توحید عملی | قسمت 9
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
استاد عباسمنش در این قسمت، درسهایی عمیق در باب توحید، توکل و مهمتر از همه، تواضع در برابر خداوند به ما میآموزد. نخستین و محوریترین آموزه، درسی است که از ماجرای هدایت مادر موسی (ع) بهدست میآید: اهمیت بینظیر ایمان در لحظات ترس و تردید.
زمانی که خداوند به مادر موسی وحی میکند که فرزندش را به نیل بسپارد، واژه کلیدی «نترس و غمگین مباش» بیانگر این حقیقت است که ترس و غم منشأ تمام تصمیمات اشتباه هستند و تصمیمات ما تنها زمانی میتوانند مسیر هدایت را دنبال کنند که از سر ایمان و توکل مطلق گرفته شده باشند.
توکل، تنها یک کلمه نیست، یک عمل است؛ عملی که در اوج نگرانی، به ما آرامش خاطر میدهد که خداوند هوایم را دارد، حتی اگر هیچ نشانهای از امنیت در ظاهر دیده نشود. این همان گامی است که دروازههای رزق و فزونی را در مقابل ما میگشاید.
درسی عمیقتر که در بطن این توکل نهفته است، قانون و وعده تحقق قطعی خواسته است که در شعر پروین با این بیت زیبا حضور یافته است: «رهرو ما اینک در منزل است»
از دیدگاه خداوند، لحظهای که شما قدم اول را با ایمان برمیدارید، نتیجه مطلوب و دلخواه شما از قبل محقق شده و کار انجامیافته است. تردید و شک، همان «پردهای» است که ما را از دیدن این حقیقت محروم میسازد. تردید همواره نجواهای شیطان است که وعده فقر و ناکامی میدهد، درحالیکه خداوند وعده فراوانی و رحمت. بنابراین، بزرگترین دشمن ما در مسیر موفقیت، شک و تردیدی است که ما را وامیدارد دست حق را ببینیم اما نشناسیم.
باید همواره به یاد داشته باشیم که شیوه خداوند، عدل و بندهپروری است. هرگز نباید این گمان کفرآمیز را به ذهن راه داد که خداوند ما را فراموش میکند یا از وعدهای که داده غافل میشود. بلکه هر آنچه دریافت میکنیم، نتیجه اعمال و باورهای خود ماست.
سپس شعر پروین به درس عظیم ناسپاسی و عُجب انسان میرسد و حکایت نمرود را بهعنوان تمثیلی برای وضعیت همه ما به کار میگیرد. پروردگار با مهربانی مطلق، از کودکی خردسال و بیپناه، در میان امواج هولناک دریا محافظت میکند و تمام عوامل هستی — از سنگ و قطره و باد گرفته تا گرگ و دزد — را فرمان میدهد تا محافظ و مربی او باشند. اما پیام معنوی اینجاست: پس از آنکه بنده در امنیت و آسایش قرار میگیرد، بهجای سپاس و فروتنی، دچار عُجب و خودپسندی میشود. این همان لحظه خطرناکی است که بسیاری از ما، پس از حل مشکلات و دستیابی به موفقیت، ناخواسته تجربه میکنیم و با خود میگوییم:
«نمیخواد، خودم پیداش کردم.»
این خودبینی، ریشه تمام ناسپاسیها و تبدیل نعمت به نقمت است. هر فردی که فراموش میکند که دست قدرتمند پروردگار بوده که در ضعف ناجیاش بوده است، بهسرعت به فردی چون نمرود تبدیل میشود که لاف خداوندی میزند و موفقیت خود را به «علم، نفوذ، ژنتیک یا شرایط» نسبت میدهد. اینجاست که متواضع بودن و متواضع ماندن در برابر خداوند، کلید اصلی باز نگهداشتن درهای نعمت است. این نکته ظریفی است که در دوره احساس لیاقت میآموزیم تا ضمن اینکه احساس لیاقت بیقیدوشرطی درباره تجربه نعمتهای خداوند در وجود خود پرورش دهیم، همزمان در برابر خداوند بسیار متواضع و فروتن بمانیم و اعتبار آنچه خداوند به ما ارزانی داشته را نه به عقل خود، بلکه به فضل خداوندی بدهیم که ذات ما را لایق نعمتها آفریده است.
