«موفقیت»‌، مسیر رسیدن به خواسته است‌ نه مقصدِ آن - صفحه 24

سلام استاد عزیز

خداروشکر بازهم یه فایل هدایتی فوق العاده عالی دیگه . ممنون استاد خیلی خیلی موضوع مهمی رو بیان کردید موضوعی که واقعا اصل هستش .

خوشحالم که وقتی فایل قبل رو دیدم هیچکدوم از این نگاههایی که شما گفتید رو نداشتم و فقط و فقط تمرکزم رو آگاهیهایی بود که تو اون فایل ۲۰ دقیقه ای تو دوازده سال پیش گفته شده . مطالبی که همین الان هم کاربردی و مهم هستن . راجع به همین آگاهیها یه کامنت تو اینستاگرام نوشتم و کامنتم انقد طولانی شد که سقف نوشته اینستاگرام پر شد و دیگه نمیشد کلمه ای اضافه کرد .

این که این نگاه رو داشتم به من حس خوبی داد و این بازخورد رو گرفتم که خداروشکر تو مسیر درست هستم .

در واقع نه تنها این نگاه رو نداشتم که اون موقع موفق نبودید و الان موفقید بلکه موفقیت اون جوون رو با اون شور و اشتیاق کلی کلی تحسین میکردم .

جالبه که دو شب پیش تو تهران داشتم از یه مسیر تقریباً ناآشنا حرکت میکردم و میخواستم بیام خونه اولش گفتم از نقشه و مسیریاب استفاده کنم بعدش گفتم همینجوری خودم هدایتی میرم و از هر مسیری که شد لذت میبرم . یکم که گذشت دیدم به جای اینکه از کردستان بیام سمت غرب کم کم اومدم سمت فاطمی .اولش با خودم گفتم من که دوست نداشتم بیفتم تو خیابونهای شهری و میخواستم از بزرگراه برم و لذت ببرم پس چرا افتادم تو مسیر شهری .

که یه لحظه یه حسی بهم گفت تو که الان نزدیک خیابون کبکانیان هستی برو سمت تالار تفاهم و رفتم دقیقا جلوی تالار تفاهم یه جای پارک بود و پارک کردم بعد یه حسی گفت دوباره اون فایل قدیمیه چند روز پیش رو تو ماشین گوش کنم که مطالبش هم مرور بشه هم بیشتر درک بشه مخصوصا اون تیکه که راجع به وارد شدن به ترسها بودش . خلاصه که خیلی حس خوبی داشت با خودم میگفتم قاسم تو همین الان هم نتیجه ای که استاد ۱۲ سال پیش گرفته رو هم بگیری خیلی خیلی عالیه بعد یه حسی بهم میگفت خوب استاد اون نتیجه و اون موفقیت تو تالار تفاهم رو وقتی گرفت که قبلش کلی رو خودش کار کرده بود اونهم با تمرکز و ایمان زیاد . از موقعی که بندرعباس بود و کلی کتاب خوند کلی با شور و عشق به بقیه این موارد رو آموزش داد و با یه ایمان قوی کار و زندگی اونجا رو رها کرد و با اطمینان و مصمم اومد تهران و شروع کرد به کار .

معلومه هر کس دیگه ای هم تو جهان هم میتونه این نتایج رو بگیره بشرطی که مثل استاد فکر کنه و باور داشته باشه و عمل کنه …..، ولی انصافا چند نفر تو جهان حاضرن انقدر شجاعانه جسورانه و با ایمان عمل کنن و انقدر خلاقیت تو کار داشته باشن و انقدر به ایده هایی که بهشون گفته میشه عمل کنن هرچند اون ایده در اون لحظه از نظر بقیه خیلی خیلی غیر عادی بنظر میاد .

دوستان اگه میخواهید بدونید چقدر به این موفقیتها نزدیک هستید از خودتون این سوال رو بپرسید :

چقدر ایمان و جسارت دارید که به قدم اولی که بهتون گفته میشه عمل کنید و فارغ از همه ترسهایی که به سراغتون میاد قدم اول رو بردارید و وارد اون ترسها بشید اون هم با ایمان و اطمینان کامل که کار درستی کردید .

هرچقدر که جسارت داسته باشیم برای برداشتن قدم اول، همونقدر هم به موفقیت نزدیک هستیم چون وقتی قدم اول رو برداریم قدمهای بعدی به ما گفته میشن .

و مطمئن باشید تا قدم اول رو برندارید قدم بعدی و بعدی و بعدی گفته نخواهد شد .

اگه اینطور بود که همه قدمها از اول گفته بشن و نتایج هم از اول مشخص باشه که الان همه موفق بودن . در واقع اصلا موفقیت معنایی نداشت .

موفقیت اون ایمان و اون شور و اشتیاقیه که به یه جوون شهرستانی انقدر اعتماد بنفس و قدرت میده که بیاد تهران و کسانی رو که سالها تو پایتخت زندگی کردن و کلی تحصیلات و نتایج مختلف دارن رو بنشونه پای کلام ساده و گیرای خودش و میخکوب کنه . و نگاهشون رو به دنیای اطرافشون عوض کنه …..

کاری که کلی رسانه با اینهمه امکانات و قدرت و هزینه نمیتونن انجام بدن …. فقط به همین یه موضوع فکر کنید ….

موفقیت یعنی اینکه تو جایی که خیلیها برای هماهنگ کردن دو نفر تو کارشون هزارتا مشکل دارن یه نفر بیاد و ده دوازده نفر رو عاشقانه دور هم جمع کنه طوری که همشون همه وجودشون رو بزارن برای کار و لذت ببرن و راضی باشن .

موفقیت یعنی اینکه ۳۰۰ نفر رو ببری پای کوه و دستشون رو بزاری تو دستای هم و همگی باهم خدا رو حس کنن و شکر کنن.

موفقیت یعنی اینکه راهی رو شروع کنی که تا سالهای سال کلی ادم ایده ها و خلاقیتهایی که توی کار داری رو اجرا کنن و زندگی خودشون و دیگران رو عوض کنن .

موفقیت یعنی جسارت و ایمان و شور و شوقی که باعث میشه یه نفر فارغ از اتکا به اعتبارات بیرونی از نظر بقیه مثل پول و شهرت و مدرک و غیره و فقط و فقط با اتکا به عزت نفس و داشته های درونی بیاد و اولا خودش سبک زندگی شخصی خودش رو داشته باشه و دوما به دیگران هم بگه به سبک شخصی خودتون زندگی کنید .

همین زندگی به سبک شخصی؛ خودش موفقیتی هستش که کمتر کسی تو دنیای امروزی میتونه داشته باشه اما استاد همون موقع کاملا به سبک شخصی خودش زندگی میکرد فارغ از نتیجه و فارغ از نگاه مردم .

به عنوان مثال همین الانش به خیلیها بگی تلویزیون نگاه نکن با یه نگاه عاقل اندر سفیه بهت نگاه میکنن که یعنی چی مگه میشه همچین چیزی …. اما استاد اون موقع تو کلاسهاش این رو میگفت به مردم . این یعنی خلق سبک زندگی شخصی برای مردم طوری که کمک کنه اونها در هر لحظه ورودیهای ذهنشون رو کنترل کنن و احساس خوبی داشته باشن .

راستی چند نفر تو کیهان حاضرن اینطور فکر کنن اینطور باور داشته باشن و اینطور عمل کنن ؟؟؟؟…