توحید عملی | قسمت ۱

بسم رب شهدا و الصدقین

عزیزانم سلام

به چه کسانی به جز خدا قدرت دادم . خواستم بگم به همه قدرت دادم به جز خدا ، که دیدم بی انصافی و البته که هیچ چیز صفر و صد نیست شاید زیاد انسان توحیدی نباشم اما کاملا هم مشرک نیست . خدای من شکرت، ولی قبول دارم که به خیلی ها قدرت دادم مثلا یکی از اونها خودمم بله من خیلی وقت ها به خودم قدرت دادم ، منظورم اعتماد به نفس نیست ،منظورم اینه که کلی به برنامه ریزی خودم قضاوت خودم و اعمال قانون توسط خودم ایمان داشتم و اصلا خدا رو در معادلاتم کنار گذاشتم که البته نتیجه هم مشخص ، اما خدا همیشه صدا میزنه که بنده من برگرد به سوی من ، و هر موقع گوش دادم نتایج بسیار بسیار عالی بزرگ و لذت بخش بوده اما صد حیف که انسان بسیار فراموش کار .

خیلی وقت ها هم قدرت به شرایط و دیگران دادم درست ، مثلا به شغل خاص ، همین دیروز داشتم فکر می کردم یک سوال در عقل کل مطرح کنم با این عنوان که بهتر شغل مورد علاقه خودمو دنبال کنم یا از طریق دیگری ثروت بسازم و هنر خودمو فقط برای سرگرمی دنبال کنم و دلیلم این بود که اگر در رشته مورد علاقم دنبال شغل باشم با کوچکترین شکستی و کوچکترین انتقادی سر خورده میشم . خب مگر استاد نگفتن که ثروت در همه مشاغل اندازه هم هست . یا مگر چه اشکالی داره انتقاد بشنوم ویا اصلا شکست بخورم مگر چی میشه ، این غرور اضافی چیه ؟ مگر ما کی هستیم در این کهکشان ؟؟؟!!!

به دیگران هم خیلی وقت ها قدرت دادم همین ترسیدن از دیگران یا ناراحت شدن ازشون ، یا تو رو در بایستی موندن باهاشون چه دلیلی داره غیر اینکه بهشون قدرت اضافه ای دادیم؟؟!!

چرا اکثر مردم الان دارن میگن تروما داریم از کودکی ؟ یا اینکه با والدین مشکل دارن ؟ چرا چون که اکثر ما والدین رو برای خودمون بت کردیم و وقتی ازشون خطا یا بی مهری ببینیم یهو فرو میریزیم .

وضعیت تورم و دلار و ارز هم که دیگه نگم براتون .

همه چیز رو وابسته به اینا می دونیم . .

و اکثر مردم از همسران خودشون متوقع و طلبکار و دلخوری دارن چرا ؟ چون اونو مسئول رویاهای خودشون می دونن ، اغلب ما توقع داریم همسر ما رو به آرزوهامون برسونه ، خیلیامون همینیم . منم هستم قبلا بیشتر الان کمتر خدایا شکرت .

حالا که فکرشو میکنم از همه ترسیدم ، از همه انتظار داشتم به جز خدا از همه کمک خواستم به جز خدا . میگیم ما نماز میخونیم روزه میگیریم ولی انگار هنوز خدا رو در سجده هام پیدا نکردم .

