«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
سلام خدمت عزیزان .
اعتماد به رب: تسلیم بودن -رها کردن -شرک نداشتن نترسیدن باور داشتن و حرکت ….اینا بعد اعتماد میاد من خیلی دوست دارم مسیر تکاملی حضرت ابراهیمو بفهمم چه اتفاقایی براش افتاد چه نتایجی گرفته بود که تا این حد به باور قلبیش متعهد بود ؟اینجوری عمل میکرد.
من خودم ازاون دسته آدمایی هستم که حتما باید یه چیزی ،نتیجه ایی ببینم که بتونم بهش اعتماد و اطمینان کنم بارها قبل آشنایی با سایت حتی بعد آشنایی با سایت میشستم مراقبه میکردم که خدا اگه حضور داری تو فقط یه نوری به من نشون بده چمیدونم یه صدایی دربیار ??اونوقت ببین من چطور عمل میکنم (اصلا داستان آشنایی من با سایت بر میگرده به یه همچین درخواستایی که انشالله تو اولین فرصت که پروفایلمو تکمیل کنم مینویسمش . ) میترسیدم باورهای قبلیمو رها کنم ترس از لذت نبردن داشتم ترس از تغییر و ورود به ناشنخاته ها داشتم.
میدونی ذهن اکثرانسانا اینجوریه باید نشانه هارو ببینه تا باورکنه اما من دنبال یه نوری یه چیز ماورعطبیه بودم تا اینکه استاد گفت به محض اینکه تصمیم بگیری رو خودت کار کنی همون روزای اول نشونه های پیشرفتو میبینی بعد ۳ماه صبر کن تمریناتو انجام اونوقت نتایجو مقایسه کن بعد تصمیم بگیر که میخوای تو این مسیر بمونی یا مسیر دیگه ایی انتخاب کنی. منم به اندازه ایی که حرکت کردم نتیجه گرفتم
میدونی من یاد گرفتم نشانه های کوچیکو ببینم تحسینشون کنم الان دیگه بجای اینکه دنبال دیدن خدا باشم ورودی هامو کنترل میکنم اعراض میکنم از کمبودهاو بدی ها تحسین میکنم زیباهایهارو و تایید میکنم نکات مثبتو و مهم ترازهمه حضور خدارو هم بیشتر احساس میکنم . هرچی میگزره تسلیم بودن رها کردن صبر داشتن اعتماد برام راحتر شده چون میبینم ارزششو داره
به قول سقراط من قبلا تمام انرژیمو صرف جنگیدن باخود قبلیم میکردم درحالی که انرژیمو باید صرف ساختن خوده جدیدم بکنم . و این چیزیه که گروه تحقیقاتی عباس منش داره به من یاد میده. من از خانوم شایسته بابت متنای زیباو تاثیر گزاری که مینوسین تشکر میکنم و خسته نباشید میگم به کل گروه تحقیقاتی عباس منش و دوستانی که دارن رو خودشون کار میکنن استاد روی ماهتو میبوسم و برات آرزوی بهترینارو دارم