توحید عملی | قسمت ۱

Wبه نام رب، به نام پروردگار

سلام خدمت استاد عزیزم، مریم جان و تمام بچه‌های این سایت توحیدی.

چقدر خوشحالم که عضو این سایت هستم و خدا رو شکر که واقعاً با این جمع آشنا شدم. روزبه‌روز دارم خدا رو بیشتر پیدا می‌کنم و خیالم راحت‌تره.

البته هنوز خیلی اشکال دارم، اما دارم روی خودم کار می‌کنم، به لطف خدا، استاد عباس‌منش، کامنت‌های شما بچه‌های عزیز و باورهای قشنگ خانم شایسته گرامی.

چقدر قشنگه که همیشه خدا با ماست، مسئولیت ما رو بر عهده داره و شرایطی که به ظاهر به صلاح ما نیست، در واقع به نفع ماست، اگر ما ذهنمون رو تغییر بدیم.

چقدر خوبه که خدایی داریم که هم در سختی و هم در شادی با ماست و هر لحظه با ما صحبت می‌کنه، اگر به ندای درونمون گوش بدیم.

همیشه باید سپاسگزار خداوند باشیم، همیشه باید ازش تشکر کنیم.

استاد، جالب اینجاست که اگر برای شما یک‌بار چنین اتفاقی افتاده، برای من بارها و بارها پیش اومده که به طرز عجیبی جونم نجات پیدا کرده.

فکر می‌کنم برای همه ما آدما این‌طور بوده، ولی چون دقت نمی‌کنیم، نمی‌فهمیم.

مثلاً من، فائزه، وقتی متولد شدم، شش‌ماهه و نارس به دنیا اومدم و هیچ‌کس امیدی نداشت که زنده بمونم.

الان بیست سالمه.

دقیقاً دو سال پیش عمل جراحی سنگینی داشتم و زنده موندم. پارسال هم بعد از چند ماه، سیستم ایمنی بدنم به‌هم ریخت و مجبور شدم شیمی‌درمانی کنم.

خدا رو شکر زود فهمیدم و قبل از اینکه تبدیل به سرطان یا بیماری بدتری بشه، درمان شدم. همه خانواده‌ام ترسیده بودن، اما من مدام به خودم می‌گفتم:

«خدا با منه. از موقع تولدم تا حالا نگاهم داشته. پس هیچ اتفاق بدی قرار نیست برام بیفته. خدا نگهبان منه، خدا هوامو داره.»

من یاد گرفتم ذهنم رو کنترل کنم، روی ذهنم کار کنم و بیماری رو بی‌خیال بشم.

سعی و تلاشم رو کردم و نتیجه هم گرفتم.

الان هیچ‌کس باورش نمی‌شه گذشته منو.

هیچ‌کس باورش نمی‌کنه که من پارسال اون‌همه مریضی داشتم.

الان دارم می‌رم باشگاه!

دکترم هم خودش تعجب کرده بود که آزمایش‌هام انقدر خوبه.

می‌گفت حالت عالیه، نیازی به سی‌تی‌اسکن دوباره نیست.

از نظر مالی هم خدا زندگیم رو زیر و رو کرده.

پارسال همین موقع یادمه دلم می‌خواست فقط یه حساب بانکی به اسم خودم داشته باشم،

اما الان نه‌تنها حساب دارم، بلکه کسب‌وکار خودم رو راه انداختم و عمده‌فروشی کوچیکی دارم.

نسبت به قبل، خیلی پیشرفت کردم.

یادمه روزایی که تو بیمارستان بودم، نه اجازه داشتم فایل ببینم، نه اینترنت داشتم. فقط گاهی می‌تونستم با تلفن صحبت کنم.

یه بار با مشاور تحصیلیم تماس گرفتم — همون کسی که منو با این سایت آشنا کرد — که خودش از شاگردان استاد عباس‌منش بود.

اون موقع گفت:

«فائزه، اگه قرار بود برات اتفاق بدی بیفته، همون عمل یا همون تولدِ نارس باعثش می‌شد. خدا از اول مراقبت بوده. ذهنتو کنترل کن.»

و حتی یادمه مثال استاد عباس‌منش رو آورد که در فایل «توحید عملی 1» گفت از چه اتفاقاتی نجات پیدا کرده.

مشاورم گفت:

«خیلی وقتا آدما نجات پیدا می‌کنن، ولی نمی‌فهمن که خدا نجاتشون داده. پس نگران نباش، خدا همیشه نجاتت می‌ده.»

ایشون خیلی روی من تأثیر گذاشتن.

نتیجه زندگی‌شون باعث شد بیشتر به فایل‌های استاد گوش بدم و ذهنم رو کنترل کنم.

یادمه زمان جنگ که شد، اوایل خیلی می‌ترسیدم، چون مشتریام و اطرافیانم ترسیده بودن.

بهشون گفتم:

«من شک دارم که ترسیدن از جنگ شرکه یا محافظت از جون؟ اگه برم یه شهر دیگه، مشهد رو ول کنم برم شهرستان، این یعنی بی‌ایمانی؟»

مشاورم گفت:

«اگر با ترس بری، همون چیزی که ازش می‌ترسی، سراغت میاد.»

