میرنه و سم پاشی میکنه با پیش و کرایه خیلی هیلی مناسب

و …

دقیقا تو اون محل ک من اصلا دنبالش نرفته بودم

شماره صاحبخونه رو گرفتم و جنگی قرار گذاشتم

هنسرم از سر تنبلی بهانه می اورد ولی اومدیم خونه رو‌دیدیم و من گفتم اینجا رو دوست دارم و مشغول جمع کردن اثاثیه شدم

اون خونه یخوابه اتوبوسی که ن تابستون خنک میشد ن زمستون گرم

با‌کرایه ماهی 600 ، دادم تحویل صاحبش و با شادی

اومدم تو ی خونه دوخ‌وابه تو ی محله و ی ساختمون از نظر سطح اجتماعی بالاتر

گل جا

از باشگاه و کلاس موسیقی ،مدرسه همه مقاطع ،غ انتفاعی و دولتی

و …

با کرایه ماهی 500

صاحبخونه بسیااار. منصف و مسئول

اون زمان تو این محل کرایه ها از 800 شروع میشد

من تو این مسیر قدم برداشتم و توکل کردم بخدا

خدا خودش بهترین‌تو کاسه ام قرار داد

توکل برخدا کن

بهترینها نصیبت