توحید عملی | قسمت ۱۱
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
آگاهیهای این قسمت، از قانونی رمزگشایی میکند که مرز میان «تقلا در مسیر خواسته» و «موفقیت پایدار از مسیر هموار» است.
دقیقاً زمانی که تصور میکنیم به اوج مهارت و تخصص رسیدهایم، در دام ذهنی «خودم میدانم» گرفتار میشویم که میتوان آن را پارادوکس مهارت و توکل نامید. خیلی از ما این تجربه را داشتهایم که:
زمانی که در کاری «تازهکار» و «نابلد» هستیم، نتایج درخشانتر و ایمنتری میگیریم، اما بهمحض اینکه احساس «حرفهای بودن» میکنیم، چالشها و شکستها آغاز میشوند. به نظر شما چرا؟!
درس اصلی این است: احساسِ «خودم میدانم»، بزرگترین مانع در برابر جریان هدایتهای خداوند است. وقتی ما خودمان را در جایگاه یک متخصص بینیاز میبینیم و به دانش محدود و تجربیات گذشتهمان تکیه میکنیم، ناخودآگاه دروازههای هدایت را میبندیم. اما زمانی که، فارغ از میزان تخصصمان، با قلبی خاشع و متواضع اعتراف میکنیم که در برابر اقیانوس علم خداوند «هیچ» نمیدانیم، آنگاه به منبع لایتناهی هوشمندی متصل میشویم که راهکارهایی فراتر از منطق بشری را پیش پایمان میگذارد.
یکی از کلیدیترین مفاهیمی که استاد عباسمنش با مثالهایی ملموس از دنیای تکنولوژی، رانندگی و حتی بازیهای کامپیوتری تشریح میکنند، تفاوت میان «استفاده از تجربه» و «مسدود کردن هدایت با غرور» است. استاد توضیح میدهند که ذهن استدلالگر ما، همواره سعی دارد مسائل جدید را با فرمولهای قدیمی حل کند. مثل برنامهنویسی که برای رفع یک باگ، بیست راه منطقی را امتحان میکند و شکست میخورد، اما لحظهای که از روی «عجز» و «تسلیم» دست از تقلا برمیدارد و از نیروی برتر کمک میخواهد، سادهترین و درستترین راهکار به او الهام میشود. این همان نقطهای است که ما باید «تواضع در برابر خداوند» را با «احساس لیاقت در برابر خلق» ترکیب کنیم. بسیاری از افراد تصور میکنند که کمک خواستن از خداوند نشانه ضعف است، درحالیکه بر طبق اصل توحید، هوشمندترین انسانها کسانی هستند که فرمان زندگی خود را به دست خدا میسپارند.
افراد زیادی برای داشتن چنین حدی از ارتباط عمیق با خداوند و دریافت هدایتهای او در مسیر هر خواسته کوچک و بزرگی، از درون احساس لیاقت ندارند.
آموزههای دوره احساس لیاقت منبعی کامل برای ترمیم احساس خودارزشمندی درونی است؛ بهگونهای که فرد بتواند خود را اساساً «لایق» چنین حدی از ارتباط دقیق و عمیق با خداوند بداند. زیرا مهمترین موضوع در دریافت هدایتهای خداوند، احساس لیاقت داشتن درباره ارتباط عمیق با خداوند و دریافت الهامات اوست. تا زمانی که ما خود را لایق همصحبتی با خداوند ندانیم، صدای هدایت او را نخواهیم شنید.
خداوند مانند یک فرستنده رادیویی قدرتمند، در هر لحظه و در مورد هر موضوعی (از مسائل مالی و بیزینس گرفته تا سلامتی و روابط) در حال پخش فرکانس هدایت است. اما این ما هستیم که باید گیرندههایمان را روی این موج درست تنظیم کنیم. تنظیم این موج، با هیچ تکنیک پیچیدهای انجام نمیشود، بلکه تنها با یک تغییر نگرش درونی ممکن است:
پذیرش اینکه «من نمیدانم و او میداند» و مهمتر از همه، «احساس لیاقت داشتن درباره دریافت هدایتهای خداوند»
آگاهیهای این قسمت، منطقهای محکمی به ما میدهد تا هر مانعی را از ذهن خود برداریم که مانع اتصال ما به خداوند و دریافت هدایتهای او میشود. مثل احساس گناهی که افراد دارند و فکر میکنند بهخاطر اشتباهات گذشته، از درگاه خداوند رانده شدهاند. استاد عباسمنش با ذکر منطقهای توحیدی محکم به ما یادآور میشوند که حتی اگر هزاران بار مسیر اشتباه را رفته باشید، خداوند مشتاق هدایت شماست.
