غذای روح چگونه تأمین میشود؟
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد سید حسین عباسمنش از یک نکته ساده و روزمره، یعنی وسواس ما در انتخاب غذای جسم، استفاده میکند تا به یکی از عمیقترین قوانین زندگی اشاره کند: اینکه ما برای خوردن یک لقمه غذا، چقدر دقت و وسواس به خرج میدهیم؛ رنگ، بو، ظاهر، تمیزی ظرف و محیط، سلامت مواد اولیه و حتی شخصیت آشپز را بررسی میکنیم. اگر کوچکترین نشانهای از آلودگی، فساد یا ناسالمبودن ببینیم، آن غذا را نمیخوریم یا با اکراه میخوریم. اما در مقابل، وقتی نوبت به ذهن میرسد، یعنی به آنچه میبینیم، میشنویم، میخوانیم و دربارهاش فکر میکنیم، بسیاری از افراد تقریباً هیچ وسواسی ندارند. به سادگی اجازه میدهند هر نوع خبر، فیلم، سریال، آهنگ، حرف، شایعه و محتوای منفی، وارد ذهنشان شود. پیام اصلی استاد این است که همانطور که غذای آلوده، جسم را بیمار میکند، ورودیهای آلوده ذهن، روح، احساس، باورها و در نهایت واقعیت بیرونی زندگی ما را بیمار میکند.
ورودیهای ذهن یعنی هر آنچه در طول روز میبینیم، میشنویم، میخوانیم و حتی دربارهاش صحبت میکنیم، در حکم غذای ذهن و روح ماست. آهنگی که گوش میدهیم، فیلم و سریالی که میبینیم، صفحاتی که در شبکههای اجتماعی دنبال میکنیم، اخباری که پیگیری میکنیم، گفتگوهایی که با اطرافیان داریم، و حتی موضوعاتی که در خلوت به آنها فکر میکنیم، همه و همه مواد اولیهای هستند که ذهن ما از آنها فکر، احساس و باور میسازد. اگر این ورودیها مملو از ناامیدی، ترس، خشم، نگرانی، فقر، حسرت، مقایسه، بدبختی و شکست باشد، طبیعی است که خروجی ذهن نیز تبدیل به احساساتی مشابه شود و در نهایت، در دنیای بیرون، تجربههایی متناسب با همان کیفیت به وجود آید.
طبق قانون کانون توجه و فرکانس، هر بار ما به موضوعی توجه میکنیم، در واقع در مورد همان موضوع، فرکانسی را به جهان هستی ارسال میکنیم. این فرکانس مانند پیامی است که به نظام آفرینش فرستاده میشود و جهان، براساس آن، اتفاقات، شرایط، موقعیتها و افرادی هممدار با آن فرکانس را وارد زندگی ما میکند. زندگی ما بر اساس آنچه مداوماً موضوع توجه و فکر ماست شکل میگیرد. اگر کانون توجه ما بر بیماری، مشکل، فقر، گرانی، بدبختی، جنگ، تروریسم، خیانت، ناکامی و امثال آن متمرکز باشد، ما ناخواسته در «مدار» همان موضوعات قرار میگیریم و جهان، شواهد و نمونههای بیشتری از همان جنس را از راههای مختلف به سمت ما سرازیر میکند. در مقابل، اگر کانون توجه را به سمت سلامتی، ثروت، آرامش، محبت، پیشرفت، توانمندی، ایمان و نعمتهای خداوند ببریم، در مدار دیگری قرار میگیریم که نتیجه آن، ظهور بیشتر همان خیر و نعمتها در زندگی است.
یکی از مهمترین دلایل غفلت انسانها از این قانون، همان چیزی است که استاد آن را فاصله زمانی بین ورودی ذهن و نتیجه بیرونی مینامد. اگر غذای فاسد بخوریم، خیلی زود، گاهی در همان لحظه یا در فاصلهای کوتاه، دلدرد، تهوع یا علائم دیگر ظاهر میشود و ما متوجه میشویم که غذای نامناسبی خوردهایم. اما وقتی ورودی نامناسب به ذهن میدهیم، یعنی فیلم و محتوای منفی میبینیم، اخبار ناامیدکننده دنبال میکنیم، در بحثهای بیهوده و پر از شکایت و نفرت شرکت میکنیم، آهنگهایی گوش میدهیم که احساس ما را تخریب میکند، یا در شبکههای اجتماعی در معرض انرژیهای مسموم و باورهای محدودکننده قرار میگیریم، نتیجه آن بلافاصله ظاهر نمیشود. هفتهها و ماهها بعد، این ورودیها به صورت شرایط نامطلوب، ناکامیها، مشکلات مالی، اختلال در روابط، بیماریها و انواع گرفتاریها خود را نشان میدهند. این فاصله زمانی باعث میشود بسیاری از افراد نتوانند بفهمند که اتفاقات تلخ امروز، نتیجه کانون توجه و ورودیهای ذهنی دیروز و ماهها و سالهای قبل است. پس آن را به «بدشانسی»، «قسمت»، «خواست خدا»، «تقدیر» یا عوامل مبهم دیگر نسبت میدهند؛ در حالی که قانون اصلی، بسیار روشن و ساده است: «آنچه میکاری، همان را درو میکنی» و آنچه در ذهن میکاری، در واقعیت زندگی برداشت خواهی کرد.
