غذای روح چگونه تأمین می‌شود؟ - صفحه 123

سلام از دل

این فایل زیبا نشونه ی امروز من :

جالبه… هیچ‌وقت بهش فکر نمیکردم که همون‌طور که دارم به بدنم غذا می‌دم، دارم با افکار و ورودی هام به روح و ذهنم هم غذا می‌دم.

یه زمانی هر چی دستم می‌اومد می‌خوردم؛

فست‌فود، غذای ناسالم .

تا وقتی که تصمیم گرفتم ورزش کنم

و به بدنم احترام بذارم. اون‌جا فهمیدم ، همه‌چی ارزش خوردن نداره.

اما تازه الان دارم می‌فهمم که فکرها هم مهم هستن .

اینکه چی میاد تو ذهنم، چی رو نگه می‌دارم، چی رو رها می‌کنم.

خدا رو شکر حالم خیلی بهتره.

احساس می‌کنم تا حد زیادی فرمون ذهنم ، دست خودمه.

به هر فکری اجازه‌ی موندن نمی‌دم.

الان این کارو میکنم ، وقتی فکری مربوط به گذشته‌ است ، فرقی نمی‌کنه یه دقیقه پیش، یه ساعت پیش، یا خیلی قبل‌تر ، به خودم می‌گم: این فکر مربوط به گذشته است.

با فکر کردن بهش چیزی به من اضافه نمی‌شه.

پس ولش کن…

وقتی آدم خودش رو دوست داشته باشه . دیگه به هر چیزی اجازه‌ی ورود نمی‌ده. نه به بدنش، نه به ذهنش، نه به روحش.

همون‌طور که وقتی عاشق بدنم شدم،

هر غذایی رو نخوردم، هر چیز مضری رو واردش نکردم،

الان هم هر فکری رو راه نمی‌دم.

شاید هنوزم کمی نشتی داشته باشم ولی دارم یاد میگیرم و تمرین میکنم،تلاش میکنم که به طور کامل موفق بشم .

من قبلاً وقتی یکی درد دل می‌کرد، و گریه میکرد ، باهاش همدردی می‌کردم ، گریه میکردم و حالم بد میشد و فکرم درگیر میشد .

یه روز همکارم داشت موضوعی رو تعریف میکرد و گریه می‌کرد و من آروم، محکم، فقط گوش دادم ، ولی بعدش نه حالم بد شد نه گریه. و ثاثیری رو من نذاشت و خوشحال شدم ، برای من ، این بهترین تغییر بود.

الان همون‌طور که به بدنم دقت می‌کنم چی می‌خوره،

به ذهنم هم دقت می‌کنم چی می‌شنوه، چی می‌بینه،

فیلم غمگین و ترسناک ؟ نه.

موسیقی غمگین ؟ نه.

اخبار؟ نه

خدایا سپاسگزارم بابت اومدن تو این مسیر زیبا ، بابت حال خوبم سپاسگزارم

استاد عزیزم خوبه که شما هستین .

سپاسگزارم ، سپاسگزارم ، سپاسگزارم