درک این نکته که «من بی قید و شرط لایق هستم تا خداوند من را به هموارترین مسیر تحقق خواسته هایم هدایت کند»، هسته اصلی آموزههای دوره احساس لیاقت است که مکمل بینظیری برای اجرای توحید در عمل است.
باور محدودکننده دیگری که استاد عباسمنش در این فایل بهعنوان مانعی مهم در دریافت هدایتهای خداوند به آن اشاره میکنند، باور «نابرده رنج، گنج میسر نمیشود» است. ریشه این باور نیز در احساس عدم لیاقت است که فرد نمی تواند خود را بی قید و شرط، لایق دریافت نعمت ها بداند. استاد با استناد به قوانین خداوند، ثابت میکنند که سختی کشیدن، تقلا کردن و «پدرِ آدم درآمدن»، فضیلت نیست؛ بلکه نشانه دور شدن از مسیر هموار هدایتهای الهی است. زندگی طبیعی و توحیدی، مانند حرکت در یک سرازیری سرسبز با چرخهای روغنکاریشده است، نه کشیدن یک گاری شکسته در سربالایی سنگلاخ.
اگر زندگی شما سخت پیش میرود، اگر برای حل مسائل ساده مجبور به مبارزه هستید، نشانه این است که نتوانستید روی خداوند به عنوان قدرت مطلق حساب کنید، میخواهید با زورِ بازوی محدودِ خودتان مسائل را حل کنید و به نیروی «کن فیکون» خداوند اجازه ورود ندادهاید. تواضع در برابر خداوند، زندگی را آسان میکند. راهکارهای خداوند برای حل مسائل شما و تحقق خواسته ها همواره آسان هستند، اما شما وقتی به آنها دسترسی دارید که با ایجاد باورهای توحیدی، عقل خود را از مدار خارج میکنید.
تمرین این قسمت:
به تجربیات خود درباره مفهوم آگاهیهای این قسمت فکر کنید و در بخش نظرات این فایل بنویسید:
الف) در چه مواردی از زندگیتان (شغلی، مالی، عاطفی و…) احساس کردید که «خودتان کاربلد و حرفهای هستید»، به مهارت و کاربلدی خود آنقدر مغرور شدید که خود را بینیاز از هدایتهای خدا دیدید و سراغ ایدههای خودتان یا راهکارهای دیگران رفتید اما به طرز غیرقابلانتظاری، کارها گره خورد و نتیجه خوب از آب درنیامد یا دچار خطا و اشتباه شدید؟
در مقابل، چه زمانهایی با وجود مهارت و کاربلدی، متواضعانه از خداوند طلب هدایت کردید، اعتراف کردید که «نمیدانید»، سپس به ایدههایی هدایت شدید که کارها با روانی و آسانی انجام شد یا نتیجه حتی بارها بهتر از انتظار شما پیش رفت؟
ب) وقتی چرخ زندگی شما به روانی میچرخد و کارها بهخوبی پیش میرود، آیا ارتباط این جنس از روانی در انجام کارها را با نگرش «تواضع در برابر خداوند» حتی با وجود حرفهای بودن، تشخیص میدهید و برعکس؟ چقدر حواستان به این اصل مهم است؟
فکر کردن و جواب دادن به این سؤالات باعث میشود نقش توحید در روان شدن چرخ زندگی را درک کنید، در همه حال در مقابل خداوند خاشع بمانید و در موضوعات مختلف، خواه ساده، خواه مهم، از خداوند هدایت بخواهید؛ حتی اگر در آن کار حرفهای باشید.