خدایا منو ببخش اما انگار در ذهن من یک شخص تشریفاتی هست که هیچ کاری واسم نمیکنه و فقط هست . تا زمانی که برم اون دنیا و چیزهای دیگه ببینم . و خیلی وقتها فراموش می کنم خدا نه فقط به من بلکه به تک تک برگ های درختان هم توجه داره . و اگر من تا بحال به آنچه آرزو داشتم نرسیدم برای اینه که راه در خواست رو بلد نبودم هزار باور محدود کننده دارم اونوقت میگم چرا به آنچه میخوام تا بحال نرسیدم پس ازین به بعد هم قرار نیست برسم ، استغفرالله چه خیالاتی

چطوری می خوام توحید رو عملی اجرا کنم؟؟؟ نمی دونم !!! دوست ندارم شعار الکی بدم اخه

ولی اولین چیزی که به ذهنم می رسه اینه که کمی تا جایی که میتونم رها باشم ، دست از دو دو تا چهار تا بردارم اخه دو دوتا خدا که چهار نیست جوابش هزاران هزار .پارو نزنم وا بدم ، بزارم خودش پیش ببره . نه اینکه کاری نکنم بشینم یه گوشه نه 👎 فقط میگم نتیجه تعیین نکنم توکل به خدای خودم در هر کار ( حتی کوچکترین کار) تا خودش واسم بچینه . گاهی ما پارو نزدن رو با هیچ کاری نکردن یکی می کنیم ، اما الان به لطف خدا متوجه شدم باید کارها و برنامه هام رو انجام بدم اما راه ، روش ، مقدار ، نتیجه تعیین نکنم کسی چه می دونه شاید نتیجه بهتر از خواسته من شد .

بخوام مثال عملی بزنم ، انشالله فردا میخوام برم مدرسه گل پسرم صحبت کنم ، بعدش برم خیاطی پارچمو تحویل بدم لباس انتخاب کنم، باز دوباره برم دنبال پسر جان ، بریم خونه والدینم در جمع آوری اثاثیه کمک کنم چون قرار اثاث کشی کنن ، مرتب کردن و خونه تکونی خودمم که هست اوووه خدای من چه همه کار دارم واقعا هر چی هم برنامه بریزم نمیشه انگار پس از خدا میخوام آسان مان کن برای آسانی ها .

من تمام این کارها رو می خوام انجام بدم ولی نمی دونم چطوری، ازت می خوام واسم راه ها رو هموار کنی .

خدایا عاشقتم شکرت ❤️

واقعا خداوند همه چیز میشود همه کس را به شرط ایمان به شرط توکل .

از پرخاشگری گفتید منم مشکل اعصاب داشتم . کسانیکه درگیرش بودن میفهمن چی میگم ناراحتی اعصاب چیزی نیست که به این راحتی ول کنه .

باورتون نمیشه یه ذره کوچولو خیلی کم باورهای توحیدی م تقویت کردم همین که خداوند ما رو تنها رها نکرده در این دنیا ما موجوداتی رها شده و تنها نیستیم . به بزرگی خودش قسم در عرض یک هفته کمتر ، (البته اول امتحانم کرد . بهم الهام کرد برم به یک سفری و اطاعت امر کردم .باورتون نمیشه انقدر مریض بودم که تو هواپیما رومو کرده بودم به پنجره فقط اشک میریختم . نمی دونم دقیق برنامه خدا واسم چی بود . و چرا گفت برو سفر . فقط تو راه برگشت یک ایده خوب بهم الهام کرد. و پروردگارا چنان زود و سریع از وقتی ایده رو شروع به اجرا کردم که خودش به نوعی چله کنترل ذهن بود همراه با قرآن و انفاق که البته با توکل به خداوند بود یعنی به خدا اعتماد کردم و فقط سهم خودمو انجام دادم بقیه شو سپردم دست خودش . از فرداش و روز اول چله به لطف خدای مهربونم چنان هم شخصیت من عوض شد و آروم شدم .هم اعصابم و هم دنیای اطرافم عوض شد یعنی خیلی خیلی کم اتفاقی می افتاد که باعث ناراحتی م بشه هر چند خودمم مواظب بودم و محیطمو ایزوله کردم تقریبا ولی جهان هم به من کمک کرد. فقط همینقدر بگم که از سه سال پیش تا بحال انقدر آروم نبودم . خدایا شکرت واقعا آرامش دارم . فقط باید مواظب باشم نزنم جاده خاکی

اهدنا الصراط المستقیم