توحید عملی | قسمت ۱۱

باسلام خدمت استاد و خانم شایسته

روز 194

در شروع کار در باشگاه جدید و ماه دوم،هدایت شدم به مسابقه و سفر به کیش و مسافرته 3روزه ک پر از خیرو برکتو عشق بود

از ثبت نام در این مسابقه و همه چیزش،تسلیم بودم

همش میگفتم خدایا من هیچی نمیدونم

فقط میخام به تجربه ی عالی باشه تا انگیزه و ذوقم بیشتر بشه و بهم خوش بگذره

مسابقه شروع شد

من توی دسته ای بودم ک به صورت تک نفره باید مسابقه میدادم و البته دو نفره هم داشت

من اولین تجربه ی مسابقم در این رشته بود

هیچی از سختیو اسونیش نمیدونستم

و یه نفره ثبت نام کرده بودم

اسامی رو خوندن

رفتیم به قسمت گرم کردن

من اونجا کنار بقیه شرکت کننده ها،حضور داشتم

باهاشون حرف میزدم و ..

یک آن نمیدونم چجوری و چی شد

ولی سرمو چرخوندم دیدم بچه ها رفتن توی مسابقه و تقریبا 5 دقیقست از مسابقه گذشته!!!!!!

من این همه راه،از تهران تا کیش

پروازو هتل،کنسل شدنه کلاسام

حالا اومدم تا مسابقه و کنارشون بودم

اما چجوری شد ک اونا رفتنو 5 دقیقه انگار من گوشو چشمم بسته شد…

ارومه اروم بودم و خندم گرفته بود

رفتم به سمت مسئول ثبت نام،گفتم من همینجا بودم چطور منو نبردن به سمت مسابقه؟؟؟ گفتن نه ما صدا کردیم

خلاصه ازشون خواستم منو در دسته های پیشرفته تر ثبت نام کنن،گفتن نمیشه

گفتم خب دسته های تیمی دو نفره

گفتن نه خانم،دو نفره ک اصلاااا امکان نداره ماها قبل بسته شده… همون حین یکی گفت بامن تیم شو!!!!

گفتم اره چرا ک نه

گفت من دو ساعته دارم اینجا التماس میکنم بهم تیم بدن،چون مسابقه ی صبحمو خراب کردم مستقیم از پرواز اومدم سر مسابقه و وقتی ازشون خواستم ک تیمی شرکت کنم قبول نکردن! و الان تو اومدی اینجا گفتی تیمی،صداتو شنیدم

هم زمانیی ک من هیچی ازش نمیدونستم

و‌جقدررررررر خدا بچینه قشنگتره!!!

اگه من با همون عقل خودم اون تک نفره رو شرکت کرده بودم نه تنها مسابقه رو خراب میکردم و حس بدیو تجربه میکردم،بلکه هیچ ذوقی برای ادامه ی این رشته نداشتم و …

اما با اون معجزه و تسلیم بودن در مقابلش،وقتی هدایت به اون مسابقه ی دو نفره شدم،پنجم شدیم

و پنجم شدن در اون مسابقه و اولین تجربه در کنار بهترین ورزشکارا،کم از اول شدن نبود

به قدری برام لذت بخش بود

به قدری من این خدا رو قربون صدقه رفتم ک خدایا من دوماهه راجب این مسابقه و تمریناتم و حتی سفرم هر لحظه بهت گفتم خدایا من هیچی نمیدونم هیچی بلد نیسم

تو بهم نشون دادی ک‌چقدر‌پناهی

چقدر محافظی

چقدر شنونده ای

چقدر برنامه هات شیرین ترو جذاب تره

اون چشمو گوش بستنه من،ک اسممو بخوننو من نشنوم

بین جمع بودمو اونا رفتن و من ندیدم..