و من اونجا ذهنم رو کنترل کردم.

از بچگی خانوادم بیش از حد ازم مراقبت می‌کردن، چون می‌گفتن «شرایطت خاصه».

اما از وقتی با فایل‌های استاد آشنا شدم، فهمیدم نیازی به محافظت نیست؛ خدا خودش مراقبه.

وقتی شب‌ها تو خیابون راه می‌رم، اصلاً نگران نیستم که تعادلم رو از دست بدم یا اتفاقی بیفته.

می‌گم «خدا مراقبمه».

زیر لب سوره حمد می‌خونم و می‌گم «یا رب‌العالمین».

جالبه بعضی از اطرافیانم، با اینکه شرایط جسمیشون بهتره، چند بار تصادف کردن یا اذیت شدن.

اما من نه‌تنها هیچ‌وقت اتفاق بدی برام نیفتاده، بلکه برعکس، همه چیز بهتر شده.

پسردایی‌ام چند شب پیش می‌گفت:

«اون خیابون که ازش رد می‌شی، یه نفر مست بوده و کسی رو کشته.»

بهش گفتم:

«آدمی که دنبال شر باشه، شر هم دنبالش میاد.»

پدرم هم گاهی می‌گه:

«مراقب باش گوشیتو ندزدن!»

اما من هیچ‌وقت چنین صحنه‌هایی رو ندیدم.

در حالی که خودش مدام از این اتفاقا اطراف محل کارش می‌بینه.

اون موقع یاد حرف استاد افتادم:

«هر چیزی که بهش فکر کنی، وارد زندگیت میشه.»

برای همین سعی می‌کنم ذهنم رو کنترل کنم، از ناخواسته‌ها اعراض کنم و به نکات خوب زندگی توجه کنم.

خدایی که تا اینجا نجاتم داده، از اینجا به بعد هم نجاتم می‌ده.

یه بار هم معلم ریاضی‌م که خیلی خسته بود، منو رسوند خونه.

بهش گفتم:

«می‌خواین ماشین‌تونو پارک کنید توی پارکینگ ما؟ چون اونجا شلوغه و تصادف زیاده.»

خندید و گفت:

«نگران نباش، همه چیز باوره، همه چیز ایمانه. خدا مراقبمه.»

اون لحظه یاد دایی‌ام افتادم که همیشه تصادف می‌کنه. فهمیدم اینا همش از باور میاد.

در نهایت، یاد گرفتم باید آگاهانه کانون توجهمون رو انتخاب کنیم،

به چیزهایی که گوش می‌دیم، فکر می‌کنیم و غذای روح‌مون می‌سازیم دقت کنیم.

واقعاً فایل‌هاتون فوق‌العاده‌ست استاد.

نصف ترس‌های بچگی من ریخت.

شما باعث شدید ایمانم قوی‌تر بشه.

فهمیدم حتی اگر مشکل جسمی یا گذشته‌ی خاصی داشته باشم،

باز هم می‌تونم تغییر کنم و زندگیمو بسازم.

خیلی ممنونم از شما

به امید دیدار

سلام خیلی ممنونم از شما دوست عزیز منم خیلی خوشحالم که با شما هم فرکانس هستم و تو این سایت از شما و دوستان خوبم و از استاد عباس منش چیزهای خوب یاد می‌گیریم که نتیجه‌ای که ما می‌گیریم متفاوت از نتیجه بقیه است

جالب اینجاست امشب که رفتم باشگاه یک حرکتی بود که تعادل می‌خواست و من از بچگی با تعادل مشکل دارم چون بیماری مادررزادیم نمی‌ذاره تعادل بدنیمو خوب حفظ کنم اما به خودم گفتم من باید این موضوع رو برم به یک چیزی دائماً تو بهم می‌گفت که تو باید این ورزش بری تو می‌تونی وقتی میگی خدا حواسش به من هست پس دستتو به دمبلا بگیر مطمئن باش نمی‌افتی وزنتو بنداز رو پاهات و جالب اینجا بود رفتم و مربی می‌گفت کسایی که حتی سالمن بار اول نمی‌تونن مثل تو انقدر خوب برن تو چه جوری رفتی و یاد پارسال افتادم پارسال تو این موقع چه روزی بود چه حالتی داشتم و الان چه حالتی دارم اگه ما حواسم روی کار کردن ذهنمون باشه زندگیمون هر ثانیه در حال پیشرفته این کامنت شما نشونه‌ای شد که بعد از یه مدت کوتاه دوباره من برای ار کردن روی ذهنم جدی بشم یکی دو روز بود چون هم کلاس می‌رفتم هم ورزش هم امور شغلیمو انجام می‌دادم به قول معروف نمی‌رسیدم که فایل ببینم فقط گوش می‌کردم اونم توی مسیر راه اما این کامنت شما باعث شد مثل هفته پیش جدی باشم و بیام اینجا یک رد پا از خودم بذارم ممنون از شما دوست عزیز امیدوارم یک روز با استاد عباس منش در پارادایس ببینمتون به امید دیدار