درک و اجرای این نکته ظریف در مبحث احساس لیاقت، ما را از افتادن در دام غرور مخربی نجات میدهد که ما را ناسپاس میکند و اتصال ما را با خداوند قطع میکند. زیرا وقتی در پیشگاه خداوند، غرور جایگزین تواضع میشود، آنوقت خداوند ما را به عقل خودمان واگذار میکند.
در داستان نمرود میبینیم که غرور و ناسپاسی این بنده در برابر رَبّ به آنجا ختم شد که خداوند به سادگی و با کوچکترین مخلوقش یعنی یک پشه، قدرت مطلق خود را به رخ کسانی میکشد که تواضع در برابر رَبّ را فراموش میکنند و اعتبار آنچه خداوند از فضل خود به آنها داده را به عقل انسانی خود میدهند. این یک کلید است که: «به اندازهای که در مقابل خداوند فروتن هستیم، به همان اندازه نعمتهای خداوند را در زندگی خود پایدار میکنیم.» سطح سربلندی و عزت ما در مقابل «غیر خدا» (مسائل، افراد، شرایط و…)، دقیقاً متناسب است با میزان فروتنی، درک نعمت و سپاسگزاری ما در محضر پروردگار. هرچه سر ما در مقابل خداوند پایینتر باشد، سرمان در برابر جهان بالاتر خواهد بود.
تمرین این قسمت:
با توجه به مفاهیم این قسمت، به این پرسشها فکر کنید و در بخش نظرات این قسمت به آنها پاسخ دهید:
۱. لحظه نجات الهی: به یاد بیاورید زمانی را در زندگیتان که با یک مشکل بزرگ، یک طوفان مالی، عاطفی یا جسمی روبهرو بودید و پس از ناامیدی از راههای انسانی، با تمام وجود رو به درگاه خداوند آوردید و مسئله به شکلی معجزهآسا حل شد. آن اتفاق چه بود؟ لطف خداوند در حق شما چگونه تجلی یافت؟
۲. لحظه فراموشی فضل خداوند: آیا میتوانید لحظهای را بهخاطر بیاورید که پس از آن نجات معجزهآسا یا موفقیت بزرگ، دچار غرور شدید و ناخودآگاه فکر کردید که: «من خودم این کار را انجام دادم» یا موفقیت را به عوامل بیرونی (مثل زرنگی یا شانس) نسبت دادید؟ این «نمرودِ درونتان» در آن لحظه چه گفت و این غرور و منیت چه عواقبی برای شما داشت؟
بررسی این دو تجربه به ما یاد میدهد، همانطور که به عوامل بیرونی باج نمیدهیم و آنها را خدای خود قرار نمیدهیم، در برابر خداوند همواره نهایت فروتنی را داشته باشیم تا جریان فضل خداوند به زندگیمان باز بماند.
پاسخت را کامل در قسمت کامنتهای همین صفحه بنویس تا هم برای خودت نقشهی راه شود و هم الهامبخش دیگران.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل تصویری توحید عملی | قسمت 9574MB38 دقیقه
- فایل صوتی توحید عملی | قسمت 937MB38 دقیقه
سلام به استاد عزیزم و همه دوستان هم مسیر من
*به مادر موسی وحی شد که کودکش رو در آب بندازه و نگران نباشه و نترسه. عدم نگرانی و ترس از ایمان و توکل میاد و باید ایمان داشته باشی به آنچه که خداوند به تو الهام می کنه و بدون چون و چرا انجامش بدی و نگران نباشی. مادر موسی نگران شد و خداوند بهش گفت کفر نورز ما کاری را که گفتیم انجام میدهیم و فراموش نمی کنیم ولی نگرانی تو را به خاطر مادر بودنت درک می کنیم.