نمیدونم چطور به زبون بیارم

وقتی به بقیه تعریف میکردم،همه با دلداری میگفتن اشکال نداره پیش میاد،تجربه ی اوله

ولی نمیدونستن من اصلا نه تنها ناراحت نیسم بلکه ماتو مبهوتم از این معجزه و هدایت

«در زمان مناسب میگه از کدوم مسیر برو»

با تمام وجودم تجربش کردم هزاران بار

ولی اینبار،منو از زمینو زمان کند

خدایا عاشقتم

و ازت سپاسگذارم ک درامد این ماه باشگاهو دو برابر ماه قبل کردی ک ما بتونیم یه سفر رویایی در کیش داشته باشیم و فیلمایی ک برای ابجی لیلا میفرستادم و همه چیز دقیقا مثل سفر به دور امریکا بودو چقدر به یاد استاد بودم

استاد جانم،در ضمن دوباره خوابتونو دیدم

یه حس خیلی نزدیکی میگه ایران هستین و قراره از نزدیک ببینمتون

با سلام خدمت استاد عزیز و خانم شایسته ی زیبا

برم سر اصل مطلب ک تجربه ی همین روزهای اخیرمه!

من با خشوع و تواضع،با تسلیم بودنه کامل،هدایت خدارو دریافت کرده بودم و باشگاه (هوم جیم) زده بودم

در شروع کار ورودی های مالی،شاگرد،…نتیجه به جهت همون تسلیم بودنا و من بلدنیسمو تو بگوها ایجاد شده بود!

6ماه گذشت…

دو هفته ی اخیر بعد از تموم شدن تعطیلات عید،مجدد شروع به کار کردم

دیدم یکی در میون شاگردام کنثل میکنن!

البته ک من بخاطر احساس لیاقتم ،شهریمو بالاتر برده و با وجود نجواها ک الان شاگردات میرن،طردت میکنن،تو تنها میشی،اشتباه کردی ندا … و هزاران سرزنش که از بازی ذهن میومد

طی همین دو هفته،با کمک فایلای احساس لیاقت و البته که یاداوری همون انرژی،همون منبع،همون اصل،همون نور،همون الله،همون پرودگار،همون خدا که در شروع کار ،ازش درخواست میکردم که تو بهم بگو چطور،تو بهم بگو از کجا ،تو بهم بگو چگونه؟

من هیچی نمیدونم خدا

من هیچی بلد نیسم

من اولشم که شروع کردم همش کار تو بود

کلاسامو پر کردی،ادمهای خوبتو برام فرستادی

تو کردی

حالا بازم با تو…

همین دیروز ،ی پیام دریافت کردم که نداجون من نمیتونم بیام کلاس…

چشمامو بستم،گفتم خدایا من میدونم کار تو بود..

من میدونم که جا باز کردی برای بهترش..

من میدونم که داری یه جریان جدید توی این اقیانوس زندگیم راه میندازی..

من میدونم که قراره این بدن و این ندارو ببری برای تجربیات بهتر..

من میدونم که قرار چیزهای جدید بهم نشون بدی..

ذهن اروم بود..

قلبم میتپید شکر..

باشگاهی دارم که خودم میتونم تمرین کنم،چی ازین بهتر..بدون محدودیت… شکر

هنوز شاگردای خوبی دارم و شب باهاشون کلاس دارم شکر…

رسیدم خونه،شروع کردم غذا درست کردن،منی ک مدتها بود همیشه از بیرون غذا سفارش میدادم ،اما انگار این الهام بود ک بلندشو ،ذهنتو ببر ی جایی ک نخواد تورو پایین بیاره،البته ک نمیتونست،چون من خیلییییی اروم بودم ،حس کوه بودن داشتم،محکمو استوار

به ابجی لیلا (لیلا بشارتی،یکی از دستای خدا برای اشنایی با مسیر استاد) زنگ زدم

گفتم ابجی این روزها این اتفاقا داره میفته و البته ک من هیچ غمو ترسی ندارم

هرکی از بیرون ب این کاره من نگاه میکرد،میگفت این دختر دیوانست،شهریرو بیشتر کرده دونه دونه شاگرداشم کنثل میکنن،این میخنده و بهشون میگه موفق باشی

اره من دیوونم ،دیوونه ی همون عشق،دیوونه ی همونی که دلم بهش قرصه،که خودش برای من همه کسه..

بعد از صحبتمون با ابجی ،دراز کشیدمو چشامو بستمو گفتم،ای عشق تو همه چیزی،من واقعا ندای قبل ندای پارسال نیستم،چون تورو پیدا کردم

چشام گرم شدو خوابم برد

مسیج اومد..