تعهد جدی در کار کردن روی ذهن و باورها یعنی: همانطور که برای بهدستآوردن «لقمه نان» حاضر میشویم روزی هشت تا ده ساعت کار کنیم، لازم است برای اصلاح کانون توجه و تغییر باورها نیز زمان، انرژی و اراده صرف کنیم. اگر فردی متعهد شود که از این پس فقط افکاری را به ذهن خود راه دهد که به او احساس بهتر، قدرت بیشتر، امید، ایمان و آرامش میدهد و آگاهانه از افکار و موضوعات منفی و تخریبکننده فاصله بگیرد، جهان بیرون او کمکم شروع به تغییر میکند و ثروت، سلامتی، فرصتها و روابط خوب از راههایی غیرمنتظره وارد زندگیاش میشود.
استاد این قانون را در پیوند با آموزههای الهی نیز توضیح میدهد و یادآور میشود که خداوند در قرآن تأکید کرده است: آنچه بر انسانها میآید، نتیجه اعمال خودشان است و خداوند به بندگانش ظلم نمیکند. این یعنی خداوند، قانونی عادلانه در جهان قرار داده است که مطابق آن، هر کس با کانون توجه خود، واقعیت زندگیاش را میسازد. وقتی ما مداوماً روی مشکلات، کمبودها، سختیها و ترسها تمرکز میکنیم و آنها را با احساس شدید تجربه میکنیم، در واقع خودمان زمینه ظهور آنها را فراهم میکنیم؛ و وقتی روی نعمتها، فرصتها، توانمندیها، امکانها، هدایت الهی و حضور خدا تمرکز میکنیم، در حقیقت در را بهسوی نعمتهای تازه و هدایتهای بیشتر باز میکنیم.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD146MB12 دقیقه
- فایل صوتی غذای روح چگونه تأمین میشود؟11MB12 دقیقه
به نام خدا
سلام
هفتمین برگ از سفرنامه ی من، “غذای روح”
به نظر من هرکس این جمله استاد رو که میگه ” تمام اتفاقات بدون استثنا به واسطه ی آن چیزی است که ما بهش توجه میکنیم” رو باور کنه نصف بیشتر راه رو رفته، من به شخصه اگه باور داشته باشم یه چیزی واسم ضرر داره خب قطعا به سمتش نمیرم ولی قبول دارم همه ما گاهی در مورد این قانون خوب عمل نمیکنیم و خوب فیلتر نمیکنیم افکار رو، که استاد دلیلش رو گفتن اونم فاصله زمانی بین ورودی های ذهن و اتفاقاته؛ در این موارد یه اهرم رنج و لذت لازم داریم تا این فیلتر رو با کیفیت بالا انجام بدیم
در مورد اهرم رنج و لذت بگم که من هدف و آینده زندگیم رو اینقدر ارزشمند و مهم توی ذهنم ساختم، اینقدر واسم مهمه که به اونجایی که میخوام برسم، که وقتی یه ورودی که احساس میکنم نامناسبه میخواد وارد ذهنم بشه سریع به خودم گوشزد میکنم که اگه این ورودی بره تو ذهنت تورو از هدفت دور میکنه و آیندت رو ازبین میبره، و با این کار یه رنجی تو وجودم ایجاد میشه که باعث میشه سریع اون ورودی رو رد میکنم و ازش دور میشم، به این صورت از قسمت اهرم رنج استفاده میکنم تا ورودی های نامناسب رو ندم به ذهنم
مورد بعدی چون افراد زیادی رو دیدم که ورودی های نامناسب وارد ذهنشون میکنن و از صب تا شب اخبار رو پیگیری میکنن وضعشون چطوره این نکته هم یه رنجیه واسه تمرکز به روی فیلتر کردن ورودی هام
نکته بعدی اینکه من یه جورایی خودمو مجبور کردم که ورودی نامناسب نگیرم، به خودم میگم “آقا مجبوری راه دیگه ای نداری باید این آهنگ رو گوش ندی مجبوری تلویزیون نگاه نکنی هیچ حرف اضافی هم نزن، اگه میخوای پیشرفت کنی مجبوری ورودی های ذهنت رو کنترل کنی”
باید خودمون رو مجبور کنیم، همه ما اگه واقعا مجبور باشیم کار های بزرگی انجام میدیم، درسته کمی سخت هست ولی به قول استاد خیلی راحت تر از بیل زدنه، هرچه قدر سخت باشه ولی واقعا ارزشش رو داره، به خدا ارزشش رو داره، جدای سلامتی و آرامش و نعمت هایی که وارد زندگیم شده، حالم خوبه همیشه احساسم خوبه نگران نیستم و این احساس خوبی که دارم یه دنیا واسم با ارزشه،
چیکار دارم خبری رو که حالم رو بد کنه ترجیح میدم بی خبر بمونم، اصلا میخوام تا آخر عمرم بی خبر بمونم ولی این آرامش و حال خوب رو از دست ندم
خدایا شکرت
از استاد خوبم تشکر میکنم بابت این فایل با ارزش که رایگان در اختیار ما قرار دادن، ای کاش قدر این فایل های رایگان رو بدونیم که سرشار از اگاهی هستن
از خانم شایسته عزیز هم تشکر میکنم که با این سفر باعث شدن دوباره این فایل هارو دوره کنیم
آرزوی بهترین هارو دارم برای شما
ثروتمند باشید.