*هر جا خداوند در قرآن درباره توحید و توکل صحبت کرده است با ضمیر متکلم وحده صحبت کرده و هر کجا درباره مشیت صحبت کرده از ضمیر ما استفاده کرده. ابر و خورشید و فلک همه با هم دست به دست می دهند تا تو به آنچه میخواهی برسی
*قطره ای کز جویباری میرود از پی انجام کاری میرود. همه چیز طبق مشیت الهی در حال انجام کاری هستند و هیچ چیز بی دلیل و بی هدف نیست.
* انا علینا للهدی: بر ماست که شما را هدایت کنیم. خداوند هدایت ما را وظیفه خودش می داند.
ما انسان ها بر خلاف همه اجزای هستی مثل آب و سنگ و ابر و باد و….هستیم آن ها بر اساس مشیت الهی کارهاشون رو انجام میدهند و از خودشون اراده ای ندارند. اما ما انسان ها می تونیم پیام خداوند رو بپذیریم یا رد کنیم.
بارها ما مسیر رو اشتباه رفتیم و خداوند اشتباهات ما رو پوشونده و بارها ما رو هدایت کرده و مسیر رو بهمون نشون داده و این لطف و مهربانی خداوند هست. ما چقدر مسیر رو اشتباه بریم که عذاب اعمال خودمون دامنمون رو بگیریم.
*قدرت خداوند در خلق اتفاقات: نعمت و سلامتی و عقل و …
چقدر ما تو شرایط سخت از خداوند کمک خواستیم و وقتی کمکمون کرد یادمون رفته و جوری رفتار کردیم که انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده. و فکر می کنیم خودمون انجامش دادیم. و فکر میکنیم من من من انجامش دادم.
*همه چی بت شده واسه ما، من نمی تونم فلان کار رو بکنم چون پدر و مادرم منو اینجوری بزرگ کرده، چون ژنتیک چون کشورم چون رییس جمهورم چون چون چون …. همه چی رو بت میکنیم و قدرت خداوند رو نادیده می گیریم.
و وقتی خداوند نعمت می ده و میگیم خودم انجام دادم و ناشکر میشیم همه چیز به هم می رسه
خدایا من تسلیمم و به هر چیزی که از تو می رسه فقیرم و اینجاست که همه چی درست می شود.
*خداوند میگه ما نمرود رو از دریاها نجات دادیم موسی که پیامبر ماست و هیچ وقت اونو فراموش نمی کنیم.
به اندازه ای که سرمون جلوی خداوند پایینه و نعمت های خداوند رو میبینیم و درک می کنیم نعمت هایی که بهمون داده به همون اندازه در مقابل غیر خداوند سرمون بالاست.
سلام آقا اسماعیل
من هر روز صبح تو مسیر کار یک قسمت از فایل های رایگان رو می بینم
اول با یک نشانه شروع شد و 27 قسمت از سریال زندگی در بهشت رو دیدم بعد بهم گفته شد سه فایل چگونه درآمد خود را سه برابر کنیم رو ببینم که دیدم و بعد بهم گفته شد 9 قسمت توحید عملی رو ببین
اول از قسمت 9 شروع کردم که تو این دو روز سه بار گوش دادم و امروز کامنت نوشتم و معمولا کم کامنت می خونم اما هدایت شدم که کامنت شما رو بخونم فقط نمی دونستم چطور گریه نکنم.اشک همینجور سرازیر میشد و قدرت خدا و عشق خدا رو در وجودم حس می کردم.
همین جا از خدا درخواست میکنم من رو هدایت کنه تا جز بندگان توحیدی اش باشم و این نعمت بی نظیر رو روزی من کنه تا با آرامش و قدرت و لذت زندگی کنم.
ممنونم که این کامنت رو گذاشتی.