توحید عملی | قسمت ۱۰ - صفحه 32 (به ترتیب امتیاز)

به نام یگانه خالق هستی

سلام به تمامی دوستان عزیزم ، سلام به شما استاد آگاهم و خانم شایسته‌ی گرامی

من می توانم اسم این فایل رو بگذارم ، عزت نفسِ توحیدی، یعنی اعتقادم بر اینه که آگاهی های این فایل عزت نفسی رو در وجودم می‌سازه که بر پایه های توحید استوار شده

من موضوع هدایت و توحید را با شما یاد گرفتم استاد عباس منش عزیزم و تا همیشه از شما سپاسگزارم

مطالب زیادی در ذهنم هست که دوست دارم بیان کنم، خدایا کمکم کن و بهم قدرتی بده که بتوانم افکارم رو به رشته‌ی تحریر در بیارم الهی به امید تو …

– یکی از کار هایی که انجامش کمک می کنه من توحیدی تر رفتار کنم و همیشه به یاد داشته باشم کیه که قدرت داره؟ کیه که همه کارست؟!

استفاده‌ی آگاهانه از جمله‌ی به لطف خدا هستش

یعنی اول تمام گفتگوهای ذهنیم با خودم میگم به لطف خدا این اتفاق افتاد یا به لطف خدا توانستم فلان کار رو انجام بدهم یا … به شکل های مختلف از این جمله استفاده می کنم ؛ البته هنوز در این زمینه به ثبات نرسیده‌ام ولی تلاشم اینه که خیلی بیشتر آگاهانه از این عبارت مفهومی استفاده کنم تا به یاد بیارم کیه که داره همه کارها رو انجام میده و اعتبارش رو بدهم به اون … نه اینکه اعتبار اصلی رو بدهم به خودم ، نه اینکه اعتبار اصلی رو بدهم به بقیه‌ی آدم ها

– یه مثال خیلی مشخص دارم از زمانی که روی عقل و هوش خودم حساب باز کردم و نتیجه‌اش هم اصلا جالب نبود!!

این مثال دقیقاً مصداق همون جمله ای هست که استاد فرمود: وقتی در مسیر هدایت الهی نیستی، حتی اگر همه‌ی کارها رو درست انجام بدهی هم نتیجه اشتباه در میاد

یادمه خرداد یا تیرماه 1402 بود یه ایده ای رو ذهن منطقی من بهم گفت برای رشد در کسب و کارم و جذب مشتری های فراوان و در نتیجه قراردادهای زیاد و در نتیجه ورودی مالی بالا، به خوبی یادمه که منطق ذهنم گفت، چون ایده های خداوند همراه با حالِ خوبه، من در اون برهه‌ی زمانی و اون روزها حالم میزون نبود، چقدر هم خوشحال بودم که من چقدر باهوشم! که همچین ایده‌ی عالی ای رو اجرا کردم و به ذهن بقیه نرسیده! من ایده‌ام رو اجرا کردم و چند روز خودم رو از زندگی کردن محروم کردم!! موبایلم به مدت دو سه روز روزی بیست الی سی تا زنگ و پیام دریافت می کرد و هر تماس رو اگر پاسخ می دادم بین 2 الی 10 دقیقه از من انرژی و زمان می گرفت که البته بیشتر تماس ها به سمت زمان بالا میل داشت!! و هر پیام هم اگر می خواستم پاسخ بدهم حدود 3 الی 5 دقیقه باید زمان بهش اختصاص میدادم

از بین این همه مشتری و این همه پیگیری و این همه انرژی و زمان گذاشتن (بعد از حدود دو روز کم آوردم و اون ایده‌ی اجرایی رو لغوش کردم) تا حدود یک هفته تایمم پر بود و فکر می کنم یک مشتری از بین اون همه مشتری به ثمره رسید و منجر به عقد قراداد شد یا شاید هم هیچی… (دقیق یادم نمیاد، موضوع مال حدود 8 ماه پیش هستش)

این مثال رو ذکر کردم که به خودم یادآوری کنم (این جمله رو باید با طلا بنویسم و قاب کنم و نصب کنم روی دیوار) وقتی در مسیر نادرستی هستی، حتی اگر تمام کارها رو درست انجام بدهی، نتیجه اشتباه میشه

یه مثال دیگه هم دارم از زمانی که خداوند با یک اتفاقی که به ظاهر شاید برای همه تلخ بود به من یک درس زندگی ساز داد

شاید بتوانم از این اتفاق به عنوان بزرگترین درس زندگی ام نه فقط در سال 1402 بلکه در کل زندگی‌ام تا به امروز یاد کنم

قبل از اینکه بگم این درس زندگی ساز و این اتفاق چی بود یه مقدمه ای رو بگم از خودم…

من در اواخر سال 1401 و سال 1402 متوجه شدم یه باورِ خیلی اشتباهی دارم که نمی توانم در لحظه‌ی حال زندگی کنم و از تک تکِ لحظاتم لذت ببرم و همیشه درگیر آینده یا گذشته هستم، در صورتی که همیشه این جمله‌ی استاد در ذهنم می پیچید که ، اصلاً تا زمانی که شما یاد نگیرید از زندگیتون لذت ببرید، شما به خواسته هاتون نمی رسید … یعنی فاصله‌ی بین شما و خواسته هاتون فقط با احساسِ خوبه که پر میشه

با این درکی که از قوانین پیدا کردم و شناختی که از خودم پیدا کردم ، مدتی بود (چند ماهی میشد) که آگاهانه سعی می کردم از لحظاتم لذت ببرم و منتظر یه اتفاق خاص نباشم… و همیشه از خداوند می خواستم که کمکم کنه شخصیتم رو به این سمت تغییر بدهم

