اجرای توکّل در عمل

به نام خداوندی که نمیدانم اگر در زمان حیاتم نمیشناختمش چه سرنوشتی در جهان ابدی در انتظارم بود.

منی که همواره احساس بدبختی و سرشکستگی داشتم، دنبال جلب احساس ترحم بودم، از وقتی بیدار میشدم به این فکر میکردم چگونه میتوانم با دادن احساس گناه به دیگران نظرشان را نسبت به خود جلب کنم و از این طریق به خواسته هایم برسم.

اما من هرگز به خواسته هایم نرسیدم. هر روز اوضاع از روز قبل جهنمی تر میشد. فکر میکردم مگر ممکن است که جهان اینطور سراسر عذاب و درد باشد؟ حتما یک راهی هست. فکر میکردم و فکر میکردم و نهایتا به این نتیجه میرسیدم که خداوند حتما برای انسانهای بدبختی مثل من در دنیای پس از مرگ سورپرایز خود را رو خواهد کرد. خدا، یا در این جهان دلش برای من خواهد سوخت یا در آخرت خواهد گفت: بنده من تو به اندازه کافی در دنیا بدبختی کشیدی در عوض اینجا برایت بهشتی آماده کرده ام که میتوانی پس از این در آن لذت ببری.

در همین توهمات بودم و سالها میگذشت. چشمانم را که باز میکردم آرزوی مرگ اولین خواسته مذبوحانه ام بود. اما خداوند دست از سرم بر نمیداشت. مرا نمیکشت. هر قدر التماس میکردم که خدایا این همه آدم جوان که از سکته و تصادف و خودکشی میمیرند پس چرا من یکی از آنها نیستم، فایده ای نداشت.

به من گفت: «جایگاه تو دوزخ است و از آبی چرکین به تو نوشانده میشود، آنرا جرعه جرعه مینوشی اما نمیتوانی فرو ببری، مرگ از هر جانبی به سویت میاید اما نمی میری و عذابی سنگین پیش روی توست».

هر چه بدبخت تر میشدم باز هم ولم نمیکرد. هر چه فشار میاورد و من افسرده تر میشدم باز هم فشار را بیشتر میکرد. اینقدر فشارم داد تا له شدم و سرانجام از ویرانه های وجود خود دوباره متولد شدم.

او به یکباره پاسخ تمام سوالات بی جواب سالهای زندگی ام را به من داد. او خود را به من نشان داد طوری که با چشمانم دیدمش، با بینی بوییدمش و با گوشها شنیدمش. خود او بود که با من حرف میزد. همان کس که تا یک لحظه قبل نمیدانستم اصلا وجود دارد یا نه، مرا میبیند یا نه، مرا در این زمین رها کرده و مراقب است گناه کنم تا از مو بر فراز آتشی سوزان آویزانم کند یا رحمان و رحیم است.

استاد پس از چند سالی که با شما آشنا شده و درک کرده ام تمام اتفاقات زندگی من نتیجه باورها، افکار و کانون تمرکز و توجه من است، پس از کار کردن بر روی خود و گرفتن نتایجی شگفت انگیز در تمام قسمتهای زندگی ام، حالا به این نتیجه رسیده ام که اگر تمام تمرکزم را بر روی درک ربوبیت خداوند، توحید و ایمان به یگانگی او بگذارم، قرآن بخوانم و سعی کنم هر بار درک درست تری از کلام خداوند داشته باشم، برایم کافی است.

پس از بارها شنیدن این فایل تازه امروز این را شنیدم که گفتید «خلوت گزینی کردم». واقعا این عبارت مرا به فکر فرو برد. دیدم که رشد اصلی و جهش وار شخصیت من درست در همان زمانهایی اتفاق افتاده که خلوت گزینی کرده ام. من در گذشته از تنهایی بیزار بودم و بی اندازه احساس بدبختی میکردم. اما حالا دنبال فرصت میگردم که تنها باشم، در طبیعت قدم بزنم، آسمان را نگاه کنم، به صدای برخورد برگهای درختان تبریزی گوش دهم، طلوع و غروب خورشید را نظاره کنم و به جریان آرام و پر قدرت آب چشم بدوزم.

دیگر تنهایی برایم معنایی ندارد. مگر من تنها هستم؟ مگر میشود به فردی که بزرگترین قدرت و فرمانروای جهان همواره همراه اوست و کارهایش را انجام میدهد و مراقبش است و هدایتش میکند بگویی تنها؟ من در این به ظاهر تنهایی ها طوری با او رفیق شدم که برای قرار ملاقات با او لحظه شماری میکنم.

از شما و خانم شایسته عزیز ممنونم که اینطور عاشقانه در این مسیر قدم برمیدارید و در زندگی افراد بیشماری مانند من حضور دائمی و همیشگی دارید.