توحید عملی | قسمت ۱

به نام ربِ هدایت‌گر

سلام به همه دوستان

.

گفتم بلد نیستم چیز ارزشمندی بنویسم

گفت هرچی بنویسی ارزشمنده

.

.

واقعاً زندگی یه کلاس درسه،

که هر روز داره به من چیزهای جدید یاد می‌ده،

و هرکس توی این دنیا رسالتی داره

که باید پیداش کنه.

.

حالا رسالت،

منظور این نیست که حتماً باید اختراعی بکنه،

می‌تونه برایش

یه چیز ساده‌ی انسانی باشه،

و اینو خدا خودش چرایی‌ش رو.

می‌دونه

.

هرکسی یه‌جوری مسیرشو پیدا می‌کنه،

یکی زودتر،

و یکی دیرتر،

بنابر باورهاش.

پس هیچ قضاوتی نیست

.

ولی هر اتفاقی در زندگی،

داره مثل ستاره‌ی قطبی،

مسیر اصلی رو نشون می‌ده،

که همشون میرسه دست اخر

به رابطه من و خداوند.

.

—

.

من توی این 15 روز ،

نمایشی از وقوع خواسته‌هام داشتم

که از خدا خواستم

و گفتم من دنبالش نمیرم خودش بیاد

اولی تیک خورد راحت

دومی تیک خورد راحت تر

سومی تیک خورد مثل اب خوردن

و چندتا ریز دیگه

.

بعد اونجا،

کمی درک کردم،

بابا سال‌ها

از مسیر سخت و

دست دراز کردن پیش بقیه بوده،

تو مسیر یخبندون کوهستان با پای برهنه با گاری زهوار در رفته

در حالی که با خواستن

و همین ایمان،

درِب داغونن اون چیزی

که ذهنم براش اون‌قدر پذیرش نداشت،

اتفاق افتاد.

.

و چقدر می‌تونه زندگی

تو ریل لذت بیفته،

وقتی حداقل

از یه رب کمک می‌خوای

که به آسونی برات

همه‌چی رو درست می‌کنه،

و نیاز نیست

این‌قدر سختی بکشی

و منت بقیه رو بکشی.

.

—

.

و همین‌طور که جلو رفتم،

فهمیدم یکی از علت‌های

سختی مسیرم،

بزرگ دیدن بقیه و شرکمه

.

یعنی همین حرف مردم

و ترس از قضاوتشون.

.

این ترس،

و خواستن از غیرخدا

به من گاری بسته،

و نمی‌ذاره

لذت ببرم.

و چقدر شرک بدیه،

و اعترافش حال خودم رو خراب می‌کنه،

در صورتی که رزاق خداونده

مگه

هیچ‌کس تو زندگی کسی

تأثیر داره؟

نه من خرج زندگی شما رو می‌دم،

و نه شما خرج زندگی منو.

.

پس چرا

این‌قدر گندش کردم؟

.

هیچ‌کس قدیس نیست،

.

تا وقتی ول نکنی بدست نمیاری

.

—

.

خوب شد نوشتم.

بعدِ همه‌ی اینا،

یه درک کمی گرفتم،

که گفت باید رها کنی.

.

و این،

یه کلید به من داد

که دارم به خودم

تکرار می‌کنم:

رها کن.

رها کن …

آدم از چیزی اذیت می‌شه

که براش مهمه .

دست بکش،

و بذار هدایت بشی.

—

تمرین من اینه که

روی همین روندی

که افتادم،

و دارم از خداوند درخواست می‌کنم،

و داره برام می‌فرسته،

همینو ادامه بدم چون روی ممنتومه.

پس

ایمانم رو قوی‌تر کنم،

چون خیلی منطق

برای من شده،

به نام خداوند پاک و منزه

قدم 65

آیا خداوند برای بنده اش کافی نیست؟

چقدر این حس استاد زلاله

از دوران کودکی که کمی میفهمیدم و پدر و مادرم باهم مشکل داشتن تنها خدا بود . در تنهایی هام خدا بود . همه به من پشت کردن اما خدا بود . گرسنه بود خدا روزی میداد و من نمیدیدم

خداوند بود که به من شیر داد . خداوند بود که در شب های بیقراری ارامم میکرد . خدا بود که با من بازی میکرد و همه جا خداوند . همیشه این نیرو با من بود و همیشه میگفتم چرا اینقدر مسیر زندگیم متفاوته ولی نمیدونستم این نیرو همراهم خداست. خانواده من خداست

خیلی چیزها دیدم و کشیدم اما بارم رو خدا بر میداشت .اون روزها نمیفهمیدم

الان که آگاهانه فهمیدم و در این مسیر حرکت کرده ام میبینم من هیچم واقعاً همه کارها رو خداوند انجام میده من که کاره ای نیستم و اتفاقاتی میوفته که بینهایت زیباست

الن یه ذره میفهمم که استاد میگه توحید خوشبختی وسعادته . یعنی چی.

بیان این حس خیلی سخته

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو

هرجا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو

مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید

پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید

یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

دیوانه نیم من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید

دیوانه برون از همه آیین تو جوید

تا غنچهٔ بشکفتهٔ این باغ که بوید

هرکس به زبانی صفت حمد تو گوید

درود به شما مائده عزیز

سپاس از لطف و مهربانیت و این حس خوبی که داری رو منتقل میکنی.

خداروشکر و خیلی برات خوشحالم که به خودشناسی خودت رسیدی و خداوند به مسیر علایقت هدایتت کرده . چه لذتی بالاتر از این

گاهی وقتی خواننده ها یا دنسرها رو تماشا میکنم (خصوصا این اواخر که سینا بطحائی رو تماشا کردم ).که با حس خوب میخونن یا کسایی که رقص زیبایی دارن به خودم میگم این همون عبادته. یکی با رپ کردن لذت میکنه. یکی توی کلیسا میخونه یکی از ساختمون سازی لذت میبره . یکی با اهنگسازی یکی با کدندویسی اینا همون نت هایی هستن که سرجای خودشون قرار گرفتن و باعث میشن دنیا زیباتر بشه.

در مورد قسمت اول کامنتم بگم من که ذهنم نمیکشه که این کامنت ها رو بنویسم ولی خودش مینویسه و میدونه چه کسی رو هدایت کنه.

در مورد قسمت اخر کامنتم من نگفتم که فوتبالیست هستم .شاید بد منظورمو رسوندم من میگم وقتی خدا مثل یه مربی معروف تو رو برای بازی در تیمش انتخاب کرده دیگه چه اهمیتی داره بقیه خوششون بیاد یا نیاد تو لذتت رو ببر