پیام واریز…

شاگرد خصوصی،4میلیون

نگاه به سقف کردم..

گفتم جواب دادی به ارامشم به توکلم..

داغی اشکام هنوز روی گونم حس میشد..

دوبار دینگگگ پیام..

شاگرد خصوصی قدیمم..

هم تمرین خصوصی هم رژیم..8میلیون

دیگ اشکام بند نیومد…

12میلیون کمتر از نیم ساعت

4برابر همون ادمهایی ک کنسل میکردنو من لحظه ای شک نداشتم که خدا نشسته و داره با چشمای پر از عشقش،هی میگه دخترم دخترم نترسی،من هستم یوقت فکر نکنی داری تنها میشی،من اینجام

اره من صداشو توی وجودم میشنیدم..اهنگ علی زندوکیلی و هق هقای من که به پهنای صورتم و چشمایی که نمیدیدو تلاش میکردم بنویسم

از عشقش

از بزرگیش

از …

از بس که عمری خورده ام بغض گلویم را

دریا دلم حالا ببند ای عشق جویم را

بی پرده با من باش این مردُم نمیدانند

تنها حجابت فاش کرده مو به مویم را

این چند قطره اشکِ تو عشق است یا بازی

که میبرد این چند قطره آبرویم را

من صحبتم با زندگی جز عشق چیزی نیست

چون خوانده ام دستِ حریفِ روبرویم را

زیباترین رویایی، حتی در این تنهایی

من اینهمه زیبایی، هرگز ندیدم

شبیهِ کوه دردم، هر شب صدایت کردم

تا به خودم برگردم، تو را شنیدم

در سینه ات، یک راز پنهان است و میخواهم

پایان دهم، امشب عذابِ جستجویم را

در سینه ام، یک آرزو دارم نمیگویم

شاید خودت پیدا کنی آن آرزویم را

زیباترین رویایی، حتی در این تنهایی

من اینهمه زیبایی، هرگز ندیدم

شبیهِ کوه دردم، هر شب صدایت کردم

تا به خودم برگردم، تو را شنیدم

من پر از انرژی،پر از امید رفتم برای کلاسهای شبم

و دوباره لطفو برکتش از طریقای شاگردای شبم،که برام کادو خریده بودن

و اما امروز،از امروز بگم که همین توحید با من چه ها نکرد

با هدایت های همون الله ،من به خرید ماشین صفر دنا پلاس رسیدم

ماشین هاچ بک پراید مدل 91ام رو با تمام عشقبازی که کرده بودیم،فروخته بودم

توی پروسه فروشش به دلیل توقیف حجاب که من روحمم خبر نداشت،پلاک زدن به مشکل خورده بودو داستای تعطیلیه عیدو این چیزا…

همه ی اعضای خانواده من،دنبال پارتی یا رشوه به افسرو ازین داستانا بودن،من اوایل اسفند ماشینو فروختم و تقریبا یکماه ازاین پروسه پارکینگو قوانینه مردم(نه قوانین منو خدا) گذشته بود

امروز اقای خریدار زنگ زد،گفت من ماشینو سند زدم بالاخره

و کاراشو انجام دادم

گفتم هزینه ی پارکینگو جرثقلیل چقد شده،پرداخت کنم..

گفت هیچی نشده…

گفت قیمته ماشین بالا رفته،راضی باشین شما…

من به‌چه خریداری هدایت شده بودم که این همه صادقو امین بوده..

میتونست یه عددی بگه..

اما ادم درستکار…

اونروزا ک همه حرفه رشوه و پارتی میزدن،من چشم دوختم به اون بالایی ،گفتم تو ،توی قضیه طلاقم،وقتی از خودت خواستم،وقتی چشمم به خودت بود نه بندت ،نه وکیل،نه قاضی…برام انجامش دادی…

اینبارم انجامش میدی،من هیچ راهی بلد نیسم تو بهم بگو..

و حالا انجامش داده..

حالا انجامش داده

انجامش داده..

اره معلومه ک انجام میده

معلومه…