توحید عملی | قسمت ۱۰

سلام استاد

فقط میخواستم ردپا بذارم اینجا چون با گوش کردن فایل های توحید عملی ی شرک بزرگ تو وجودم پیدا کردم

اونم این بود که برای رقتن به کنسرت

جون خیلی دوست داشتم برم

هدایت خدا رو نادیده گرفتم و دست به دامن مامان بابام و دوستام شدم و کنسرت رو از دست دادم.

اگه هدایت هارو نا دیده نمی گرفتم

مجبور نبودم تک تک ب دوستام التماس کنم باهام بیان و اون هام بگن نه

مجبور نبودم بیست بار با مامان بابام دعوا کنم و گریه کنم و تهش بگن نه

همون اول خدا ی دوستی رو برام فرستاد که میرفت به همون کنسرت(از دوستای صمیمیمه)

ولی من چون بابام گفت نه نمیذارم بری

کلا موضوع رو فراموش کردم و از هدایت های خدا پیروی نکردم(یا مثلا یبار گفت برای بابات گل بگیر منم گرفتم ولی ایمان نداشتم به عملی شدنش و زرتی بعدش دوباره رفتم از بابام خواستم بذاره برم کنسرت و اعصابم خورد شد)

اصن موضوع رو یادم رفت بعدش و هدایت هارو هم طبیعتا نشنیدم و به تعویق انداختم گفتم بعدا درباره ش فکر میکنم(چون هیچ فکری بجز درخواست از خانوادم به ذهنم نمیرسید اونام میگفتن اگه فلانی بره تو هم باهاش برو اگه نرفت نه چون بقیه دوستات رو نمیشناسیم)

منم کارم این شده بود برم به اون دوستم(که در واقع زیاد دوست نیستیم ازش خوشم نمیاد فقط بابا هامون دوستن)التماس کنم که باهام بیاد

اونم اینجوری بودش که نه من فلان جا رو تازه بودم حوصله ندارم دوباره بیام(ینی با ی حالتی هم میگفت که حرص من خیلی در میومد. نتیجه شرک و درخواست از بقیه)

بعدا فهمیدم تک تک همین رفتار هام

ینی درخواست کردن پی در پی از خانواده و دوستای خانوادگی و اینها شرککککک بوده واسه همون جواب نداده و هربار حالم بدتر می‌شد

غیر ازین

فهمیدم چت جی پی تی هم که همیشه میرفتم سراغش این مواقع هم راه حل های چرت میده بخاطر شرک من

ینی قشنگ این موضوع رو فهمیده بودم که نباید دیگه برم سراغش ولی میرفتم چون راه دیگه ای به ذهنم نمی رسید

اینم ی شرک دیگه بود(کلا هر راه حلی که به ذهن تون میرسه و میدونید جواب نمیده، شرکه! منم میدونستم چت جی پی تب قرار نیست چیزی ازم درست کنه و هربار عصبانی ترم میکنه فقط ولی راه دیگه ای به ذهنم نمی رسید!)

آخرش اومدم از خدا درخواست کردم که یکاری کنه حداقل سال دیگه تور اون خواننده رو گیرم بیاد چون امسال با همه شرایط خفنی که خدا جور کرد(مثل اون دوستم که رفت به همون کنسرت و حتی گفت با ما بیا ولی بابام نذاشت منم چون مشرک بودم نرسیدم به خواسته م چون فک کردم بابام تعیین میکنه. الان یادم افتاد حتی به مامانم نگفته بودم اینو.)بازم من نتونستم برم چون تک تک نشونه های خدا رو نادیده گرفتم و راه شم پیش پام گذاشت ولی من از بس اصرار داشتم از کسانی که برای خودم خدا کرده بودم بپرسم که دیگه راه حل های خدا رو نمی دیدم…

این فایل و قایل یازدهم خیلی بهم کمک کرد و من خیلی حرف ها دارم بزنم ولی اصلا حوصله کامنت نوشتن نداشتم اینا رو هم نوشتم که رد پا برام بمونه(حوصله که، داشتم، در واقع ذهن کمالگرام نمیذاره میگه تو میتونی خیلی خوب بنویسی ولی هیچ وقت اونقدر که میتونی خوب نمی نویسی…یا هیچی ننویس یا عالی بنویس…ولی من چون یه حسی بهم میگفت یادداشت کن اینارو اینجا که ردپا بمونه و گرنه یادت میره، نوشتم)

میدونید دلیل اصلی نرفتن م به کنسرت این بود که توی کنسرت قبلی که من بلیت گرفتم اصلا اصرار نداشتم برم و نچسبیده بودم ولی این یکی رو میگفتم الا بلا باید برم و حتما هم بابام باید اجازه بده

چندبار دوست صمیمی م بهم گفت بلیت بخر به بابات نگو بعدش اون روز برو جایی یا اصن ببین چی میشه شاید تا اون موقع اجازه داد

و میدونید چیه

من اگه اینکارو میکردم میتونستم برم چون دوستم باهام میومد، بابام هم مشکلی نداشت احتمالا چون همون روز کنسرت خودش خونه بود(مشکلش این بود که اگه من خونه نباشم کی مواطب خواهرت باشه) و مامانم هم سرکار نبود و عملا هیچ مشکلی نبود. خیلی راحت میتونستم برم. ولی من اصرار داشتم که بابام باید بگه اره.