پاسخت را کامل در قسمت کامنتهای همین صفحه بنویس تا هم برای خودت نقشهی راه شود و هم الهامبخش دیگران.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل تصویری توحید عملی | قسمت ۱۱632MB67 دقیقه
- فایل صوتی توحید عملی | قسمت ۱۱64MB67 دقیقه
سلام خدمت استاد عزیزم و دوستای خوبم
توی این فایل استاد در مورد افرادی که خودشون رو کاربلد میدونن و مغرور میشن در مقابل خداوند صحبت کردن و اینکه وقتی به خدا میگیم من نمیدونم من هیچی نیستم هدایت هارو دریافت میکنن و کارها آسون میشه و من دقیقا نقطه مقابل این گروه بودم همیشه از اعتماد به نفس پایین و خودکم بینی کارهام کند پیش میرفت و واسه همه چی تقلا میکردم چون فک میکردم فقط باید عقل و هوش خودم زیاد باشه فلان کار رو یاد بگیرم، استعداد و تواناییم زیاد باشه تا فلان کار رو انجام بدم خودم فرز و چابک باشم تا سریع کارهامون انجام بدم و چون این هوش و توانایی و استعداد رو در خودم نمیدیدم و تکیه ام همش روی خودم بود به جایی نمیرسیدم و اما از وقتی این فایل رو گوش کردم که استاد گفتن “در مقابل خداوند متواضع باشیم و بپذیریم که خودمون هیچی نمیدونیم و آقا من در مقابل خداوند هیچی نیستم که این به این معنا نیست که من در مقابل غیرخداوند هیچی نیستم
یعنی یک آدمی که خداوند رو پشت و پناه خودش میبینه هدایت های خداوند رو داره دریافت میکنه اتفاقا در مقابل من دون الله غیر خداوند سرش هم خیلی بلنده یعنی به همون نسبتی که شما در مقابل خداوند خاشع هستی و متواضع هستی به همون اندازه در مقابل غیرخداوند اعتماد به نفس داری “
هنوزم از خوندن این قسمت حرف استاد قلبم به تپش میوفته و قلبم باز میشه و از وقتی درک کردم این موضوع رو که در مقابل خدا خاشع باشم و بگم من نمیدونم و از خودم همش انتظار نداشته باشم و کارهامون میسپارم به خدا کارهام به طرز عجیبی سریع و روون شده مثلا منی که دستپختم انقد بد بود که همش همسرم ازم ایراد میگرفت مخصوصا مخصوصا بعد از به دنیا اومدن دخترم یه جوری شده بود که هر چی درست میکردم بد میشد هر چی واقعا هر چی حتی ساده ترین ها یه جوری که خودمم خسته شده بودم و دوس نداشتم اصلا آشپزی کنم اما الان اعتماد به نفسم بالاتر رفته و هر غذایی میخوام درست کنم کاری کنم میگم خدایا من نمیدونم خودت بگو چیکار کنم و دقیق و مو به مو میگه مثلا میگه نمک بسه روغن کمه و منی که همش سر این موضوع مشکل داشتم الان جوری شده که همسرم پیش بقیه از دستپختم تعریف میکنه مهمون میاد مهمونااز دستپختم تعریف میکنن میگن چقد خوشمزه شده و مثلا چند روز پیش که میخواستم برم مهمونی مژه بذارم برای خودم همیشه انقد سخت و خسته کننده میذاشتم که گفتم دیگه نمیذارم اما وقتی همین کارو هم به خدا سپردم خیلی سریع و راحت انجام دادم که خودمم باورم نمیشد و خیلی از کارهای دخترم انقد راحت پیش میره که تعجب میکنم و اینا نتایج من از گوش دادن به این فایل ه که مطمئنن اتفاقات مهمتر و بزرگتر در راهه
سلام خدمت استاد عزیزم و دوستان
این فایل پاشنه آشیل اصلی منع و مطمئنم با کار کردن روی این فایل حتما پیشرفت خوبی میکنم چون از موقعی که یادمه همیشه میخواستم کارها رو خودم انجام بدم با عقل خودم انجام بدم و وقتی احساس ناتوانی میکردم گیر میکردم همیشه میگفتم از کجا چجوری اما همیشه تو این لحظات به موقعهایی در زندگیم فکر میکردم و اتفاقاتی خوبی برام افتاده بود چند جایی در زندگیم بود موقعی که مدتها دنبال کار بودم فلانی واسم کار پیدا میکنی فلانی سفارشمو میکنی فلانی فلانی و هیچ اتفاقی نمیوفتاد به جایی رسیدم که گفتم خدایا من نمیدونم خدایا من خستم خدایا من تسلیمم خودت باید کارمو درست کنی و از این افکار احساس رهایی و آرامش داشتم و دیگه زور نزدم و همون موقعها کار پیدا کردم با بهترین شرایط اون موقع که انتظارشو داشتم اونم در بهترین زمان یه امتحانی باید میدادم و قبل اون وقتم پر بود صبح امتحان دادم دقیقا عصر رفتم مصاحبه و فرداش رفتم سرکار