اوکی

من دو سه ماهی در بهار و تابستان سال پیش آگاهانه رفتم به یک محله‌ی جدید مشغول به کار شدم در دفتر یکی از دوستانِ دوستانم (هدف هایی مشخص داشتم که به لطف خدا بهشون رسیدم)

این بنده‌ی خدا که صداش می کردن حاج حسن ، بسیار بسیار انسان شریف با آبرو و با اعتبار نیکی بود و خیلی ها دوستش داشتن ، از جمله خودم واقعاً انسان شریف و نازنینی بود

بازنشسته‌ی فرهنگی بود و حدود 40 و خورده اب سنش بود، سنی نداشت …

از اونجایی که قبلاً بسیار بسیار ثروتمند و متمول بود و ورشکسته شده بود و یک فرزند دختر هم داشت که در زمان به دنیا اومدن به خاطر اشتباهات پزشکی از دست رفته بود

همیشه و همیشه غصه‌ی این دوتا اتفاق رو می خورد و تقریباً با هر کسی به کمی احساس صمیمیت می کرد سفره ‌ی دلش رو باز می کرد …

تصور کنید که همچین شخصیتی پکیجی کامل از مسائل ناگوار و واقعاً دردناک و بیماری ها رو همیشه با خودش حمل می کرد دیگه!!

من فقط یه مقداری فقط اشاره کردم به موضوع … دیگه نمی‌خواهم ادامه بدهم ، فقط تا حدودی گفتم که متوجه موضوع بشوید و خودم هم بعداً بتوانم با مراجعه به این دیدگاهم درسش رو به یاد بیارم …

چند ماه از همکاری من با ایشون گذشت و من واقعاً تلاش می کردم ، خیلیییی تلاش ذهنی می کردم و سعی می کردم که پای صحبت های این مرد شریف نشینم و در مجالس گفتمان تو این دفتر شرکت نکنم!!

ولی خدا شاهده حتی یکبار از خداوند شکایت نکردم که خدایا؟؟ من ازت چی خواستم و چه کردی؟

نه …. آگاهانه سعی می کردم تمرکزم رو بگذار روی نکات مثبت اون محیط و محله ، اون دفتر و اون آدم که میگم انصافاً یکی از شریف ترین و درست کارترین انسان هایی بود که در زندگیم ملاقات کردم و به خودم می‌گفتم من به فراخور باورها و درخواست هایی که داشتم به اینجا هدایت شدم و باید ادامه بدهم … باید حال خودم رو خوب نگه دارم و اجازه بدهم خدا درس هایی رو که باید بهم بده … همیشه یادمه به چشم یک درس ، هدایت شدنم به این آدم و این دفتر رو نگاه می کردم و می‌گفتم در آینده به نیکی از این برهه‌ی زمانی زندگیم یاد خواهم کرد … و همینطور هم شد …

ماه محرم گذشت و ما رسیدیم به ماه صفر ، من مقداری دینار خریده بودم برای مادرم ، ایشون رفت کربلا و برگشت و یه مقداری از دینارها اضاف اومد و با خودش آورد ایران

دینار ها تو کیف پولم بود و یه شب در دفتر نشسته بودم (می خواستم فردای اون روز ببرم دینار ها رو change کنم) که ایشون به یکباره تصمیم گرفت ، فردا صبح اون روز بره کربلا، نزدیک‌ اربعین بود

خب طبیعتاً دنبال دینار بود دیگه ، دینار های من هم ایشون خرید و مقداری هم از شخص دیگه ای خرید و صبح با دوستانش راهی کربلا شد

دو روز بعد اعلامیه فوت ایشون رو تو گروه کاری ای که داشتیم دیدیدم و همه متعجب شدیم!!

نمی خواهم داستان های مرتبط به فوت کردنشون و وقایع بعدش رو تعریف کنم …

درس بسیار بسیار بزرگی که من گرفتم این بود که تا بهت فرصت زندگی کردن داده شده، زندگی کن و از تک تک لحظاتت لذت ببر و سعی کن غصه هیچ چیز … هیچ چیزی رو نخوری چون هیچ چیز … هیچ چیزی تو این دنیا ارزشِ غصه خوردن رو نداره، نقطه سر خط

پس از این … من خیلی خردمندانه تر با وقایع و اتفاقات و شرایط و انسان ها برخورد می کنم و دائماً به خودم یادآوری می کنم که: زندگی یه فرصتِ کوتاهه … من می خواهم از این فرصت کوتاه نهایت استفاده رو ببرم ، نهایت لذت رو ببرم و زندگی رو واقعاً زندگی کنم …

یاد صحبت های استاد در فایل «ما بی انتها هستیم» می افتم

و اینجا ایمان من به خداوند خیلی قوی تر شد که هیچ اتفاقی، اتفاقی نیست منی که یک عمر در خانواده و فرهنگی بزرگ شدم که غصه خوردن یک ارزش بسیار والا و بزرگ شمرده می شده، باید هدایت میشدم به این انسان و این اتفاقات، تا این درس زندگی ساز رو یاد بگیر

و مطمئنم تا زمانی که این درس رو در خاطر داشته باشم و مرور کنم دیگه به مسیر قبلی زندگی ام بر نمی گردم

دیگه یاد گرفتم که: این شاد بودن هستش که ارزشه ، نه تنها یه ارزش بسیار بزرگه بلکه تنها راهِ رسیدن به خوشبختی و سعادت هستش، هم در این دنیا و هم در اون دنیا

در پناه خداوند مهربان و توانا و هدایتگر باشیم