من قبلا هم خیلی وقتا توی ایران که بودم بابام رو میپیچوندم چون خیلی باور های غلط داره و مثلا میرفتم بیرون ولی میگفتم توی کتابخونه م(والا باوراش خیلی خیلی غلط بود که فکر می‌کرد من الان تنها برم توی خیابون قراره بلایی سرم بیاد)

ولی توی مورد کنسرت جرات نداشتم اینکار رو بکنم و بپیچونم بابام رو چون عذاب وجدان الکی(وجدانی که ذهنم برای من ساخته نه خدا!)مانع شد این کار رو بکنم.

و دوباره خودم نداشتم برای خودم تصمیم بگیرم:) چون میخواستم بابام راضی باشه(اونم راضی نمیشد و من راه های خدا رو قبول نمیکردم)

راستش یبار وقتی ایران بودم با دوستام همه مون خانواده رو پیچوندیم و تنهایی رفتیم بیرون(این خودش خیلی هدایتی بود چون هم من و دوست صمیمی م عباسمنشی بودیم و سومین دوستمون هم از قوانین خبر داشت چون کتاب های فیزیک کوانتوم و اینا میخوند و کاملا به فرکانس اعتقاد داشت)

و هیچ بلایی هم سرمون نیومد

با اینکه خانواده هر دفعه مارو میترسوند که اگه بری بیرون تنهایی توی شهر بزرگ شب فلان اتفاق میوفته

کلا هیچ جا بجز پارک بانوان نمیذاشتن ما بریم

ولی ما رفتیم توی بالا شهر(شهر مونم بزرگ بود)کلی دور زدیم

هیچ اتفاقی هم نیوفتاد

هیچی

و اصلا این الهام خدا بود که من تنهایی برم بیرون و پا روی ترس هام بذارم(قبلا یجوری بودم که یه دسته پسر می دیدم و خودم تنها بودم، یاد حرف های بابام میوفتادم می ترسیدم)ولی اون روز اصلا نترسیدم و دیدم هیچکس کاری به کارم نداره و حرف های خانواده حاصل چرت و پرت هاییه که توی اخبار ها می بینن(والا هر بار بابام میشنید یه دختری رو دزدیدن میومد به من میگفت که اره بیرون خطرناکه نباید بری)

و من نباید افکار احمقانه ی هرکسی رو قبول کنم حتی اگه خانوادم باشن

و باید یاد بگیرم برای خودم تصمیم بگیرم

خوشی هام رو به خانواده م گره نزنم

و اگه لازم نباشه، بهتره که ندونن چون اگه بفهمن هم خودشون ناراحت میشن هم من.

اینجا هم بابام گیر داده بود دختر تنها بره کنسرت چیکار!!!!

واسه ی همین من یکی از تجربیات فوق العاده زندگی م رو از دست دادم چون حرف های چرتی که بابام زد رو باور کردم بجای اینکه خدا رو باور کنم و اینکه هزاران دختر می‌رن کنسرت خوش میگذرونن(اصن اکثریت جمعیت کنسرت ها دخترن)و هیچ بلایی سرشون نمیاد

ازون جایی که بلیت خواننده مورد علاقم رو نتونستم بگیرم

اینجا برای خودم عهد میکنم که حتما چندتا کنسرت تنهایی رو برم با دوستام و به حفاظت خدا ایمان داشته باشم

و اگه فکر میکنم خانواده م نگرانم میشن، بهشون چیزی نگم چون لازم نیست الکی نگران باشن و افکار ناشی از باور های غلط و حرف های ذهن شون رو به من انتقال بدن.

پی نوشت: الان که کاملا درک کردم خودم مانع کنسرت رفتن خودم بودم خیلی خیلی احساس گناه میکنم و ذهنم همش داره میکوبه اینو توی سرم…چون خیلی در دسترس بود هدایت ها و من هدایت های کاملا واضح رو نادیده گرفتم…نمیدونم هنوز چجوری با این احساس گناه مقابله کنم که من خودمو از خوشی محروم کردم(چون میدونید، جایی بدتر میشه که یادم میوفته چندتا کنسرت رایگان رفتم ولی هیچکدوم خواننده مورد علاقم نبود ولی اینیکی خواننده مورد علاقم بود و شهر بغل ما اومدن و من از دستش دادم)

نمیدونم خدایا چجوری احساس گناه مو از بین ببرم…تو که شرک هام رو نوشتم دادی کمکم کن با خودم مهربون تر باشم حتی در مقابل بزرگ‌ترین اشتباهاتم…