دلیل سرقت تاکسی دنده آرژانتینی ام!

قسمت 60 روزشمار تحول زندگی من

سلام به استاد عزیز و دوست داشتنی و دوستان سایت

چقد احساس خوبی دارم که تونستم تا اینجای فایل هارو ببینم و پیش بیام اونم خیلی کمتر از 60 روز..یعنی تا الان 2 فصل رو شاید توی حدود 15 روز را کمتر تموم کردم و چقدر خوبه که تونستم توی فرکانسی باشم که میتونم حدود 60 تا از فایل های باارزش استاد رو توی مدت زمان کمی بیینم..اونم منی که تا قبل از هدایت شدن به این بخش از سایت،به زور روزی یکی از فایل های استاد رو گوش میکردم با اینکه هردفعه میگفتم که ایندفعه دیگه متعهد میشم..کاملا برام مشخصه که این بخش مرتب شده فایل ها،واسه از بین رفتن بهونه ام نسبت به تنبلی توی گوش ندادن به اموزه های استاد به طور منظمه

هر بخش جدید که از فایل های استاد رو میبینم با خودم میگم که من حتما توی مدار درستش قرار گرفتم که میتونم این فایل رو گوش کنم..حتی گاهی اوقات میخواستم فایل روز بعد رو ببینم،قبلش یه چیزی توی ذهنم میومد که دوست داشتم مثلا فایل جدید راجب اون توضیح داده باشه،و دقیقا استاد راجب همون موضوع توی فایل صحبت کردن

این فصل رو در حالی تموم میکنم که با اراده بیشتری متعهد شدم که یه چیزای بیهوده رو توی زندگیم حذف کنم و برای زندگی فوق العاده ای که ارزوشو دارم تلاش کنم و به طرز عجیبی برعکس دفعات قبل که میخواستم نسبت به اموزه های استاد متعهد بشم،همیشه افکار منفی میومد سراغم و بعد چند روز دوباره برمیگشتم سر خونه ی اول(که این روند چندین بار تکرار شده تا الان)،الان یه حسی بهم میگه ایندفعه قراره واقعا متفاوت باشه و افکار مثبتی که راجبش دارم خیلی بیشتر از افکار منفی ام هستش و این خودش یه نشونه اس برام..و دلیل منطقی ای هم برای این حسم پیدا کردم که بیشتر بهم اطمینان میده که این روند قراره نتیجه بده،اونم اینه که، منی که انقدر فرکانسم نسبت به قبل بالاتر رفته(هرچند که شاید اونقدر هم پیشرفت فوق العاده ای محسوب نشه ولی من همین یه ذره پیشرفت هم قبلا واسم مثل رویا بود،اینکه همچین احساسی نسبت به این مسیر پیدا کنم)و احساس و افکارم بهتر شده نسبت به اتفاقاتی که برام میفته و ذهنم بازتر شده و به قول استاد ترمزهای ذهنی ام کمتر شده،پس با سرعت بیشتری هم تو این مسیر حرکت میکنم و مانع های کمتری جلوم قرار میگیره که اگرم قرار بگیره،ذهنیت من تغییر کرده و بهتر شده..

دقیقا مثالشو بخوام توصیف کنم یه همچین چیزیه: من اون اولا،وقتی با استاد اشنا شدم به یه دو راهی که یه جاده اش میرفت سمت همون شیوه قبلی زندگیم که پر از مشکلات بود،و یه جاده اش میرفت سمت شیوه استاد و هردو هم توی مه محو شده بودن و زیبایی ها و زشتی های هرکدوم کامل معلوم نبود،برخوردم..بعد یه مدت درگیری ذهنی با خودم و مقاومت کردن،توی جاده ای که مسیر استاد بود،قرار گرفتم؛ولی همچنان توی اون جاده پام روی ترمز بود و حرکت خاصی نمیکردم و جاده هم مثل قبل پر از مه بود..دوباره بعد یه مدت کم کم پام رو از روی ترمز برداشتم و اروم اروم شروع کردم به حرکت با سرعت بسیار کم و یه مقدار از مه جاده کم شد ولی همچنان چیز زیادی نمیدیدم..و الان که رسیدم به اینجا،میبینم که سرعتم توی این جاده ای که مسیرش اموزه های استاده،واقعا نسبت به قبل بیشتر شده و مه توی جاده هرچی جلوتر میرم کمتر میشه و زیبایی های کنار جاده رو میبینم،انگار که تازه دارم یه سری چیزارو میفهمم..

توی ذهن من مسیر سِیر زندگی اینطوریه و توی هر مسیری که پیش بریم،هرچی جلوتر میریم مه جاده کمتر و کمتر میشه و زیبایی های کنار جاده بیشتر نمایان میشه..

امیدوارم که همه ما که توی این مسیر فوق العاده قرار گرفتیم،بتونیم با سرعت بیشتری رو به جلو پیش بریم و بیشتر از قبلا فرصت مشاهده زیبایی های کنار جاده نصیبمون بشه..واقعا سپاسگزار خدای عزیزم هستم که منو توی این مسیر قرار داد و این سایت اشنا کرد..

..خدایا هزاران مرتبه شکرت..